Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα


Είναι παραμονές της επίσκεψης στη χώρα της Άνγκελα Μέρκελ. Δευτέρα. Η βραδιά της Ανατροπής! Βούτυρο στο ψωμί κάθε πολιτικού και δημοσιογράφου η έλευση της Γερμανίδας, το τι σηματοδοτεί, ποιος φταίει, ποιος δε φταίει, πόσο να διαδηλώσει ο κόσμος κατά κόμμα, με πόση ισχυή στη φωνή και άλλα. Σεσημασμένοι οι περισσότεροι καθήμενοι στο τραπέζι του κ. Πρετεντέρη.

Πολιτικοί καριέρας, έμπειροι και γνώστες στην σωτηρία του έθνους μπροστά από τις κάμερες, γνωρίζουν να «ταπώνουν» τον συνομιλητή, να λένε πάντα «αφήστε με να ολοκληρώσω», «εγώ δε σας διέκοπτα όταν μιλούσατε», «το κόμμα σας τι έκανε τόσα χρόνια;», «τις προτάσεις σας για να βγούμε απ τη κρίση δεν ακούω» και «ευχαριστώ που μου κάνατε αυτή την ερώτηση». Τους ακούσεις, δεν τους ακούσεις δηλαδή, τα λες και απ έξω, τόσο προβλέψιμα, επαγγελματικά ντρεσαρισμένα και προπονημένα άτομα είναι.

Γνωρίζουν ακόμα, ως άψογοι επαγγελματίες, ποιο είναι το καλό τους προφίλ, ποιο χρώμα «γράφει» καλά στην κάμερα και ποιο θα τους χαντακώσει και θα τους καταπιεί το ντεκόρ. Πολλοί ζητούν και μαξιλαράκι, όπως κάνουν οι παρουσιαστές, για να το βάλουν κάτω απ την καρέκλα να φαίνονται ψηλότεροι και να χωρίζει η μέση! Οι γυναίκες έχουν πάντα σακάκια απαλών χρωμάτων ή μαύρων κόκκινων, με το βλέμμα να φαίνεται, χωρίς φαντεζί αξεσουάρ και νυχάκι βαμμένο πάντα στο χρώμα του δέρματος. Διακριτικές και σικ, έως ανεπαίσθητες στην θηλυκότητα τους. 

Μιλάμε για τέτοια εκπαίδευση στην άσκηση πολιτικής, που μας έφερε σ αυτά τα μεγαλεία ως έθνος που ζούμε τώρα και που βέβαια όλοι φταίμε εκτός απ τους ίδιους. Τέλος πάντων, τα γνωστά, αντιπαθή πρόσωπα ήταν όλα μαζί συγκεντρωμένα με μια φευγαλέα ματιά. Για να μην είμαι και αφοριστική και μηδενίστρια κάνα δυο – τρεις, άντε, μου ήταν έως και ανεκτοί, ώσπου είδα την Άννα Βαγενά, στην άκρη αριστερά. Να ένα καθαρό πρόσωπο! Σκασιλάρα της οι κανόνες! Φορούσε το ροζ της χτυπητό ζακετάκι, το έντονο κραγιόν της και είχε και τα μαλλιά ριγμένα στα μάτια, ενώ καθόταν αναπαυτικά στη καρέκλα της. Τα είπε όλα ως μη επαγγελματίας πολιτικός, ως άνθρωπος χωρίς συμφέροντα και στόχο να επιτεύξει με την εμφάνιση της. Κάποια στιγμή μάλιστα την έπνιξε και το δίκιο της και άρχισε και τα λέγε στον κ. Πρετεντέρη εντελώς Λαρισαϊκά. Πέταξε και ένα «ντιπ». Οι υπόλοιποι – αμερικανοτραφείς και ολοκληρωμένοι πολιτικοί στα αγγλόφωνα πανεπιστήμια- θα νόμιζαν πως εννοεί «βαθιά» και γι αυτό δεν αντέδρασαν!

Όταν όμως η κ. Βαγενά, συνεπικικουρούμενη απ τον κ. Παναγόπουλο της ΓΕΣΕΕ, είπε πως ο κόσμος είναι θυμωμένος και πως όταν έχεις οργή δεν αντιδράς με ευχέλαια αλλά απρόβλεπτα, την έκοψε δυναμικά ο κ. Μίχαλος. Ο κ. Μίχαλος είναι λέει, πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών, που εμένα μου κάνει κάτι πολύ σημαντικό και μου παίρνει τον αέρα. Και γιος πρώην υπουργού. Αυτός λοιπόν, ο κύριος που θα χε σπουδαία λόγια να πει, αποφάσισε να αντιμετωπίσει την κ. Βαγενά λέγοντας της: «Μη κάνετε έτσι! Εδώ δεν είστε στην σκηνή για να μας λέτε τέτοια» και «Ωραία μας απαγγέλετε».

Κάποτε η Άννα Συνοδικού είχε εγκαταλείψει την αίθουσα της βουλής και κατόπιν την ίδια τη πολιτική γιατί ένα πανό μέσα στο κοινοβούλιο έγραφε πως η βουλή είναι θέατρο. Θίχτηκε η κ. Συνοδινού. Όχι για την τιμή της ελληνικής βουλής, αλλά του ελληνικού θεάτρου. Μιας υψηλής τέχνης που γεννημένη στο τόπο αυτόν, έκανε τον λόγο, την εικόνα, τα υψηλά διανοήματα κόσμημα του παγκοσμίου πνεύματος, πέρα από τον ίδιο χρόνο για όσο υπάρχει ανθρωπότητα. Και βέβαια, αυτή η σπουδαία τέχνη της λογοτεχνίας, του εκπαίδευσης, του θεάματος και των σωμάτων που πάσχουν και δημιουργούν στους θεατές τους, θρησκευτικά σχεδόν συναισθήματα, μέσα απ το έλεος και τον φόβο, τους οδηγούν στην κάθαρση. Μια κάθαρση που αγνοείται στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Μια κάθαρση που κάνει βεγγαλικό σε χείλη που την ευαγγελίζονται, ασελγώντας πάνω στο πόνο του κοσμάκη. Και έτσι είναι άγνωστη τους η λέξη. 

Οι Έλληνες ηθοποιοί, εν αντιθέσει με τους ομοεθνείς τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της χώρας, προσέφεραν και προσφέρουν αγωγή, ήθος, παιδεία, καλλιέργεια, συναισθηματική εκπαίδευση, γέλιο, διασκέδαση, τρυφερότητα, επικοινωνία στους συμπατριώτες τους. Την ιερή τέχνη που κληρονόμησαν απ την κοινή γλώσσα και τον τόπο που γεννήθηκε, την κράτησαν ψηλά και άλλος λίγο, άλλος πολύ την υπηρέτησαν μη κοροιδευόντας τον ίδιο τους τον ρόλο ύπαρξης. Σε αντίθεση με όλους τους άλλους διακεκριμένους μιας δημοσίας ζωής. Και ενώ η Συνοδινού αντέδρασε –δικαίως- για τα ιερά και τα όσια της, η Βαγενά -επίσης δικαίως- απλά αδιαφόρησε για  τον συνομιλητή της, μη δίνοντας του καμία απάντηση.

Στο θέατρο λοιπόν, σέβονται τους παλιότερους, δεν ουρλιάζουν αλλά συζητούν, ξέρουν να πουν την ατάκα χωρίς να κόψουν τον άλλον, έχουν ρυθμό και μετρό και πάνω απ όλα σεβασμό για το λόγο, το κείμενο τους, τον συνάδελφο τους και το κοινό τους. Στο θέατρο δεν προσβάλουν κυρίες, δε μειώνουν καλλιτέχνες για τη δουλειά τους, που στο κάτω κάτω είναι πιο χρήσιμοι από όλων των άλλων επαγγελματιών δημοσιότητας, ούτε σαρκάζουν μιλώντας για «απαγγελίες» όταν οι ίδιοι μπορούν μόνο να «παπαγαλίσουν».  

Αυτά τα θυμωμένα, γιατί όσοι μετράνε το χρήμα και τα ισοζύγια, τους τζίρους και τα κέρδη, μόνο να σέβονται θα έπρεπε εκείνους που χαϊδεύουν και παρηγορούν ψυχές…