Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
«Ο δημιουργός πρέπει να είναι ένα σπάνιο και μοναχικό πνεύμα. Η δουλειά μου με απορροφά. Δεν έχω χρόνο για τίποτα άλλο», έλεγε, η σφίγγα της Στοκχόλμης, η θρυλική Γκρέτα Γκάρμπο καταφέρνοντας να γίνει σε ηλικία 36 χρόνων αόρατη! «Θα προτιμούσα να με ρωτήσετε για την Τόσκα και να αποφύγετε τα προσωπικά θέματα», ευγενικά απαγόρευε τις οικειότητες η Μαρία Κάλλας.

Σπουδαίοι αστέρες σε όλο τον κόσμο καταφέρνουν να διατηρούν τη ζωή τους απόλυτα μυστικά. Ποιος ξέρει αλήθεια που ζει, με ποιον, πόσα παιδιά έχει η Μέριλ Στριπ και αν τσακώνεται με τον άνδρα της; Ποιος νοιάστηκε για το αν ερωτεύτηκε παραφορά ο Άλεκ Γκίνες, ο Παβαρότι, ή ο Φον Κάραγιαν; Ακόμη κι αν είχαν πρόθεση πλησιάζοντας την Κάλλας, να την ρωτήσουν για τον Ωνάση οι δημοσιογράφοι, την έβλεπαν στην Τόσκα και ξέχναγαν όλα τα άλλα. Διαβάζω συχνά τους δικούς μας, εδώ εγχώριους διακεκριμένους καλλιτέχνες, απ' την νεαρούλα πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερα μέχρι την καθιερωμένη κ. Λοτσάρη ή την στην κόψη του καλτ Πάολα, να διατρανώνουν την ανάγκη τους να τις ρωτάμε για τη δουλειά τους και μόνο!

Κυρίες μου, όταν η δουλειά σας, το έργο ζωής σας θα γίνει τέτοιο ώστε να μας αφορά θα το κάνουμε, να είστε σίγουρες. Μέχρι τότες ας μας στέλνετε λίγων αράδων δελτία τύπου, που θα το χωράει ολόκληρο. Και να είστε σίγουρες πως κάνεις δε νοιάζεται για την προσωπική σας ζωή, περισσότερο από εσάς τις ίδιες! Αφήστε λοιπόν τις εκκλήσεις για ιδανικότητα και συμπεριφορά σα να είστε η Γκάρμπο και η Κάλλας. Διότι πολύ απλά, δεν είστε! Δεν είστε θύματα ενός συστήματος, αλλά γεννήματά του. Αφήστε που είναι και τόσο προβλέψιμη θέση αυτή. Πείτε τουλάχιστον κάτι περισσότερο πρωτότυπο για να έχουμε και εμείς να γράφουμε, δηλαδή…