Ξεχώρισε στον χώρο της υποκριτικής για το ταλέντο του, αν και ο ίδιος δεν κυνήγησε τίποτα, όπως μου εξομολογήθηκε. Ο Νεκτάριος Λουκιανός των 26 Μαΐων ζει σε ένα δωμάτιο 22 τ.μ., αναπνέει μέσα από τους ρόλους του, τρέχει να προλάβει τα όνειρά του.
Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή του στο «Νησί» ενώ σε λίγες μέρες θα έχουμε την ευκαιρία να τον παρακολουθήσουμε στη θεατρική παράσταση «Υπό το μηδέν» στο θέατρο Π.Κ., μαζί με τον Βασίλη Παλαιολόγο. Εξομολογείται τις φοβίες του, παραδέχεται ότι είναι ένας άνθρωπος ψυχαναγκαστικός με πολλές περιέργειες, μιλά για το «Νησί» και τους απλήρωτους συναδέλφους του και χαρακτηρίζει τη δήλωση του Γιάννη Μπέζου περί «σαβούρας» στην τηλεόραση, βαριά και προκλητική.

Από τη Φανή Πλατσατούρα

-  Αν και μόλις 26 χρονών έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους ηθοποιούς και έχεις συμμετάσχει σε αξιόλογες δουλειές σε τηλεόραση και θέατρο. Τι είναι για σένα το θέατρο; Υπάρχει αξιοκρατία στην επιλογή ηθοποιών;

«Το θέατρο είναι η ζωή μου, μετά έρχεται η τηλεόραση και μετά ο κινηματογράφος. Το θέατρο με έχει βοηθήσει σε πολλά πράγματα, γιατί είμαι ένας άνθρωπος που έχω πολλές παραξενιές και φοβίες, με τα οποία έρχεσαι αντιμέτωπος παίζοντας και προσπαθείς να τα ξεπεράσεις. Το θέατρο με βοηθά να κάνω την υπέρβασή μου. Είναι δημιουργία, αντίληψη, ένταση, αρχίζεις να βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό σαν έναν ρόλο. Είναι λίγο τρελό όλο αυτό αλλά συγχρόνως είναι και δημιουργικό, και ψυχοθεραπευτικό και κατευναστικό. Οι γνωριμίες σίγουρα παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στην επιλογή ενός ηθοποιού. Δυστυχώς ή ευτυχώς υπάρχει αυτός ο τρόπος επιλογής αλλά για να μείνεις σε αυτόν τον χώρο, πρέπει και να αξίζεις».

- Έπαιζες στο «Νησί» στο MEGA. Τι εντυπώσεις σου άφησε η συμμετοχή σου; Υπάρχουν σήμερα στην τηλεόραση σειρές αντίστοιχες του «Νησιού» σε ποιότητα;

«Δεν υπάρχουν σήμερα στην τηλεόραση σειρές που να έχουν το επίπεδο του "Νησιού". Δεν έχει υπάρξει κάτι τόσο δυνατό, από άποψη budget, ποιότητας, εικόνας. Το "Νησί" είχε όλα αυτά γι αυτό και γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία, άσχετα που δεν την εξαργύρωσε σε ένα μεγάλο ποσοστό. Αν το "Νησί" γινόταν την εποχή που ήμασταν ακόμη καλά, θα ανέβαζε και η τηλεόραση τον πήχυ περισσότερο, και οι ηθοποιοί θα είχαμε περισσότερες δουλειές μετά το "Νησί" και περισσότερες προτάσεις. Ήταν μια σούπερ εμπειρία αλλά δεν είχε συνέχεια. Εμένα ευτυχώς δε μου χρωστάνε λεφτά από τη σειρά, αλλά υπάρχουν συνάδελφοί μου στους οποίους χρωστάνε ακόμη».

- Ο Γιάννης Μπέζος μίλησε πρόσφατα για ένα «ξεσκαρτάρισμα» που πρέπει να γίνει στον χώρο της υποκριτικής, κάνοντας λόγο για «σαβούρα». Σε ενόχλησαν οι χαρακτηρισμοί του αυτοί;

«
Είναι βαριά και προκλητική η έκφραση "σαβούρα" του Μπέζου. Εγώ δεν θα χρησιμοποιούσα αυτή την λέξη. Καλό είναι να υπάρξουν στον χώρο άνθρωποι, που θέλει ο κόσμος να υπάρχουν. Εν μέρει έχει δίκιο αλλά με πολλές παρενθέσεις στην λέξη "σαβούρα" και πολλά "αλλά"».

- Έχεις γνωρίσει μεγάλους ηθοποιούς με μικρή ψυχή; Πρέπει να ρίξουν τα κασέ τους κάποιοι καλλιτέχνες;

«Ναι, έχω ακούσει για μεγάλους ηθοποιούς με μικρή ψυχή, ευτυχώς δεν τους έχω γνωρίσει. Γενικά είναι ένας χώρος όπου φαντάζομαι πως θα υπάρχει αυτό, πρόκειται για μία νέα κατηγορία ανθρώπων που όταν αρχίζουν να έχουν επιτυχία γίνονται ξαφνικά ντίβες. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σταρ, υπάρχουν απλά κάποια μεγάλα ονόματα. Κάποιοι ηθοποιοί που έχουν υψηλά κασέ, θα πρέπει να τα ρίξουν. Να υπάρξουν μειώσεις, να μην πηγαίνουν μόνο για τα λεφτά στην τηλεόραση αλλά και επειδή το γουστάρουν».

- Πώς θα σχολίαζες τους συναδέλφους σου που γίνονται «πρώτη είδηση», προβάλλοντας την προσωπική τους ζωή;

«Ο καθένας ας κάνει ό, τι θέλει. Εγώ προσωπικά δε θέλω να μιλώ για τα προσωπικά μου, μου έχει ζητηθεί κάποιες φορές να πάω καλεσμένος σε εκπομπές πιο life style περιεχομένου, αλλά έχω αρνηθεί. Θέλω να προβάλλομαι μέσα από τη δουλειά μου. Το ότι ασχολούμαστε με τις ζωές κάποιων, δεν σημαίνει πως αυτό τους δίνει αξία».

- Γιατί αποφάσισες να ακολουθήσεις το επάγγελμα του ηθοποιού;

«Ανέκαθεν μου άρεσαν τα ταχυδακτυλουργικά. Κάπως έτσι οδηγήθηκα σε μία σχολή θεάτρου, την πρώτη χρονιά ήμουν κάπως περίεργα αλλά σιγά σιγά με κέρδισε. Μου ανοίχθηκαν πολλοί ενδιαφέροντες δρόμοι και πλέον είμαι απόλυτα δοσμένος σε αυτό που κάνω. Το θέατρο έχει περίεργα μονοπάτια αλλά και πολύ γοητευτικά. Πρέπει να ζεις καθημερινά το ταξίδι. Στην αρχή δεν πήγαινα σε οντισιόν, δεν το κυνηγούσα καθόλου, με βοήθησαν οι συγκυρίες και η τύχη. Πλέον θα πηγαίνω πιο συχνά όμως... (γέλια)».

- Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε κάποτε πως «το όνειρο σήμερα αποτελεί πολυτέλεια». Εσύ ονειρεύεσαι, ελπίζεις; Πώς είναι η καθημερινότητά σου;

«Έχω όνειρα, ελπίδες, παλεύω καθημερινά γι αυτά, αν δεν έχω όνειρα μιζεριάζω και πέφτω σε κατάθλιψη. Είμαι ένας περίεργος άνθρωπος, μένω σε μία ταράτσα, δεν έχω κρεβάτι, δεν έχω καρέκλα, μόνο ένα στρώμα. Είμαι στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας, σε ένα δώμα 22 τ.μ. που έχει όμως μία τεράστια βεράντα... Σαν άνθρωπος είμαι ψυχαναγκαστικός, θέλω να γίνομαι συνεχώς καλύτερος, να αποκτώ νέες γνώσεις και ερεθίσματα. Είναι λίγο περίεργη η ζωή μου, θέλω να γίνομαι πολυμηχάνημα καθημερινά... αλλά έχω μία υπέροχη ταράτσα και κοιτώ τον ουρανό»!