Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα 
Εκπομπές απ' αυτές που θα περίμενες να δεις μόνο στα κρατικά κανάλια είναι τα αφιερώματα του ΣΚΑΪ στους μεγάλους Έλληνες του πνεύματος. Ακόμη κι αν κάποιες στιγμές τα βρίσκεις ελλιπή ή ανισοβαρή, παραμένουν όαση μέσα στην μια τηλεόραση που όταν δεν κάνει θόρυβο για στικάκια και λίστες, μιλάει τουρκικά και ερωτεύεται μεσαιωνικά και οθωμανικά, ή χαζολογάει αναπαριστώντας την ελαφρότητα του παρελθόντος της.

Το τελευταίο αφιέρωμα αφορούσε στον μέγα σαγηνευτή των λέξεων, τον Νίκο Καζατζάκη, τον πολύτιμο, που το πνεύμα του δε χωρούσε σε αφορισμούς, κανόνες και νόρμες κοινωνικές, θρησκευτικές, πολιτικάντικες. Τα ντυμένα με κόκκινο λινό βιβλία του με τα χρυσά γράμματα, η Κρήτη αιώνια, το Παρίσι, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, τα ταξίδια, η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, βαφτισιμιά του, τίτλοι, λέξεις, μνήμες, σελίδες! Και ο Στέλιος Μάινας!

Εκεί που διάβαζε, έκλεινε το βιβλίο ξαφνικά και σήκωνε τη φωνή. Ξεφύλλιζε σελίδες και έψαχνε βιβλιοθήκες, με ύφος περισπούδαστο. Εκεί που λίγο ξεχνιόμουν και μέλωνα με τον λόγο του μεγάλου Κρητικού, μου βάζε μια φωνή που μου κόβε την χολή. Καλέ κ. Μάινα να διαβάσετε έργα του Καζαντζάκη είπαμε, όχι να τα συγγράψετε!