Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Το θέαμα μας ήρθε ξαφνικό, σα κόλπος! Η ερμηνεύτρια Ευριδίκη, σε πειραματική πλέον καλλιτεχνική αναζήτηση, μακριά από απλή ποπ του τύπου «Πιάσε με» (- παίρνω αμπάριζα και βγαίνω – τζα!), Γιουροβίζιον και τέτοια απλοϊκά, πήγε στο «Μένουμε Ελλάδα» και έδειξε τον προβληματισμό της σε άλλους είδους καλλιτεχνικές ανησυχίες και αναζητήσεις φόρμας και εκφραστικότητας.

Πιο αδύνατη από ποτέ, με φανελάκι για Αύγουστο μήνα στο Λαγανά, αν είσαι αγγλίδα νοσοκόμα με αδυνάμια στη φτηνή ρετσίνα, να αφήνει να φανούν δυο τατουάζ ψηλά στα μπράτσα σαν γαλόνια avant garde στρατού σωτηρίας, μια με την πρώτη άνοια του στρατιωτικού όρου εμπροσθοφυλακή του εναλλακτικού.

Σχεδόν Unplugged με ένα μόλις συνθεσάιζερ να ακολουθεί τις ένρινες φωνητικές της ακροβασίες, σε γαλλικό στίχο, σαν καρικατουρέ μίμηση σε αναψυκτήριο παλαιάς κοπής, της Εντιθ Πιάφ! Αν η προσπάθεια ήταν να θυμίσει –όπως και έγινε αλλά ως αστειότατης- την διάσημη ερμηνεύτρια, το Σπουργίτι, που τραγουδούσε τα La vie en rose και Non, je ne regrette rien, με την ψυχή, τότε, το να τεντώνει ο καλλιτέχνης το τόξο τους είναι καλό πράγμα αρκεί να έχει στόχο το υψηλό και όχι την μίμηση.

Το ότι η Πιαφ έμαθε να τραγουδάει στους δρόμους, έπαιρνε ανάσες μέσα από ατυχίες, νεκρούς, πόνο, αρρώστια και εξαρτήσεις και τις έκανε ήχους ψυχής είναι λεπτομέρειες. Η Ευριδίκη μπορεί χάρη στην ένρινη ψιλή φωνή της και στο μαύρο χρώμα. Και όλα αυτά στο Μένουμε Ελλάδα που έπρεπε να ονομαστεί, απλώς, Μένουμε Ξεροί…