Από τη Φανή Πλατσατούρα
«
Η ανισότητα είναι αναλλοίωτο κομμάτι των κοινωνιών μας, είναι το τίμημα του πολιτισμού μας»
.
Με αυτή τη φράση τελειώνει η παράσταση «H Φάρμα των Ζώων» που παίζεται από Πέμπτη έως Κυριακή στον θεατρικό χώρο «Αθηναΐς». Mια παράσταση που μας πρόσφερε ερεθίσματα σκέψης, πυροτέχνησε το μυαλό χωρίς να χρειαστεί να πληρώσουμε κανένα τίμημα, πέραν μιας εξονυχιστικής προσωπικής εντριβής που κάναμε, βγαίνοντας από το θέατρο. Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μία παράσταση που ήρθε ως μάνα εξ΄ ουρανού στους καιρούς κρίσης και κοινωνικής εξαθλίωσης που βιώνουμε.

Οι πρωταγωνιστές του έργου -Βασίλης Βασιλάκος, Τατιάνα Παπαμόσχου, Πηνελόπη Σεργουνιώτη και Ρένος Χαραλαμπίδης - μπήκαν στη φάρμα, έβαλαν τις μάσκες των ζωόμορφων τεράτων και στηλίτευσαν την εξουσία κάθε μορφής. Ρόλοι ίσα μοιρασμένοι, ηθοποιοί καλά διαβασμένοι, πλούσια σκηνικά, μια παράσταση που γεννήθηκε την ώρα που την χρειαζόμασταν περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά.

Ουσιαστικά πρόκειται για τη θεατρική μεταφορά του βιβλίου του Βρετανού συγγραφέα Τζορτζ Όργουελ, «Η Φάρμα των Ζώων», διανθισμένη με τα σύγχρονα ελληνικά προβλήματα, δοσμένα με τρόπο αλληγορικό. Ένα δραματοποιημένο μυθιστόρημα που γράφθηκε τη δεκαετία του '50, απορρίφθηκε, μισήθηκε όσο λίγα από την εξουσία, στερεί το δίκιο σε όψιμους επαναστάτες ή ευκαιριακούς ηγέτες, Αυτό το βιβλίο έγινε παράσταση και o Σταύρος Τσακίρης ήρθε να το «κουμπώσει» σκηνοθετικά με την κοινωνία του σήμερα που ψυχορραγεί αλλά συνεχίζει να κυβερνάται από μία άρχουσα τερατομορφική τάξη. Η υπόθεση του έργου αφορά σε μία ομάδα ζώων που μη ανεχόμενα άλλο την ανευλευθερία, παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και κάνουν την επανάστασή τους. Ονειρεύονται μια κοινωνία ζώων που θα βασίζεται στην ισότητα, την ελευθερία, την αλληλεγγύη.

Το μήνυμα του συγγραφικού έργου - κατ΄ επέκταση και της παράστασης- είναι ότι η δίψα για εξουσία διαφθείρει συνειδήσεις, ευθύνεται για αιματηρά εγκλήματα, μεταλλάσει ζώα και ανθρώπους σε κτήνοι βάρβαρα, χωρίς πρόσωπο παρά μόνο με προσωπεία. Οι θεατές παρακολουθώντας την παράσταση, ανιχνεύουν τις δύο όψεις μιας σύγχρονης -φαινομενικά μόνο- Ελληνικής Δημοκρατίας, τα διαφορετικά πρόσωπα που ορθώνονται μέσα μας: το καλό και το κακό, την ανάγκη μας να ζήσουμε ειρηνικά, ισότιμα, σε μία κοινωνία πραγματικής Ελευθερίας αλλά και την ακόρεστη επιθυμία μας για εξουσία, πλούτη, ακολούθους, ουτοπικές επαναστάσεις με καταστροφικά αποτελέσματα.

«
Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο», έλεγε ο Όργουελ πριν δεκαετίες. Αυτό το μέλλον έγινε παρόν και η μπότα της εξουσίας, με πρόσχημα την οικονομική κρίση, την κοινωνική εξυγίανση, μας κομματιάζει - για ακόμη μια φορά- τα πρόσωπα... Σε αυτήν λοιπόν, την μόνο επιφανειακά πολιτισμένη χώρα μας, έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη από απολίτιστες παραστάσεις, που ρίχνουν γροθιές στο σύστημα...