Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
  
Δευτέρα βράδυ στο Νέο Κόσμο. Μια αίσθηση γειτονιάς, με παιδιά να παίζουν, κόσμο στα καφέ να γνωρίζεται, τηλεοράσεις στα μπαλκόνια να φωνάζουν και να θυμίζουν πως, εδώ,  στο Νότο, στην άκρη της Ευρώπης, έχουμε ζέστη το φθινόπωρο. Ένα θέατρο. Το έργο δίνει την αφορμή. «Υπό το μηδέν» του 30χρονου, βραβευμένου, Ισπανού Αμπελ Θαμόρα, συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο "Π.Κ". Πέρυσι ο συγγραφέας είχε έρθει στην Ελλάδα και ανακάλυπτε το κοινό τόπο που οι δυο χώρες έχουν αναπτυχτεί αλλά και το οικονομικό ναρκοπέδιο, το δύσοσμο έλεος των φοβιών, της ανεργίας και την κρατική αδιάφορα που οδήγησε σε έναν ανθρωπιστικό κόλαφο.

Ο Ισπανός νεαρός συγγραφέας, έχει καταγράψει με λεπτό χιούμορ, τις συγκρούσεις, την αγωνία , το φόβο, την τρυφερότητα, την πολύτιμη ανθρωπιά  των νέων στην γηραιά ήπειρο, με τις κοινές αναφορές και την δύσκολη καθημερινότητα, που όμως, επιμένουν σε εσωτερικά τοπία αγάπης και ελπίδας όπως έκανε πάντα η ανθρωπότητα. Για την Ισπανία ξέρει πως είναι η ζωή σε μια επαρχία, το όνειρο μιας νίκης σε ταλεντ σόου, ο απεγκλωβισμός απ την προδιαγραμμένη πορεία κάθε νέου στη διαιώνιση μιας μιζέριας, μιας ζωή μεσήλικα σε 40 τεταργωνικά, η δουλειά των γονιών, ο φόβος των ξένων που δουλεύουν πιο φτηνά και στην δική τους περίπτωση είναι οι Μεξικάνοι εργάτες. Και τα λεφτά να μην φτάνουν, η εγκληματικότητα να είναι απρόβλεπτα κυρίαρχη και αιφνιδιαστικά μοιραία! Και οι άνθρωποι τελικά να μη νοιάζονται. Να έχεις κινητό αλλά να μην υπάρχει κανείς να σε πάρει ποτέ! Να μην ενδιαφερθεί  κανείς για το αν ζεις η αν θα πέθανες, μόνος, χτυπημένος, παρατημένος. Ο συγγραφέας ανακλύπτει πως τα ίδια συμβαινουν και εδώ. Η χωρα είναι Υπο το Μηδέν.

Οι διανοούμενοι, βέβαια, λένε πως όταν αρχίζει η κρίση στην οικονομία, τότε μόλις ολοκληρώνεται η κρίση στις ανθρωπιστικές επιστήμες και στον ίδιο τον ανθρωπισμό. Μέχρι να ορίσουμε όμως και πάλι ως επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τα λεφτά του, στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Κύπρο, στην Κάτω Ιταλία, θα είμαστε υπάρξεις Υπό το Μηδέν. PIGS, σφαγμένα σε ένα τσιγκέλι να στάζουν ανθρωπινά υγρά, όπως τα σφαχτά στο έργο του Θαμόα, στο ψυγείο ενός κρεοπωλείου. Σε θερμοκρασία υπό του μηδενός, τα σώματα τους υπόκεινται σε θανατηφόρα δοκιμασία, όπως οι ίδιες οι πατρίδες του Νότου. Και ας έχει σχεδόν πάντα ζέστη και ας μη κάνει βαρύ κρύο. Αρκεί που πάγωσε, κρυστάλλωσε η ελπίδα μας σε μια πολική μάχη για επιβίωση. 

Ο Ισπανός νεαρότατος συγγραφέας, θέλει να πει, πως η αξία μιας ζωής δεν είναι μαθηματικός όρος και υπολογισμός μπακαλίστικος σε τεφτέρια μεγαλολογιστάδων, αλλά  δίνεται στην ίδια τη ζωή απ τον καθένα μας, με τον θάνατο να καραδοκεί αδηφάγος πάντα, όσο κι αν θεωρούμε εαυτούς αιωνίους και άφθαρτους. Μπορεί να ναι έτσι. Μπορεί και όχι! 

Μόλις τελειώνει η παράσταση, ο Νέος Κόσμος, με την ονομασία του ειρωνικά υπογραμμιστική, εκεί στην κάρδια της παμπάλαιας Αθήνας, πάει για ύπνο. Ξένες ράτσες, απ αυτές που φοβούνται και στοχοποιούν και στην Ισπανία, περπατούν κάνοντας θόρυβο στην άγνωρες γλώσσες τους. Λιγοστοί διαβατές να κοιτάνε με υποψία τους ξένους, τους μετανάστες, τους διαφορετικούς, πιθανόν τους περιττούς. Ένα ζευγάρι νέων, να μετράει κέρματα για να δει αν το φτάνουν να αγοράσουν μπύρες και να τις πιουν στο παγκάκι. Αυτοκίνητα πατάνε τις γραμμές του τραμ, πηγαίνοντας κόντρα του –μέχρι τι ώρα έχει τραμ άραγε; Οι πινακίδες του θεάτρου ΠΚ σβήνουν. Σκοτάδι. Εδώ στο Νότο…