Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Η απόφαση μου ήταν να μην ασχοληθώ με τους μικρονοϊκούς που εμποδίζουν μια θεατρική πράξη, αυτή στον θέατρο Χυτήριο, για το έργο «Corpus Christi». «Μη αποκρίνου εις τον άφρονα κατά την αφροσύνη αυτού δια να μη γένης και συ όμοιος αυτού» αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, που οι θιγμένοι παραθρησκευτικοί διαδηλωτές – ζηλωτές κατά του έργου, υποτίθεται θα έπρεπε να είχαν διαβάσει. Να που επανέρχομαι, όμως και γιατί το έργο κάνει πρεμιέρα και γιατί το έναυσμα μου δίνει μια συζήτηση και μια ανακοίνωση. «Καταδικάζουμε απερίφραστα κάθε εκδήλωση θρησκευτικού φανατισμού που φέρεται εναντίον της ελευθερίας του λόγου και στρέφεται ουσιαστικά κατά της δημοκρατίας. Είναι απαράδεκτο, σε ένας κράτος δικαίου με ευρωπαϊκό προσανατολισμό να εκδηλώνονται τέτοιες μισαλλόδοξες και φασιστικές εκρήξεις θρησκευτικού παροξυσμού», σημειώνει η βουλευτής Πειραιά, κ. Ρεπούση. Μα επειδή ακριβώς είναι προδομένος αυτός ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός, επειδή γευόμαστε την αδικία του καταδικασμένου Νότου, σε μια Ευρώπη που τελικά κάθε κράτος υπάρχει για τα οφέλη του, ακόμη και αν πάψουν να υπάρχουν τα αλλά, εκδηλώνεται αυτή η μεσαιωνικού τύπου φανατίλα, η «φασιστική έκρηξη», η νομότυπη οριακή παραβατικότητα.

Και μετά μια συζήτηση. Το έργο είναι βλάσφημο, ακούω! Βλάσφημο; Δηλαδή είναι ασεβές; Χυδαιολογεί με τα θεία και τα ιερά; Προσβάλλει τη τιμή, αποδίδοντας θείες ιδιότητες σε ανθρώπους ή αρνείται την θεία φύση των αγίων και ιερών της θρησκείας μας;

Το έργο μιλεί για αγάπη. Για μια αγάπη που λάμπει ακόμα και στα καταγώγια και που καθαγιάζει η ύπαρξη της κάθε αμαρτωλό. Είναι βλάσφημο αυτό ή απόλυτα εναρμονισμένο με τον θείο Λόγο του Χριστιανισμού; Ο συγγραφέας, δεν συγκάλεσε την Ιερά Σύνοδο να ρωτήσει αν επιτρέπεται οι λέξεις του να μιλάν για αγάπη. Και επειδή, οι αδαείς, δε έχουν μπει στον κόπο να δουν τη παράσταση, θα ξεραν πως ο συγγραφέας πράγματι αναφέρεται στο Corpus Christi. Όχι το σώμα του Χριστού, αλλά μια πόλη γεμάτη επαρχιωτισμό και στεγανά στο Τέξας, όπου το σπουδαιότερο αξιοθέατο της είναι ένα πάρκο στο κέντρο της. Εκεί μεγαλώνει ο Τζόσουα, παιδί ενός τζάνκι και μιας ιερόδουλης κατ ανάγκην και κατά κοινωνικήν επιταγήν. Είναι καλός, πράος, όμορφος και ευγενής. Είναι ρομαντικός και πιστεύει πως η αγάπη πάντα θα νικά και πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Προδομένος και διωγμένος, θα βρεθεί ύστερα από έναν χαμό σε παραδείσους τεχνητούς και ουσίες, στο έλεος καλών ανθρώπων, φίλων και αγαπημένων. Θα σωθεί και στον υπόκοσμο της Νέας Υόρκης θα γίνει ένα θρυλικό για το φως του πλάσμα. Και πάλι ο αγαπημένος του, πάντα ένας αγαπημένος, θα τον προδώσει. Θάνατος. Τέλος. Οι βιβλικές ρήσεις και κάποιες στιγμές οι συμβολισμοί είναι υπογραμμίστηκες κόκκινες γραμμές σε μια κοινή κουλτούρα αγάπης, όπως αυτή τη Χριστιανισμού και του Θεανθρώπου μας. Που είναι λοιπόν η βλασφημία;

Αν ακόμη δεχτούμε πως το έργο –που τονίζω πως δεν ισχύει- προσβάλλει τα Χριστιανικά μας «πιστεύω» και βλασφημεί, η τέχνη δεν οφείλει να είναι βλάσφημη; Να προσβάλει, να θιγεί, να υβρίζει; Μόνο έτσι παίρνει θέση και κραυγάζει αλήθειες. Υπερβάλλοντας, μεγεθύνοντας, αποκαθηλώνοντας κάνει τη δουλειά της. Επίσης η τέχνη δεν είναι υπόθεση καθολική. Σηκώνεσαι απ το σπίτι σου, παίρνεις μεταφορικό μέσο, φτάνεις στο ταμείο, κόβεις εισιτήριο, έχοντας επιλέξει τι θα δεις. Δε στο φορεί η τηλεόραση με τη βία, το σχολειό, το εκπαιδευτικό σύστημα, ο νόμος με το ζόρι. Δεν σε αφορά η βλασφημία αν δεν την επιλέξεις. Δηλαδή η όλη υπόθεση μου θυμίζει το ανέκδοτο με την αποστεωμένη και στεγνωμένη χυμών ζωής γεροντοκόρη που ειδοποιεί την αστυνομία γιατί απ το παράθυρο του μπάνιου της φαίνεται ένας γυμνός άνδρας και την προσβάλει το θέαμα, ενώ θεώρει πως θέλει να τη βιάσει με τη γύμνια του. «Που είναι ο γυμνός;» ρωτάνε οι αστυνομικοί κοιτώντας απ το παράθυρο του μπάνιου. «Να: αν φέρεις μια καρέκλα, ανεβείς στο πλυντήριο, σκαρφαλώσεις στο περβάζι και κρεμαστείς απ τη μέση και πάνω, έξω απ το παράθυρο, γαντζωμένος απ τα παντζούρια, ολοκάθαρος φαίνεται ο σάτυρος»! Το παιδικό αστείο, αποκαλύπτει αυτή τη φαυλότητα, τη φαιδρότητα της αφροσύνης, που λέει και η Παλαιά Διαθήκη, με την οποία καλό είναι να μην ασχολείσαι, γιατί σε εξομοιώνει μαζί της!

Όλοι αυτοί η λοβοτομημένοι, οι άνευ χυμών και ουσιών ζωής, διαδηλωτές κατά του έργου, αν μπορούσαν θα εφάρμοζαν ξανά τον Μωσαϊκό νόμο. Τότε, στην αρχή της ιστορίας του ανθρώπου, οδηγούσαν τον βλάσφημο έξω από την πόλη και τον λιθοβολούσαν. Οι μάρτυρες έβαζαν το χέρι τους πάνω στο κεφάλι του για να βεβαιώσουν ότι ήταν αυτός και ήταν οι πρώτοι που του έριχναν τις πέτρες. Βροχή από πέτρες μέχρι να ξεψυχήσει! Προς το παρόν, όμως, ο Χριστιανισμός και η αγάπη του κερδίζει. Εκτός αν όλοι αυτοί επιθυμούν και αλλαγές στην νομοθεσία…