Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Προσωπικά είμαι Παναθηναϊκός! Ήταν ο πατέρας μου, είναι ο αδελφός μου, όλοι οι θειοι μου και τα ξαδέλφια μου, μεγάλωσα στο Νέο Ηράκλειο σε χρόνια που όλα τα παιδάκια ήμασταν ΠΑΟ και ΑΕΚ και δε ξέραμε ότι έχει και αλλά παιδάκια που είναι άλλες ομάδες. Επίσης με λένε και Αλεξάνδρα και είχα ταυτιστεί με το γήπεδο στην λεωφόρο, λες και μου το χε αγοράσει ο μπαμπάς μου προικώο, αλλά τι να κάνουμε τώρα! Αν με λέγανε Τούμπα ή Καραϊσκάκη μπορεί να χα άλλη αντιμετώπιση

Για αυτούς όλους τους λόγους, αλλά και γιατί με γαληνεύει το πράσινο σε όλες του τις εκδοχές, μπορώ εγώ να βρίζω όσο θέλω τον Παναθηναϊκό, να ορκίζομαι σε κάθε χαμένο παιχνίδι μας (δηλαδή συνέχεια), πως θα αλλάξω ομάδα και θα γίνω Βουκεφάλας Λαρίσης, που έχει πρωτοποριακή άποψη για την κοινωνική ισότητα και που η Υπάτη αρμοστεία και το Διεθνές Παρατήριο τίποτα δεν θα χαν να του προσάψουν, αλλά μη μας βρίζουν και οι ξένοι! Επίσης για κάποιους εσωτερικούς λόγους δικούς μου, όλες οι ομάδες έχουν χούλιγκανς και εμείς οπαδούς ευγενείς που τώρα μόλις έκοψαν το Κατηχητικό. Όποτε δε σημειώνονται επεισόδια, αταβιστικά μπορώ να σου πω, έχω μια βεβαιότητα πως οι «δικοί μου» δεν έφταιξαν ποτέ και πουθενά. Ναι, ναι… ξέρω πως μ αυτά κι μ αυτά εγώ… 

… εγώ είμαι αλήτισα και κακή δημοσιογράφος και δεν έχω και όρια σε γενικές γραμμές (μη το δέσετε και κόμπο) να πω, λοιπόν, πάντα στα πλαίσια της αλητείας μου, πως ο γνωστός πλέον αστεϊσμός στο ραδιοφώνου του καλού δημοσιογράφου με έκανε να γελάσω. Ο καλός δημοσιογράφος είπε πως η διαφήμιση του οίκου ανοχής «Σούλα» στις φανέλες του Βουκεφάλα Λαρίσης θα ταίριαζε στον Παναθηναϊκό, που είναι [email protected]». Παρότι σας λέω ξανά, δε μ αρέσει να βρίζουν την Πανάθα οι αλλόθρησκοι, επί του προκειμένου, όταν το διάβασα, χαζοχαμογέλασα (ε, δεν έβαλα και καινούργιο συκώτι απ το ξεκάρδισμα).

Όμως η ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δεν εκτίμησε το αστείο και έτσι για κάποιους λόγους ο καλός δημοσιογράφος βάλθηκε να διευκρινίζει –για άλλη μια φορά- πως εννόησεκάτι άλλο, και γενικά στα χάλια του ελληνικού πρωταθλήματος και όχι συγκεκριμένα στον Παναθηναϊκό αναφερόταν. Να σημειώσω εδώ, πως ο καλός δημοσιογράφος αφού λέει, κάτι μετά το εξηγεί, διότι παρανοήσαμε όλοι μαζί, σε ομαδική παράκουση. Επίσης το να μη το χει με το μικρόφωνο, δε του παίρνει απ το νου, απλά όλοι είμαστε κακοί και αλήτες παρεξηγούμε.

Μέσα στα γήπεδα, στους οργανωμένους φιλάθλους, σε συνθήματα, σε δημοσιογράφους που κάνουν ειδικές εκπομπές αφοσίωσης στην ομάδα τους, ακούγονται χειρότερες κουβέντες. Καταλαβαίνωπως άλλο να τα λέμε μόνοι μας, σαν αυτοκριτική και άλλο να το λένε άλλοι και δη Ολυμπιακοί όπως ο καλός δημοσιογράφος, αλλά ας μην εξαντλούμεεκεί την αυστηρότητα μας. 
Θα μου επιτρέψετε να μην αναφερθώ στο όνομα του καλούδημοσιογράφου, αλλά θα σταθώ σε μια φρασούλα μεταμέλειας του που έγραψε τονίζοντας πως: «Λυπάμαι και πάλι αν άθελά μου έθιξα τους φίλους του Παναθηναϊκού ή άλλων ομάδων». Σώπα καλέ! Για τις άλλες ομάδες δεν ξέρω, αλλά οι φίλοι του Παναθηναϊκού δεν θίγονται τόσο εύκολα, απ την καλή δημοσιογραφία, τη μη αλήτικη.

Από τις 3 Φεβρουαρίου του 1908 όταν ο αθλητής του στίβου του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου, Γιώργος Καλαφάτης πήρε την πρωτοβουλία να ιδρύσει ένα νέο Σύλλογο που θα γίνονταν η πιο ένδοξη ομάδα ποδοσφαίρου της Ελλάδας, ο Παναθηναϊκός, ξέρουμε να υπολογίζουμε την ιστορία, να περιμένουμε και να νικάμε, στο τέλος, με όλα τα σκαμπανεβάσματα μας, ώστε να μη μετράνε ούτε τα αστειάκια, ούτε τα σοβαρά καλών δημοσιογράφων…