Aπό τη Φανή Πλατσατούρα
Ο Αμερικανός αρθρογράφος George Nathan είχε δηλώσει κάποτε πως «Το σημάδι ενός καλού κωμικού είναι αν γελάς μαζί του προτού ανοίξει το στόμα του». Στην περίπτωση του Γιάννη Μπέζου και του Πέτρου Φιλιππίδη -δυστυχώς- γελάσαμε με το που το άνοιξαν. Με τις δηλώσεις τους εξετέθησαν οι ίδιοι, απόδειξαν πως οι μεγάλοι ηθοποιοί δεν διαθέτουν απαραίτητα και μεγάλη καρδιά...

Η δήλωση του Γιάννη Μπέζου περί «σαβούρας» στον χώρο της υποκριτικής, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Και δικαιολογημένα. Ο πασίγνωστος ηθοποιός έθεσε τον εαυτό του στο απυρόβλητο, εμμένοντας ταυτόχρονα στην άποψή του περί «ξεσκαρταρίσματος» στην ηθοποιία. κ. Μπέζο οι αρχαίοι έκαναν λόγο περί μέτρου και ταπεινότητας. Ειδικά όταν θέλεις να λέγεσαι καλλιτέχνης - στην περίπτωσή σας δεν θα ήταν προκλητικό να πούμε πως αυτοαναγορεύεστε σπουδαίος καλλιτέχνης - οφείλεις να ζεις στη σιωπή, να προκαλείς μόνο με το έργο σου, όπως όλοι οι σπουδαίοι, οι μεγάλοι, οι αθάνατοι...

Και τελικά στην χώρα που γεννήθηκαν οι ιδέες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, του σεβασμού στον συνάνθρωπο, ποιος είναι αρμόδιος, με ποια ιδιότητα, ποια Δικαιοσύνη, ποιο κριτήριο και μέτρο σύγκρισης μπορεί να αναφέρεται σε ανθρώπους με όνειρα και προσπάθειες με τον όρο «σαβούρα»; Είναι ολίγον τι άκομψο να ισοπεδώνεις μια γενιά που προσπαθεί, μάχεται εν μέσω κρίσης να επιβιώσει και γιατί όχι να λάμψει. Δεν είναι προνόμιο των μεγάλων να λάμπουν...

Σε ό, τι αφορά τον συνάδελφο του Γιάννη Μπέζου, φίλο του καλό, Πέτρο Φιλιππίδη ως νέα σε ηλικία αλλά παλιά θαυμάστριά του απόρησα όταν τον είδα να μάχεται σε πρωινή εκπομπή και να διεκδικεί την πρώτη θέση μεταξύ των καλύτερων Ελλήνων ηθοποιών. 

Ο Πέτρος Μπουσουλόπουλος, δεν τον έβαλε στη χρυσή τριάδα των ηθοποιών, όταν του ζητήθηκε. Ίσως τον ξέχασε, ίσως δεν τον θεώρησε όντως σπουδαίο, ίσως να ήθελε πράγματι να αναφερθεί μόνο στους νέους ταλαντούχους ηθοποιούς. Και ναι σίγουρα ήταν τιμή του το ότι δούλεψε δίπλα στον μεγάλο Πέτρο Φιλιππίδη, ένα σημαντικό συν στο βιογραφικό του αλλά δεν αρκούν μόνο αυτά για να γοητευθείς από έναν άνθρωπο, από έναν καλλιτέχνη. Γνωρίζοντας προσωπικά τον Πέτρο, θα μπορούσα να πω πως πατάει πολύ πιο γερά στη γη και είναι πολύ πιο ταπεινός και ταλαντούχος από άλλους συναδέλφους του που είναι μεγαλύτεροι από εκείνον και σε χρόνια και σε καριέρα...

κ. Φιλιππίδη με όλο το σεβασμό μου στο πρόσωπό σας, το αστείρευτο ταλέντο σας, τις σπουδαίες συνεργασίες σας, αφήστε εμάς το κοινό σας να μιλήσουμε για τη σπουδαιότητα του υποκριτικού σας ταλέντου. Πώς αυτοαναγορεύεστε μεγάλος ηθοποιός; Από τη μέχρι τώρα πορεία μου στη ζωή, έμαθα πως οι μεγάλοι βοηθούν τους μικρούς, τους στηρίζουν, τους ενθαρρύνουν. Ξέρετε καμιά φορά η δόξα, η αναγνωρισιμότητα, η αγάπη του κοινού, οι καλές κριτικές μας αποπρασανατολίζουν λίγο από τον σκοπό μας. Ο πραγματικά καλός ηθοποιός και σπουδαίος άνθρωπος έχει την εμπειρία, τη γνώση ζωής να μην πέφτει σε τέτοιες παγίδες, να αποδεσμεύεται από ανασφάλειες, εγωισμούς, πάθη, ταμπέλες και να συνεχίζει ακάθεκτος το καλλιτεχνικό του έργο.

Είστε καλλιτέχνες, παράδειγμα για τους Έλληνες πολίτες που ψάχνουν να βρουν μια σανίδα σωτηρίας σε εσάς, τους εκπροσώπους της Τέχνης. Αντί αυτού βλέπουν κλειστές πόρτες, επηρμένους ανθρώπους, καλλιτέχνες - κομπάρσους στη ζωή τους.

Τελικά είναι δύσκολο να σαι σπουδαίος στις μέρες μας. Άνθρωπος εννοώ, μην μπερδεύεστε...