Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα 
Εγώ από πλευράς μου είμαι του ελαφρότατου ρεπερτορίου και του εμπορικού! Όμως, έλα μου, που η εποχή γύρω είναι heavy και Metallica! Ο τίτλος στο Μέγκα, να γράφει «μεγάλη και ειρηνική διαδήλωση» και τα πλανά τους να δείχνουν, μολότοφ να σκάνε, ματατζίδικα μπατζάκια να καίγονται, κάδους επίσης, φλόγες σε ένα πεύκο στον Εθνικό Κήπο, στο περίπτερο του Χαμόγελου του παιδιού και στο κεφάλι του Φωτόπουλου! Κατά τα αλλά; Ήταν μια ειρηνική πορεία με επεισόδια. Έτσι το χουμε εμείς στην Ελλάδα το ειρηνικό! Γούστο μας, ρε παιδάκι μου! 

Και μέσα σ όλο αυτό το ειδυλλιακό κλίμα, μπορείς να πεις, με τους αστέγους, τα παρατημένα παιδιά που τα κακοποιούν οι γονείς τους, εκείνους που τρώνε στα συσσίτια, το κοριτσάκι που το βρίσκει σφαίρα στο νηπιαγωγείο στο Μενίδι, την ηλικιωμένη που την δέρνουν για να της πάρουν ψηλά στην διπλανή λαϊκή, αυτή τη σαν την καρτ ποστάλ πραγματικότητα μας, ραγίζει η καρδιά μου!

Ραγίζει η κάρδια μου επειδή διάβασα αποσπασπάσματα από ένα βιβλίο. Πολύ συγκινήθηκα, σας λέω!Να τρέμει το σαγόνι μου και να συγκρατώ τα αναφιλητά με το ζόρι, διαβάζοντας αποσπάσματα καρδιάς, από ένα βιβλίο – κατάθεση ψυχής του κ. Πολύδωρα

«Δεν παριστάνω τον Αγαμέμνονα, ούτε διανοούμαι να θυσιάσω τη Μαργαρίτα μου» γράφει, για την κόρη του, «δεν έκανα τίποτα παράνομο και τίποτα ανήθικο. Δεν θυσιάζω την άξια συνεργάτιδά μου. Δεν γίνομαι "θυσιαστής" της θυγατέρας μου για οποιουσδήποτε λόγους. Μάλιστα για έναν απόπλου αμφίβολο ούτως ή άλλως. Για να δείξω έμπρακτη μετάνοια για το κακό που δεν έκανα; Ή για να ενοχοποιήσω αδίκως την Μαργαρίτα μου που ποτέ και κανέναν δεν προκάλεσε παρά μόνο τους ασπάλακες των καταγωγίων και τούτο γιατί είναι κόρη μου;». (Η λέξη «ασπάλακες» νομίζω με χάραξε για πάντα! Με σημάδεψε!).

Και θα σταθώ στο λογοτεχνικό ακόμα απόσπασμα: «έφτυσα αίμα» για να αναθρέψω τα παιδιά μου. Και δεν έχω στον κώδικά μου εγώ την οικογένεια και τα παιδιά μου σαν κάτι το θεωρητικό και κοσμικό. Την έχω σαν θρησκεία. Σαν κάτι ιερό. Και ακόμη, γιατί δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να υποκύψει στις επιταγές-προσταγές των φαύλων υποκριτών και κηνσόρων. Δεν θα ήταν μόνον ήττα. Θα ήταν παραίτηση και παράδοση στους άτιμους για να σώσω… την τιμή μου. Κάτι σαν εκούσιος βιασμός. Όχι!». 

Ως μάνα, αυτό το «έφτυσα αίμα» καταλαβαίνω τι θα πει! Θα πει να χεις άνεργο στο σπίτι και ένας γονιός με 800 ευρώ να παλεύει να μεγαλώσει δυο παιδιά, να γεμίσει ψυγεία, να αγοράσει τετράδια, να πληρώσει αγγλικά, γιατρούς, εμβόλια, ρεύμα, νερό, ΟΤΕ, ρούχα, εφορίες, χαράτσια, έκτακτες εισφορές, ΤΕΒΕΕ, ΦΠΑ, δόσεις για τα ηλεκτρικά του σπιτιού και τις τράπεζες!

«Έφτυσα αίμα» θα πει ο γονιός να μην αγοράζει παπούτσια και να μπάζουν νερό το χειμώνα, ή παλτό και να κρυώνει με τα χιόνια. «Έφτυσα αίμα» θα πει να τα μεγαλώνει στα δημόσια σχολειά, που απ τα νηπιαγωγεία πέρνανε οι σφαίρες διπλά απ τα κεφαλάκια τους και να τα φτάνει να τελειώσουν ένα πανεπιστήμιο. «Έφτυσα αίμα» θα πει αυτά τα παιδιά να σε κοιτάνε ντροπιασμένα, γιατί θα σου ζητήσουν 10 ευρώ και αυτό το Σάββατο, με τα όνειρα τους, τις ζωές τους σε υποθήκες και δανεισμούς.

«Έφτυσα αίμα» σημαίνει, μωρά να σου ζητάνε μια κούκλα των 7 ευρώ και να απαντάς πως θα την φέρει ο Αι Βασίλης τα Χριστούγεννα και να ναι Ιούνιος και να κρύβεις το βλέμμα σου να μη βλέπουν ότι κλαις. «Έφτυσα αίμα» θα πει να χεις να τα ταΐσεις ψάρια χρόνια και όταν μαγειρεύεις κρέας να κοιτάς να φας τελευταία για να φτάσει για αυτά. «Εφτυσα αίμα» θα πει, να προσπαθείς να τα μεγαλώσεις με την έννοια «αξιοπρέπεια» και όχι τη «λέξη ».

Και τέλος «έφτυσα αίμα» θα πει, έπρεπε κάποτε να φτύσω κανονικά…