Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Σιωπούν τα μέσα, απεργούν οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί και οι εργαζόμενοι σε ραδιόφωνα, εφημερίδες, τηλεοράσεις, διαδίκτυο. Ξαφνικά κάνει σιωπή! Μεγάλη σιωπή! Μια ψευδαίσθηση πως όλα είναι καλά. Ξέρουμε πως δεν είναι φυσικά. Τίποτα δεν πάει καλά. Αλλά, να, αυτή η σιωπή, είναι σα να κερδίζουμε μια μέρα ψέμα. Σα να γυρίσαμε καιρό, πάλι στα παλιά. Στην Ελλάδα πριν πέντε χρόνια.

Με τα λαμόγια της, ναι, με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, αλλά και με τις παρέες κάθε βράδυ, με τα ελληνικά νησιά και το ουζάκι σε παραλίες, με γέλια και εξωστρέφεια και καφέ στις πλατείες! Με ταξίδια, με βόλτες στο Μοναστηράκι τις Κυριακές και διάβασμα εφημερίδων στον Πλάτανο. Με πολιτικές συζητήσεις, με ελπίδα ότι, ναι, αυτός ο κόσμος θα αλλάξει, με γιορτές και τραπέζια στρωμένα σε ολόφωτες σάλες ή σε κήπους, Κυριακή μεσημέρι.

Μια Ελλάδα γνωστή, γελαστή, φασαριόζικη, κεφάτη, ευρηματική, ελαφρως λωποδυτική. Τώρα; Καταγγελία, μιζέρια, μίζα, αγέλαστες φάτσες, κομμένο ρεύμα απ' τη ΔΕΗ, μετρημένα κέρματα στο σούπερ μάρκετ, όνειρο άπιστο και το ούζο και η παραλία. Έτσι έχουν τα πράγματα, αλλά αυτή η σημερινή σιωπή; Δε είναι σα να κοροϊδεύουμε λίγο τον καιρό; Δεν είναι σαν μην υπάρχει πρόβλημα για να το συζητήσουμε; Θέμα για να διαφωνήσουμε; Κουμπί κινδύνου για να το πατήσουμε με ουρλιαχτά; Δε μοιάζει σα μη καίνε Μουσουλμάνοι αυτοκίνητα στο κέντρο; Σα να μην εξεγείρονται στις φύλακες; Δεν είναι όλα μακρινά ξαφνικά;

Σα να μην έγινε η καταγγελία για τους τρεις πολιτικούς και το «ξέπλυμα» χρήματος, ή το μαχαίρωμα των Πακιστανών στο κέντρο. Δεν τα συζητάμε, άρα μοιάζει σα να μην υπάρχουν. Κι ας υπάρχουν. Ας κερδίσουμε μια μέρα χάριτος. Και αύριο και πάλι συνεχίζουμε να περπατάμε το πράσινο μίλι στο διάδρομο. Dead man walking…