Ο Δημήτρης Μακαλιάς πρωταγωνιστεί μαζί με τον Κώστα Γάκη στη θεατρική παράσταση «Η Κατσαρίδα» που ανεβαίνει στις 15 Οκτωβρίου στο θέατρο Αθηνών. Μία παράσταση για τ όνειρο... Σε ένα διάλειμμα από τις πολύωρες πρόβες, μας μιλά για τη συμμετοχή του στο «Κάψε το σενάριο», τις ερωτικές σχέσεις που καταλήγουν σε μακροχρόνιες φιλίες, τα δικά του όνειρα αλλά και τους νέους ηθοποιούς που στέκονται απλήρωτοι δίπλα σε εκείνους με τα υψηλά κασέ…


Από τη Φανή Πλατσατούρα

 - Για να κάνεις το επάγγελμα του ηθοποιού πρέπει να έχεις το «ψώνιο» μέσα σου, αναφέρουν αρκετοί συνάδελφοί σου. Η ματαιοδοξία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ηθοποιών; Σε βοήθησε και λίγο η τύχη στο μέχρι τώρα ταξίδι σου στην υποκριτική;

«Η δουλειά μας απαιτεί θάρρος και θράσος. Θέλει δύναμη ψυχής κι αυτό μπορεί εύκολα να μεταφραστεί σε «ψώνιο». Αν δεν το’χεις δεν μπορείς να βγεις και να αντιμετωπίσεις το κοινό. Όλοι μπορούμε να περάσουμε από το στάδιο του ψώνιου. Μου φαίνεται αστείο βέβαια να ψωνίζεσαι με μια δουλειά. Από εκεί και πέρα, όντως μέσα σε μια νύχτα άλλαξε η ζωή μου. Το θέατρο είναι μία τέχνη που το ίδιο βράδυ πεθαίνει... Ήμουν πάρα πολύ τυχερός. Πολλές φορές νιώθω ότι δεν αξίζω για κάποια πράγματα και απλά με καθοδηγεί η τύχη».

- Υπάρχουν ακόμη ηθοποιοί που να αμείβονται με υπερβολικά μεγάλα ποσά; Είναι και λίγο προκλητικό αυτό στις μέρες μας; Η οικονομική κρίση πώς επηρεάζει έναν νέο ηθοποιό και άνθρωπο;

«Δε νομίζω ότι υπάρχουν πλέον τα υψηλά κασέ που ακούγαμε κάποτε. Δε θα κατηγορήσω ποτέ έναν ηθοποιό που παίρνει πολλά χρήματα, θα κατηγορήσω αυτόν που του τα δίνει. Δεν μπορείς να ακριβοπληρώνεις έναν μεγάλο ηθοποιό και να αφήνεις απλήρωτο τον νέο δίπλα του, είναι ανήθικο. Η αλήθεια είναι πως η κρίση μας κόβει τα όνειρα. Στην ηθοποιία κάθε τρεις μήνες ψάχνεις και για άλλη δουλειά. Η ανεργία έχει αγγίξει το 95%, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Νιώθουμε ανασφάλεια και το παλεύουμε με πενιχρά μέσα πλέον».

- Είσαι άνδρας καριέρας; Ξέρω ότι δουλεύεις ασταμάτητα, θέλεις να καταπιάνεσαι με πολλά πράγματα ταυτοχρόνως. Τι κόστος έχει αυτό στην προσωπική σου ζωή;

«Έχει συμβεί να αφήσω την προσωπική μου ζωή για την καριέρα μου. Αφιερώθηκα τόσο πολύ στην ηθοποιία που έβαλα τη σχέση μου σε δεύτερη μοίρα και το πλήρωσα και τώρα προσπαθώ να το αντιστρέψω. Ήταν λάθος να δίνεσαι τόσο πολύ στη δουλειά. Κάποια στιγμή το ένιωσα, ξέφυγα... Θέλει ισορροπία και να μαθαίνεις από τα λάθη σου».

 - Πώς είσαι τώρα στα προσωπικά σου; Στο παρελθόν είχες μία όμορφη σχέση με μία συνάδελφό σου. Πόσο εύκολο είναι να είσαι στον ίδιο χώρο με τον άνθρωπό σου;

«Είμαι πολύ καλά αυτή την περίοδο και ναι δε φοβάμαι να κάνω σχέση από τον χώρο. Είναι πολύ ωραίο να έχεις σχέση με έναν συνάδελφο. Μπορεί να καταλάβει ακριβώς τη δουλειά σου, έχει άλλες ανοχές και αντοχές. Έχετε τις ίδιες ανησυχίες, το ίδιο πρόγραμμα».

- Όταν μια σχέση ολοκληρώσει τον κύκλο της, αλλάζεις σελίδα στη ζωή σου; Για ποιο λόγο φεύγεις συνήθως από μία σχέση;

«Όταν ξεπερνάς τα προσωπικά σου όρια τότε πρέπει να τελειώνεις τη σχέση. Όταν όμως τελειώνει ένας δεσμός πιστεύω πως μπορείς να μείνεις φίλος μ’αυτόν τον άνθρωπο. Επενδύω πολύ σε κάθε σχέση μου και γι αυτό δε θέλω να χάσω αυτόν τον άνθρωπο. Έχω ανάγκη να κρατάω τις συντρόφους μου στη ζωή μου. Γενικά είμαι ρομαντικός σε τέτοιου είδους θέματα. Είμαι τόσο υπέρ του γάμου όσο και της απόκτησης οικογένειας με τον άνθρωπο που θα είναι δίπλα μου».

-  Πρωταγωνιστούσες στην stand up comedy «Κάψε το σενάριο» στο MEGA. Έχετε πληρωθεί για τα επεισόδια που έχετε γυρίσει μέχρι στιγμής; Είναι δύσκολο να υπηρετείς αυτό το είδος κωμωδίας; Οι αρνητικές κριτικές που λάβατε από μία μερίδα τηλεκριτικών και κοινού σε άγγιξαν;

«Η αλήθεια είναι ότι δε μας χρωστάνε λεφτά γιατί δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να πληρωθούμε. Έτσι κι αλλιώς οι ηθοποιοί πληρωνόμαστε κάποιους μήνες μετά οπότε υπάρχει μια συνέπεια με το κανάλι... Το «Κάψε το σενάριο» πάντως θα συνεχιστεί από τον Ιανουάριο στο MEGA. Στην αρχή το φοβήθηκα, γιατί είναι ένα είδος κωμωδίας που δεν είχα ξανακάνει ποτέ. Είναι δύσκολο να βγάλεις το γέλιο στον κόσμο και η αλήθεια είναι ότι δεν πετυχαίνουν πάντα αυτά που κάνουμε. Δε μπορείς να πεις ότι πάντα θα βρεις και το χιούμορ και τη διάθεση γιατί τα περισσότερα είναι αυτοσχεδιαστικά και τα θέματα τα δίνει το κοινό. Σιγά σιγά όμως το κοινό μας αγάπησε. Πολλές φορές έχω νιώσει άβολα από μιμήσεις που μου έχουν ζητήσει να κάνω στο «Κάψε το σενάριο». Έχω εκτεθεί με αυτόν τρόπο. Τώρα σε ό, τι αφορά τις αρνητικές κριτικές, θέλω να πω ότι εμείς τις λατρεύουμε, μας βοηθούν να γινόμαστε καλύτεροι. Δέχομαι απόλυτα σε κάποιον να μην αρέσει καθόλου αυτό που κάνουμε και σε κάποιον άλλο να αρέσει πάρα πολύ.Εμένα μου αρέσει, οπότε το υποστηρίζω».

 - Η παράσταση στην οποία συμμετέχεις για δεύτερη συνεχή χρονιά «Η κατσαρίδα» πραγματεύεται το όνειρο, την προσπάθεια της Ιωάννας, - μιας μικρής κατσαρίδας- να φτάσει στο φεγγάρι. Εσύ στα όνειρά σου βάζεις στόχο το φεγγάρι; Εκτός από την «Κατσαρίδα», θα πρωταγωνιστήσεις και στους «Χονδρούς Άνδρες με φούστες».
 

«Τα πάντα είναι εφικτά. Δε βάζω στόχο το φεγγάρι και γι αυτό δεν απογοητεύομαι ποτέ. Παλεύω για τα όνειρα μου και τα πετυχαίνω... Ναι, θα είμαι και στους «Χοντρούς Άνδρες με φούστες». Ανεβαίνει στις 19 Οκτωβρίου στο Θέατρο 104 στο Γκάζι. Είναι θετικό να έχεις δουλειά σε τέτοιες δύσκολες εποχές».

 - Έχεις δηλώσεις πως έχεις λάβει μέρος σε διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας. Τι πιστεύεις για τους κοινωνικούς αγώνες που γίνονται στον δρόμο; Ποιος είναι ο ρόλος της Τέχνης στις δύσκολες μέρες που περνάμε ως έθνος;

«
Δεν είμαι υπέρ των διαδηλώσεων γενικά. Φτάσαμε σε ένα σημείο να κατεβαίνουμε σε πορείες και να μην ξέρουμε τον λόγο. Είμαστε όντως μια γενιά του καναπέ, δε νομίζω ότι οι διαδηλώσεις είναι ο κατάλληλος τρόπος για να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα, θα θελα να δω πιο δραστικούς τρόπους. Όταν καταπατώνται βασικά δικαιώματά μας πρέπει να αντιδρούμε με πιο ακραίες μορφές αντίδρασης. Στην Ελλάδα είναι σύνηθες φαινόμενο η ατιμωρησία, κάτι που θεωρώ απαράδεκτο. Με θυμώνει που σαν λαός είμαστε τόσο ανεκτικοί στην ατιμωρησία. Πολλές διαδηλώσεις είναι υπονομευμένες από το ίδιο το κράτος. Πρέπει να γίνει κάτι δραστικό ώστε να έρθουν στα όριά τους οι πολιτικοί. Η Τέχνη κοιμάται αυτή τη στιγμή, και εμείς οι ηθοποιοί το ίδιο, έχουμε πέσει σε ένα τέλμα. Οι καλλιτέχνες οφείλουν να αφυπνίζουν τον κόσμο...»