Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Όχι! Ιδανικοί αυτόχειρες δεν υπάρχουν! Ούτε ωραίες, εξιδανικευμένες αποχωρήσεις! Είναι κατανοητή η πρόσκαιρη αίσθηση της ήττας, της κοινωνικής πίεσης που η επιτυχία μετριέται με ντουβάρια, λαμαρίνες και μηδενικά στις καταθέσεις, της ψεύτικης αντίληψης πως το να ζητάς βοήθεια είναι έλλειψη αξιοπρέπειας. Καμιά φορά είναι η μοναξιά, οι συνεχείς απορρίψεις, ένας απελπισμένος έρωτας, μια κοινωνική διαπόμπευση, αυτή η αίσθηση κόπωσης από τον συνεχή αγώνα για επιβίωση. Και αυτά τα περίεργα, αιώνια παιδιά, οι καλλιτέχνες, που περισσότερο αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τα συναισθήματα παρά με την λογική, διαλέγουν την έξοδο από τη ζωή με δραματικούς τρόπους, μαθημένοι σε φινάλε που τα δίνουν όλα κι ας μην ανοίξει ποτέ πια η αυλαία για το τελευταίο χειροκρότημα.

Ο Δημήτρης Βογιατζής, λίγο πριν τα πυροτεχνήματα, τα γιορτινά τραπέζια, τις ανταλλαγές δώρων, τα ξενύχτια και τα τρελά ποτά με φίλους και οικογένειες, διάλεξε να φύγει, χωρίς να αποχαιρετίσει τον κόσμο, παραμονές Πρωτοχρονιάς. Και εμένα και πολλούς γνωστούς του, κάποιους φίλους και κάποιους κολλητούς καρδιάς μας γέμισε θλίψη και ερωτηματικά.

Ένα μεγάλο «γιατί» ήταν αυτή η Πρωτοχρονιά, αλλά κάθε αυτοχειρία αυτή τη γεύση αλμύρας και πίκρας και απορίας αφήνει πίσω της. Γιατί; Ναι η κρίση, η ανεργία, η αίσθηση της αποτυχίας, του δε σε θέλουν, δε τα κατάφερες. Αλλά ρε παιδιά με τι κριτήρια; Αυτών που κόβουν και ράβουν τις αξίες, την ηθική, τους νόμους στα μέτρα τους; Όσον αφορά τους καλλιτέχνες, είναι ο έπαινος του ίδιου κυκλώματος, της συνήθως διαπλεγμένης κριτικής, των καναλιών, του κοινού που κατευθύνεται από μόδες που θα μετρήσει τις καλλιτεχνικές αξίες ή  ο χρόνος; Αυτός είναι που δικαιώνει μόνο και η διάρκεια.  Πότε η μεγάλη τέχνη ταίριαξε με τις χορτασμένες, πρησμένες από φαί, ποτό και καταχρήσεις κοιλίες; Πόσοι σπουδαίοι καλλιτέχνες πέθαναν πάμφτωχοι σαν τον Μότσαρτ και πόσοι πουλημένοι, αντιγράφεις, καταδικασμένοι στην επίγνωση της μετριότητας τους, πάμπλουτοι και παντοδύναμοι σαν τον Σαλιέρι; Σε ένα σύστημα, πάντα, σαθρό κοινωνικής οργάνωσης από τους ισχυρούς ανάλογα με τους ποιος τους κάνει τα χατίρια, θες να παίξεις τον ρόλο του γελωτοποιού του βασιλιά ή των πλούσιων, χαϊδεύοντας αυτιά ή είσαι ευχαριστημένος με την χορτάτη σου ψυχή από εικόνες, ανεξαρτησία, ελευθερία, όραμα, συνοδοιπόρους ζωής;

Πώς την πατήσαμε λοιπόν έτσι; Γιατί η επιτυχία είναι να ΄σαι εξώφυλλο, να βγάζεις λεφτά, να ΄χεις σπίτι με πισίνα και ακριβό αυτοκίνητο; Χαρτιά που κιτρινίζουν, αξίες που ξεπέφτουν, ντουβάρια και λαμαρίνες, επαναλαμβάνω, είναι όλα αυτά. Και για αυτά δεν αυτοκτονούμε! Αναφλεγόμαστε στο πάθος μας, τσουρουφλιζόμαστε στην λατρεία μας για διαφορά, βάζουμε τους δικούς μας κανόνες. Και αν είναι να πεθάνουμε, ας το κάνουμε πολεμώντας και όχι αναχωρώντας…

Δε μιλάω με βεβαιότητες. Η ανθρωπινή ψυχή και οι πληγές της είναι τοπία συμπαντικά μεγαλύτερα από τους γαλαξίες μας, πώς να ξέρω εγώ, να πάρω θέση! Μόνο που στενοχωρήθηκα πολύ να ΄ναι ο Βογιατζής σ΄αυτή τη λίστα που κάποτε οι ευαίσθητοι καλλιτέχνες έμπαιναν, όπως η Παγκράτη, ο Βουρνάς, η Γώγου, η Βιδάκη και τώρα σαν επιδημία, όλο και περισσότεροι Έλληνες ηττώνται και αναχωρούν από μια κρίση φτιαγμένη, πάλι κομμένη, στα μέτρα κάποιων.

Λέω, πως οι σπουδαίοι ηθοποιοί της εποχής, οι κατασκευασμένοι από τα τηλεοπτικά συστήματα, οι αρεστοί, οι συχνάζοντες στους κύκλους των ισχυρών, οι σπαζομέσηδες, οι ανάγωγοι, κακομαθημένοι σταρ και όχι καλλιτέχνες, θα όφειλαν στον Δημήτρη, ενός λεπτού σιγή πριν τις παραστάσεις τους. Και θα όφειλαν να σκεφτούν την απελπισία του, πριν ανοίξουν τις στοματάρες τους να πουν μεγάλες κουβέντες για τα ξεσκαρταρίσματα στην τηλεόραση, τους καλούς που επιβιώνουν και όλα αυτά. Ξέρω πως κακομαθημένα μεγάλα παιδιά της εποχής τους είναι και αυτοί, αλλά ας σκεφτούν εκείνους που τους μοιάζουν και δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί ή τόσο γλείφτες ή τόσο διασκεδαστές πλουσίων.  

Σκόρπιες είναι οι σκέψεις μου. Δε γράφω τίποτα σπουδαίο, περίτεχνο ή αποτέλεσμα ρεπορτάζ. Και ξέρω πως όλα είναι οικονομία και πολιτική. Και ξέρω πως αν ένα κράτος στα αλήθεια, νοιαζόταν για τους πολίτες του, οι δείκτες των αυτοκτονιών δεν θα ΄ταν τόσο ανεβασμένοι ξαφνικά, σαν ουρλιαχτό. Πού είναι οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι ψυχολόγοι, η υποστήριξη, η κοινωνική μέριμνα, η ενημέρωση; Πού είναι η επιστημονική και θεσμική αναζήτηση γιατί αυτός ο λαός αυτοκτονεί; Ο ορισμός του φαινόμενου θα οδηγήσει και στην καταπολέμησή του.

Το οφείλουμε σε όλους αυτούς τους νεκρούς μας. Που μοιάζουν σιγά σιγά σαν πεσόντες σε ακήρυχτη μάχη και όχι τόσο σαν αυτόχειρες. Γι' αυτό και δεν πρέπει, άλλος! Ας μην κάνουμε σε καμία μορφή εξουσίας το χατίρι.

801 801 9999 μόλις έχεις μαύρες σκέψεις ή φοβάσαι για κάποιον δικό σου. Δε θες να μιλήσεις σε φίλο ή συγγενή; Κάλεσε σ΄αυτό το νούμερο τουλάχιστον. Πρόκειται για την τηλεφωνική “Γραμμή Παρέμβασης για την Αυτοκτονία” που λειτουργεί από το Υπουργείο Υγείας. Η γραμμή λειτουργεί καθημερινά, Δευτέρα ως Παρασκευή, 9.00-21.00 και τι να κάνουμε τώρα, αν σου μπουν ιδέες μετά στη μια το πρωί; Κρατήσου! «Η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στη ζωή αρκεί να μπορούμε να τις αντιληφθούμε και να τις αξιοποιήσουμε» όπως λένε κι οι ίδιοι στην Γραμμή.

Τέλος πάντων, κάνε κάτι και μην αφήνεσαι! Δες κόσμο! Από τους ανθρώπους όλο και κάποιος θα απλώσει ένα χεράκι βοηθείας και πολλοί πολλοί γύρω σου έχουν περάσει ή περνούν τα ίδια… Και συνεχίζουμε…