Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Από τη μια ακούς ειδήσεις, πολιτικές εκπομπές και έκτακτα και πίνεις ένα φραπέ μονορούφι, ενώ ετοιμάζεσαι να σκέφτεσαι πως όσα φρικιά στην Αμερική ετοιμάζονται για την κυριαρχία της Κίνας πάνω στο δολάριο και ποστάρουν τρόφιμα, σκυλοτροφές και νομίσματα σε ασημί, μπορεί να έχουν και κάποιο δίκιο.

Ψυχραιμία καμία, υψηλοί τόνοι, φωνές, τρομολαγνικές εικασίες, τύπου «αν καθόταν ο πρωθυπουργός στο γραφείο του (3 η ώρα το ξημέρωμα!), θα τον πτωχαίνει η σφαίρα», ή «αν σκοτώνονταν παιδιά, βρέφη, έγκυες, λεχώνες, έφηβοι, κουταβάκια, νεογέννητα γατάκια στο Mall». Φωνές σοβαρές, ύφος αγέλαστο, βλοσυρές γκριμάτσες και η επισήμανση πως «κινδυνεύουμε όλοι». Μόνο πικέτες δε φοράνε: «το τέλος του κόσμου έρχεται. Μετανοείτε».

Από την άλλη οι εκπομπές οι λόγου. Όχι πια μεσημεριανές, η γκόσιπ για όνομα του θεού –καμία σχέση όλοι τους! Ανετίλα! Όλα πολύ χαλαρά, πολύ «cool» ρε αδελφέ! Αστειάκια προσωπικά μεταξύ φίλων και γνωστών, εκμυστηρεύσεις με δράματα της πλάκας, σαν από σενάριο σαπουνόπερας, χιούμορ ναρκισσιστικού τύπου «θαυμάστε με τι ωραία που τα λέω». Ωραία πάντα ρούχα, λαμπερά σκηνικά, άνθρωποι με άψογες χειροποίητες οδοντίτιδες σα πορσελάνες μπάνιου, ψεύτικα μαλλιά, φουσκωτά βυζιά, τεντωμένα σα τύμπανα δέρματα. Δυο κόσμοι αντίθετοι, να εκπροσωπούν την ενημέρωση και την ψυχαγωγία, καταγράφοντας σκηνές σαν από άλλη χώρα, για να μη πω σύμπαν.

Μέσα σ' αυτό Τουρκάλες πρωταγωνίστριες να περνούν ερωτικά δράματα, ως άλλες μουσουλμάνες Μπλανς Επιφανί (θυμάστε στον Ταχυδρόμο;), επαναλήψεις αρχαιολογικής αξίας σειρών. Στα τελευταία έναν βράδυ είδα ως και την Μίρκα Παπακωσταντίνου σε ερωτικό δράμα, ερωτευμένη τρελά με τον Κώστα Πρέκα! Μ' αυτή την τηλεόραση, μόλις μας κόψει η ΔΕΗ το ρεύμα, μόνη παρηγοριά είναι πως δε θα την βλέπουμε…