Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Ξέρω πως η τηλεόραση είναι σαρκοφαγική, αδυσώπητη, κανιβαλιστική, ασέβαστη. Βλέπω και το διαδίκτυο να σκύβει όμως, πάνω, απ τις πληγές, την οδύνη, τον σπαραγμό, ηδονικά σχεδόν, αφοσιωμένα. Η Λίζα Δουκακάρου έχασε τον άνθρωπο της. Τον σύντροφο της 22 χρόνων. Το ταίρι της σ αυτή τη ζωή. Ας αφήσουμε το σεβασμό σε μια συνάδελφο που έκανε τη δουλειά της πάντα με αξιοπρέπεια, αλλά και φιλικότητα προς όλους μας. Ας σταθούμε στον άνθρωπο που βρίσκεται αντιμέτωπος με το αποφευκτό, με το μοιραίο, το δραματικό, το τραγικό, το οριστικό τέλος. Κοιτάζει στα μάτια τον αιφνίδιο αποχωρισμό. Αβυσσάλεα η ερημιά, η ορφάνεια, η συντριβή. Πώς να αποχαιρετίσεις, πώς να παραδεχτείς, πώς να συνειδητοποιήσεις την οριστικότητα; Πώς να χωρέσει στο μυαλό το ανθρωπινό και κυρίως στο συναίσθημα το «ποτέ»; Το «πάντα» μετριέται. Το «ποτέ πια» είναι σαν Θεός μη υπολογίσιμο! Μεγαλύτερο απ τη θνητότητα μας. Μοιραία για όλους μας έρχεται η στιγμή που η βαριά, αδιαπέραστη κουρτίνα του θανάτου σηκώνεται λίγο, ΙΣΑ για να κοιτάξουμε την άβυσσο κλεφτά, από πίσω. Μοίρα ανθρώπων.

Και την θνητότητα να τη δεχτούμε μπορούμε. Το να φεύγουν για πάντα οι δικοί μας, την εγκατάλειψη όμως, το ρήμαγμα, την αδειοσύνη, όχι! Και επειδή, όλοι θα σηκώσουμε την κουρτίνα κάποτε, ποιος μεγαλύτερος σεβασμός για τον ίδιο τον εαυτό μας, υπάρχει απ το να μη ζουμάρουμε σε δάκρυα, να μη κάνουμε κοντινά σε πικρές, ρυτίδες σπαραγμού, να μην επιδιώξουμε το πλάνο και τη φωτογραφία απ την κατάρρευση του πένθους;

Ξέρω πως δε θα συμβεί ποτέ. Η τηλεόραση και –δυστυχώς- το διαδίκτυο θα καλύπτουν πάντα κηδείες, μαύρα, στεφάνια, θλιμμένους συγγενείς. Φτηνή όμως η κάλυψη και ταπεινή η δημοσιογραφική ενημέρωση. Ο πονεμένος δε θα νιαστεί αν υπάρχεις δίπλα του, ούτε κι αν θα τον δείξεις στο δελτίο των 8. Εκείνος που έφυγε ούτως η άλλως σε κερδίζει σε μέγεθος, μικρούλη, θνητέ επαγγελματία.

Ξέρω, αλλά δε μπορώ να μην αισθανθώ να καταπίνω αλμύρα δακρύων, βλέποντας τη Λίζα, να πονάει τόσο και εμάς να καλύπτουμε το γεγονός. Ποια είναι η είδηση; Το πένθος; Ο πόνος; Η οδύνη;

Και πάλι ξέρω! Ναι είναι! Όμως μου στέκεται σαν μπετόν στην κάρδια μου και με πλακώνει όλη, αυτή θλίψη. Είναι απλά αβάσταχτη…