Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Και ενώ τελειώνει ο Ιανουάριος, η κρατική τηλεόραση -διότι κρατική είναι και όχι δημόσια όσο και αν επιμένουν οι κατά καιρούς επικεφαλείς της- ακόμα δεν έχει παρουσιάσει πρόγραμμα! Μια Φλέσσα να ανακατεύει γράμματα πλαστικά τάχα μου περισπούδαστα, ο Σπύρος Παπαδόπουλος να γραδάρει τα κατρούτσα, όπως πάντα και να δοκιμάζει με τους καλεσμένους ποιοτικά γιοματάρια, η Μπήλιω εξοστρακισμένη κάθε Κυριακή, η Κατρίτση με βραδινή δημοσιογραφική εκπομπή μέρα, μεσημέρι και άλλα αψυχολόγητα, απρογραμμάτιστα, χαοτικά και ανερμάτιστα! Μόνοι που σώζονται; Κατά τη ταπεινή μας γνώμη, η Εύη Κυριακοπούλου με την ουσιώδη εκπομπή της «Η ζωή είναι αλλού», βέβαια η Έλλη Στάη με τη γνώση, το επικοινωνιακό χάρισμα και εμπειρία της και Μαριλένα Κατσίμη, συμπαθέστατη, ευχάριστη, πάντα διαβασμένη, με χιούμορ και κανονικός άνθρωπος όχι φωτεινός, τηλεοπτικός πανταγνώστης.

Οι παραπάνω δε, κυρίες είναι και αυτές που σώζονται από τη λαίλαπα του μπογιατζίδικου μέικ απ. Με τόσο κόσμο να μπαινοβγαίνει στα κρατικά πλατό, οι ελάχιστες κομμώτριες και εργαζόμενες στο μακιγιάζ, πάσχουν όλες από καρπιαίο σύνδρομο του τενίστα από τη πολύ δουλειά και έχουν και τις τρελές απαιτήσεις των παρουσιαστριών - λαϊκών ντιβών. Προσλήψεις γίνονται όσον αφορά τα κομματικά μέσα για παρουσιαστές και δημοσιογράφους «δικά μας παιδιά», πάντα χωρίς διευκρινίσεις, γιατί η ΕΡΤ δεν αξιοποιεί τους δικούς της, που είναι μάλιστα και αμέτρητα πάρα πολλοί, αλλά όχι για τις κομμώτριες και το μέικ απ.

Αποτέλεσμα; Οι παρουσιάστριες επιβάλλουν τη δική τους αισθητική! Βλέπεις ειδήσεις και είναι σα να σου τις λέει η Εύα Κουμαριανού, που χρησιμοποιεί το έντονο μέικ απ για εμφανίσεις στις πίστα και για τα σόου της, με υψηλή αισθητική στη καθημερινή ζωή της, για να βγει να μιλήσει στον κόσμο, έτσι! Ξασπρισμένες όλες σαν τραγικές πρωταγωνίστριες στο θέατρο Καμπούκι, με φρύδια γραμμές, με έντονα κατακόκκινα χείλη, βλέφαρα χρωματιστά, μάγουλα σα μήλα κομμένα απ' το δέντρο χωρίς τα κοτσάνια! Η υπερβολή, το ακαλαίσθητο σε όλο το μεγαλείο της!

Η Ανθή Σαλαγκούδη, για παράδειγμα! Έχει τα νιάτα και την εντυπωσιακή εμφάνιση με το μέρος της και την παρουσιάζουν σαν τον Ντάστιν Χόφμαν στο Τούτσι, που ενσάρκωνε τη μεγαλοκοπέλα, γεροντίστικα και υπερβολικά!
Όσο για τις ρεπόρτερ; Αναμαλιασμένες όλες, ανεξάρτητα από ώρα, σα να βγήκαν μόλις απ' το ντους και περιμένουν να τις στεγνώσει ο αέρας. Άβαφες! Με ρούχα παλιομοδίτικα, σα να μαστε στο 1970. Φυσικά και οι δημοσιογράφοι δε θα πληρώνουν από την τσέπη τους ντύσιμο, κομμωτήρια και μακιγιάζ. Θα κάνουν καλά τη δουλειά, πρώτα, θα βγάλουν το θέμα τους, χωρίς να υπολογίσουν τη γυναίκεια τους φιλαρέσκεια και κοκεταρία φυσικά. Οι ιθύνοντες, όμως; Δεν οφείλουν να τις προσέξουν ως εικόνα;

Είπαμε να επιστρέψετε, κύριοι, στην ουσία των πραγμάτων (όχι που το πετύχατε, κιόλας!), αλλά να μη ξεχάσουμε πως η τηλεόραση είναι κυρίως εικόνα. Εκεί που προσλαμβάνετε, κύριοι, αδιαφανώς, κόσμο, πάρτε και εργαζόμενους στο μέικ απ, στο κομμωτήριο, στα βεστιάρια σας. Βάλτε και καμία φωνή στις παρουσιάστριες σας στις ειδήσεις να μη μας κόβουν τη χολή μεσημεριάτικα πως ζωντάνεψαν απ' τη μαντάμ Τισό τα κέρινα ομοιώματα και κυκλοφορούν στους αχανείς διάδρομους της Μεσογείων! 

Χωρίζεται δε η εικόνα στη μέση, με την κυρία στο στούντιο και την ρεπόρτερ στον δρόμο και νομίζεις πως βλέπεις το «Πλούσιος και Φτωχός», σε δημοσιογραφική μεταφορά!
Θα μου πείτε, αυτό είναι το μόνο που σε πείραξε στην κρατική τηλεόραση; Φυσικά και όχι, αλλά ένα σχόλιο είπα να γράψω, όχι την πολύτομη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια…  

(*… η αναφορά στις Κούκλες, ελπίζουμε, να μη θίξει τις κυρίες και εννοούμε τις καλλιτέχνιδες, που εμφανίζονται στον ιστορικό μέρος, που είναι θεές και κάνουνε πολύ καλαίσθητα την απολαυστική, θεαματική δουλειά τους).