Από τη Φανή Πλατσατούρα
«Η ζωή η ίδια είναι ένα πέρασμα...» γράφει η Λίνα Νικολακοπούλου στο τραγούδι «Τα σπίτια». Ποιήτρια, στιχουργός, δημιουργός επιτυχιών. Το βαρύ βιογραφικό της με τις σπουδές στο Πάντειο, τον κινηματογράφο και τη σκηνοθεσία, τα ταξίδια ζωής. Οι σπουδαίες συνεργασίες της με τους Σταμάτη Κραουνάκη, Βίκυ Μοσχολιού, Μανώλη Μητσιά, Δήμητρα Γαλήνη, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Τάνια Τσανακλίδου, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρα, Νανά Μούσχουρη. Τα μεθυστικά τραγούδια της που όλοι σιγοτραγουδήσαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. «Η σωτηρία της ψυχής», «Δικαίωμα», «Προσωπικά», «Αν δε σε βρουν χαράματα», «Σκουριασμένα χείλη». Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά... Ποια ανεμοδαρμένη ζωή κρύβεται όμως, πίσω από το αισθαντικό όνομα Λίνα Νικολακοπούλου...;

Η γυναίκα που ονειρεύεται ξύπνια

Η φωνή της είναι βαθιά, σιγανή, μελωδική, όπως τα δημιουργήματά της. Όταν ακούς τη στιχουργό να μιλά, κυριεύεσαι αυτόματα από μια ανεξήγητη γαλήνη, πιστεύεις ξανά στα θαύματα, τις ωραίες λέξεις, την ομορφιά του κόσμου μας. Καλλιτέχνες σαν τη Λίνα Νικολακοπούλου αντλούν έμπευση από το πιο μικρό ερέθισμα: μια σταγόνα βροχής που αργεί να πεθάνει, το πονεμένο βλέμμα ενός σκύλου την ώρα που εγκαταλείπεται από το αφεντικό του, το καθρέφτισμα ενός ειδώλου στις φορτωμένες βιτρίνες. Η μοναξιά δεν τους φοβίζει, την επιζητούν σαν τρελοί. Ονειρεύονται να αλλάξουν τον κόσμο μήπως και μπορέσουν τελικά να σωθούν και οι ίδιοι...

Καπνοί που βγαίνουν από την ψυχή

Ξυπνά συνήθως χαράματα και η πρώτη της κίνηση είναι να φτιάξει καφέ. Τον λατεύει τον καφέ η Λίνα Νικολακοπούλου. Ανάβει τσιγάρο, κοιτά έξω από το παράθυρό της τη γέννηση της νέας μέρας και ξεκινά το γράψιμο. Δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει, απλά πλέον δημοσιοποιεί λιγότερο. Φοβάται ότι τα τραγούδια της δεν θα αγγίξουν πια ανθρώπινες καρδιές. Σκοτείνιασαν και εκείνες μέσα στην καθημερινή τριβή. «Αν δε σε βρουν χαράματα πως θες να δεις τα αηδόνια...» γράφει στο νέο της τραγούδι που ερμηνεύει η Αργυρώ Καπαρού. Καμιά φορά της κάνει τα γνωστά του μάγια το φεγγάρι και ξεχνιέται στις χαραυγές, μόνο και μόνο για να ακούσει τον αλαφροΐσκιωτο ήχο της έμπνευσης, να της χαϊδεψει γλυκά το αυτί. Μέρες ολόκληρες συνηθίζει να μην βγαίνει καθόλου από το σπίτι της, παρά μόνο για δύο λεπτά, ίσα να πεταχτεί στο γειτονικό περίπτερο να πάρει τσιγάρα. Όταν χτυπά το τηλέφωνο νευριάζει, απαντά κοφτά. Μόλις κάποιος την έσυρε βίαια έξω από τον κόσμο της, αυτόν που όσοι ζουν εκεί προσκυνούν ως Θεό τους τη μοναξιά, τον καπνό, τη μουσική, τις λέξεις. 

Ξεχνά τις δάφνες στο συρτάρι

Πολλοί κατά καιρούς την έχουν κατηγορήσει για τα χίλια μύρια. Ότι ζει απομονωμένη από την κοινωνία και την πραγματική ζωή, ότι οι στίχοι της μένουν προσκολλημένοι στον έρωτα, ότι είναι «μελό». Η ίδια είχε απαντήσει σε παλαιότερη συνέντευξή της: «Και τι με νοιάζει εμένα; Ας με βοηθήσει κάποιος να περάσω στην απέναντι πλευρά, να με πιάσει από το χέρι και να μου πει "έλα από εδώ να δεις τι ωραία που είναι"...» Δεν κυνήγησε ποτέ το χρήμα, τη δημοσιότητα, τις δάφνες. Ίσως καταβάθως να τις μισεί. Φοβάται πως αυτές θα την παρασύρουν στον κόσμο της ρηχότητας, των κλεμμένων εντυπώσεων, του πνευματικού ακρωτηριασμού. Έγραφε από τα 13 της χρόνια. Τα πρώτα της γραπτά τα έδειχνε στην καθηγήτριά της ζητώντας την επιβεβαίωση, το έναυσμα για να συνεχίσει. Και εκείνη της το έδωσε... Τραγούδια της έχουν γίνει συνθήματα γραμμένα με αλήθεια στους τοίχους της πόλης. Κατά γενική ομολογία, η Λίνα Νικολακοπούλου δεν γράφει απλά στιχάκια, δημιουργεί ποίηση πνευματώδη, λυτρωτική, βαθιά ανθρώπινη.

Ρίχνοντας αλκοόλ στις πληγές

Δεν παντρεύτηκε ποτέ... Έζησε όμως έρωτες μεγάλους, ιδανικούς. Γεύτηκε απαγορευμένους καρπούς από αυτούς που σε παρασύρουν σε ένα παραδεισένιο μεθύσι. Από τότε, μεθά συχνά. Ένα τέτοιο μεθυσμένο βράδυ έγραψε και το «Μαμά γερνάω» με τον Σταμάτη κραουνάκη να κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο. Ήταν και αυτός το ίδιο πιωμένος. Πονάει για τις λέξεις που βγαίνουν από την ψυχή της και αποτυπώνονται στο λευκό χαρτί, κάθε της τραγούδι είναι και μια μικρή σταύρωση, όπως έχει αποκαλύψει η ίδια. Πρέπει να γράφει όμως για να τιθασσεύει αυτό το τέρας μέσα της, που την κυνηγάει με μια λυσσώδη μανία.

Φοβάται τον χρόνο και τα σημάδια του, παλεύει με τους προσωπικούς της δαίμονες - συχνά μάλιστα φαίνεται να τους νικά-, αγαπά με ένα αχαλίνωτο πάθος τη ζωή... Αυτή είναι η σπουδαία Λίνα Νικολακοπούλου. Δε μπορείς να ξετυλίξεις αυτή τη πολυσχιδή προσωπικότητά σε ένα κείμενο. Μπορείς όμως να την περιγράψεις με έναν στίχο της «στον κόσμο αυτόν παιδεύτηκα γιατί ήρθα μ΄ ένα κάρμα το παραπέρα απ΄ τη ζωή να μάθω ν΄ αγαπώ...»


*Στις 22 Ιανουαρίου η Λίνα Νικολακοπούλου παρουσιάζει τον νέο της δίσκο «Χειρολαβές» σε στίχους της ίδιας, μουσική της Δάφνης Αλεξανδρή. 18 καινούργια τραγούδια που ερμηνεύει η Αργυρώ Καπαρού.

* Κάθε Τετάρτη η Λίνα Νικολακοπούλου ερμηνεύει παλιές και νέες της επιτυχίες στον χώρο Τέχνης, «Χελώνα». Ένα δίωρο μουσικό πρόγραμμα που παίρνει σάρκα και οστά στο Γκάζι.