Από τη Φανή Πλατσατούρα
Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ γράφει τις περίφημες «Εξομολογήσεις» του, μια αυτοβιογραφία – βαριά κληρονομιά στα χέρια μας από έναν άνθρωπο που επηρέασε καθοριστικά τη Γαλλική επανάσταση και συνέβαλε τα μέγιστα στην ιδεολογία του εθνικισμού-. Με το ιδεόγραμμα του Γάλλου διαφωτιστή ξεκινά ουσιαστικά η ιστορία της σύγχρονης αυτοβιογραφίας.
 
Ακολουθούν αργότερα εκείνες σημαντικών Ελλήνων, ανθρώπων φωτισμένων που αποφάσισαν να καταθέσουν σημαντικά γεγονότα, προσωπικές μαρτυρίες, το όραμά τους στο χαρτί. Όχι για να διαφημιστούν, ούτε για να εισπράξουν τα εύσημα αλλά με στόχο ζωής τους να αφυπνίσουν κοιμισμένες συνειδήσεις, να ρίξουν μια γροθιά στο σύστημα της εποχής, να ξεσηκώσουν τον κόσμο, να τον απελευθερώσουν από τα δεσμά του, μέσα από τις δικές τους -μαρτυρικές- εξομολογήσεις ζωής. Ο Γρηγόρης Ξενόπουλος με την αυτοβιογραφία του «η ζωή μου σαν μυθιστόρημα», ο «γεννημένος πεζογράφος» Καραγάτσης με τη δική του, ο σύγχρονος Ρασούλης μας που έγραψε το 2010 για τους δικούς του «σταυρούς» με καρφιά. «Το πρώτο που θυμάμαι είμαι εγώ, τουλάχιστον δύο χρονών με γεμάτο το βρακί να αιωρείται πέρα δώθε. Η πρώτη μνήμη μου. Δε θυμάμαι πριν... Λίγο αργότερα όταν έκοψα τη γλώσσα μου στα δυο και μου την ξανακόλλησαν. Ένα μήνα με τάιζαν με το καλαμάκι. Αν έχανα το κομμένο κομμάτι, τώρα θα ’μουνα ένας άγνωστος στους άγνωστους».

Και μετά από αυτούς; Το απόλυτο κενό... Ετοιμάζεται να γράψει την αυτοβιογραφία της η Βάνα Μπάρμπα, ένα βιβλίο με πλούσιο πληροφοριακό υλικό για το έργο του ως σχεδιαστής μόδας ο Βασίλειος Κωστέτσος, ο ξεχασμένος Γιώργος Μαρίνος για τους επίσης ξεχασμένους star της τηλεοπτικής εποχής του, η Μιμή Ντενίση που έχει στα σκαριά ένα βιβλίο για τη ζωή της, τη λάμψη του επαγγέλματoς και τους δικούς της σπουδαίους που συνεργάστηκε. Στον ίδιο δρόμο και η Ζωή Λάσκαρη με τις δικές της μαρτυρίες ζωής, ο Φώτης Μεταξόπουλος για τους χορούς του, η Έλενα Παπαρίζου να ξετυλίγει το νήμα των σχέσεων και των ανθρώπων που καθόρισαν τη ζωή και την επαγγελματική εξέλιξή της. 

Κανείς δεν αμφισβητεί το καλλιτεχνικό έργο των προαναφερθέντων. Ο καθένας έχει αποδώσει τα μέγιστα στην Τέχνη του, έχει αγγίξει τη δική του επαγγελματική κορυφή και πονά τη δουλειά του. Είναι άνθρωποι που μας έχουν χαρίσει ωραίες παραστάσεις, όμορφα τραγούδια, δυνατές ερμηνείες. Εντούτοις, φαντάζει τουλάχιστον αστείο να έχουν την απαίτηση να διαβαστεί η μυθιστορηματική - για εκείνους- ζωή τους και να «ρουφηχτεί» το ίδιο με εκείνες μεγάλων Ελλήνων καλλιτεχνών, πεζογράφων, συνθετών, ποιητών, που πρόσφεραν φως μέσα από τις αυτοβιογραφίες τους στις επόμενες γενιές.

Τόσο star θεωρούν πια τους εαυτούς τους, που θέλουν να αποτυπώσουν στο χαρτί το μεγαλείο της καλλιτεχνικής τους ύπαρξης; Ναι, τους ζαλίζει η λάμψη, την επιζητούν, θυσιάζουν τα πάντα για να ποζάρουν στα μαζεμένα φλας, αλλά διαφαίνεται καθαρά ότι απώτερος σκοπός τους είναι το χρήμα. Εκφυλίζουν εντελώς ένα αφηγηματικό είδος κειμένου, για να «αρπάξουν» ό, τι μπορούν, πουλώντας συγχρόνως κομμάτια της ψυχής τους.

Ποιος άραγε θα αγοράσει από τα ράφια των βιβλιοπωλείων την εξομολόγηση της Μπάρμπα για τους παράνομους έρωτές της, ποιος θα αποκοιμηθεί το βράδυ αγκαλιά με το βιβλίο του Κωστέτσου που θα αναφέρεται στις παραξενιές των ξένων top models που ένα φεγγάρι έφερε στην Ελλάδα, και ποιος θα ρουφήξει τις συμβουλές της τραγουδιάρας Παπαρίζου για τις ερωτικές σχέσεις και τις εξομολογήσεις της για το πώς άντεξε στον χρόνο η φιλία της με τον Ρέμο και τον Ρουβά;

Σε καιρούς κρίσης - περασμένους- υπήρχαν σπουδαίες προσωπικότητες, μεγάλα πνεύματα που προσέφεραν στον κόσμο την πίστη στο όραμα, τη χαμένη αισιοδοξία για μέρες καλύτερες, την κινητήρια δύναμη να «ρίξει» ό, τι τον καταστρέφει ως άτομο και σύνολο. Αυτοί οι καιροί κρίσης μας χτύπησαν και πάλι την πόρτα. Πώς αντέδρασαν οι καλλιτέχνες της δικής μας γενιάς; Κλείστηκαν στις βίλες τους και χαμένοι μέσα στον μικρόκοσμό τους πλέκουν στο χαρτί το εγκώμιό τους, προσδοκώντας σε δόξα, χρήμα, υστεροφημία. Για έργο ζωής, ούτε λόγος...