Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Ω! Ναι δικαιούμαι να ομιλώ! Έχω κάνει τριετή θητεία ως πανελατζού στα μεσημεριανά προς απογευματινά, και προσωπικά το κατευχαριστήθηκα. Πέρασα ωραία, είχα όμορφους ανθρώπους γύρω μου και καλούς ρεπόρτερ. Δεν λέγαμε τα περισπούδαστα, αλλά τα απλά, τα ελαφρά και μπαμ και ρηχά. Ευτυχώς η δυστυχώς δούλεψα σε μια light εκδοχή του μεσημεριανού, στις αρχές της ύφεσης, που όλοι όσοι δουλεύαμε εκεί είχαμε μια ενοχή, γιατί αλλά μας αφορούσαν και χαζεύαμε με το τι φόρεσαν οι ωραίες στα πάρτι και ποιοι έκαναν υψηλά νούμερα τηλεθέασης –τότε είχε ακόμα εκπομπές η τηλεόραση.

Όμως μιλούσαμε όσο μπορούσαμε, καλά ελληνικά, φροντίζαμε να μη θίγουμε τις σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων, τις οικογένειες τους, τις δυσμορφίες η τα προβλήματα εμφάνισης συνδεδεμένα με την υγεία κάποιου. Και το κάναμε όλοι, όταν ενοχοποιημένα θα μπορέσαμε να αφεθούμε σε ένα λόγο αγοραίο, απελευθερωτικά κατινίστικο, ή προσβλητικό. Δυστυχώς αυτό που στα μεσημεριανατζούδικα δε κάναμε οι πανελατζούδες, σημειώνονται στο κομμάτι της αριστέρας της ελπίδας, της προόδου, των χρωμάτων, των ονείρων, της διαφοράς. Η ανανεωτική αριστερά, δείχνει να χει εκπροσώπους γεννημένους για μεσημεριανό και με διπλή συντριβή το παραδέχομαι αυτό. Και ως πρώην πανελατζού και ως νυν αν όχι ανήκουσα στο χώρο, τουλάχιστον ψηφίζουσα και συμπαθούσα.

Η όλο αγώνες, απαγορεύσεις, μάχες, ιστορική «Αυγή», πουν εκπαίδευσε γενιές σπουδαίων δημοσιογράφων αλλά και αναγνωστών, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Όχι γιαούρτια στη ΔΗΜΑΡ». Το άρθρο προτρέπει του πολίτες να μην πετάνε γιαούρτια στα γραφεία της ΔΗΜΑΡ ούτε να βρίζουν τον Φώτη Κουβέλη, όχι επειδή πιστεύουν σε ένα άλλο ήθος πολιτικό και στην άρθρωση ενός λόγου διαφοροποιημένου ιστορικά απ όλους τους άλλους σχηματισμούς της αριστεράς, αλλά για να μην δώσουν στους «συντρόφους» τους, μέχρι πρότινος, την ευκαιρία να παρουσιάζονται ως θύματα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά. Προς το τέλος δε γράφεται πως: «Όχι ιπτάμενες μπίρες στον Ψαριανό στη Μαβίλη, αν και το τρίτο δεν είναι τόσο σοβαρό, αφού αν πετάξεις μπίρα στη Μαβίλη, ή σκύλο θα χτυπήσεις ή τον Ψαριανό» για να καταλήξει, «και προς Θεού, μην πετάτε μπίρες στον Ψαριανό! Διότι το να πετάς μπίρες στον Ψαριανό, είναι σαν να πετάς σουβλιστά αγριογούρουνα στον Οβελίξ».

Λοιπόν; Σε ποιο μεσημεριανό, ακόμα και στις εποχές της παντοδυναμίας τους, θα καταδεχόταν να μιλήσει έτσι για τους ανταγωνιστές της η παρουσιάστρια, η θα μαλλιοτραβιόντουσαν οι ξανθιές πανελατζούδες με αυτά τα επιχειρήματα; 

Ο Γρηγόρης Ψαριανός, μετά το δημοσίευμα θα θυμίσει την ιστορία και τη σημαντική της «Αυγής» και θα πει πως  «θα τρίζουν τα οστεοφυλάκια των ανθρώπων και των αγωνιστών της Αριστεράς που αγωνίστηκαν για την εφημερίδα, που τη γέννησαν και που έδωσαν τη ζωή τους για το έργο της και την αισθητική της. Ντρέπομαι για λογαριασμό τους… εδώ πρόκειται για θέματα ήθους, εντιμότητας και αισθητικής και των συντακτών της. Ακόμη και ο Σταλινικός Ριζοσπάστης με αντιμετώπισε κανονικά όσες φορές διαφώνησε μαζί μου. Είναι εκπεσμός για την εφημερίδα και θα τρίζουν τα κόκαλα των ιδρυτών της».

Ο Πέτρος Τατσόπουλος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, σημείωσε στο face book για το συγκεκριμένο άρθρο πως: «Κατάπτυστο το «καλαμπουράκι» για τον Γρηγόρη Ψαριανό στο σχετικό άρθρο της «Αυγής». Δεν μπορούμε να δηλώνουμε διαφορετικό πολιτικό ήθος και να χρησιμοποιούμε τα ίδια χτυπήματα κάτω από τη μέση. Δεν είσαι ό,τι δηλώνεις. Είσαι ό,τι πράττεις». ΟΚ! Αν και μίλησαν για μπύρες, δε το έπραξαν ούτε πετώντας τες, αλλά ούτε και πίνοντας τες, διότι μόνο ξενέρωτος γράφει αστειάκια εφηβικού τύπου για τον Οβελίξ, την όρεξη του και τα μενίρ και αυτά στο  tweeter να τα εκτιμήσουν άλλοι συνομήλικοι του, (χιούμορ κάνω «σύντροφε» Πέτρο, απλά, μη με πάρετε και στα σοβαρά).

Τα «σου πα» και «μου πες», τα επιχειρήματα της προσβολής, τα «κατινέ» αστειάκια –σας το λέω ως επαγγελματίας- είναι ότι πρέπει για τα πανελάκια, μόνο που αυτά δε παίζουν με τις ελπίδες ενός λαού που ακόμα προσδοκάει απ τους αριστερούς προοπτική και όνειρο. Το κουτσομπολιό, η κατινιά, το «χαμηλό επίπεδο» σε ένα μεσημεριανό ενοχλούν μια συγκεκριμένη μερίδα «σελέμπριτις», όπως ανθυποπαρουσιάστριες, γκομενάκια ισχυρών ανδρών, μπουζουκοντίβες και τσιφτετελόμαγκες.

Το κοτσομπουλιό, η κατινιά, το «χαμηλό επίπεδο» στην αριστερά ενοχλεί, προσβάλει, απελπίζει, απογοητεύει, πικραίνει, βυθίζει στην παραίτηση γενιές και έναν λαό, ολόκληρο, που προσδοκάει σε προοπτική, ζωή, ανάσταση και όχι στο επόμενο βιντεάκι με τα έργα και τις ήμερες και τις νύχτες της Τζούλιας Αλεξανδράτου…