Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Αμηχανία! Αμηχανία ως εργαζομένη στα ΜΜΕ, να βλέπεις δημοσιογράφους, που άλλος λιγότερο ή περισσότερο, έχουν γράψει την ιστορία τους και έχουν δώσει τις εξετάσεις στον δημόσιο λόγο να ειρωνεύονται ο ένας τον άλλον, να σαρκάζουν, να επιτίθενται.

Αμηχανία γιατί είναι σωστό όταν γραφείς το ρεπορτάζ, την άποψή σου, τη συνέντευξή σου, είτε στην εφημερίδα σου, στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, η ιδεολογία σου ναι μεν οφείλει να φαίνεται, όχι να κρύβεται με αλλότριους σκοπούς μέσα σε ιδεολογήματα σαν Δούρειος Ίππος, αλλά όχι όποιος έχει αντίθετη να κάνει τις λέξεις ανακόντα και να ποτίζουν δηλητήριο. Τα λέω αυτά διότι ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης, πολλά χρόνια στη δημοσιογραφία, τόσο στην τηλεόραση, όσο και στην εφημερίδα που εργάζεται, έγινε μετά την «Ανατροπή» της Δευτέρας, επίκεντρο κριτικής, σχολίων ακόμη και –καλοδιατυπωμένης κατινιάς.

Αμηχανία! Ως τηλεθεατής, μέσος, «απλός» ως συνηθίζουν να λένε οι περίπλοκοι άνθρωποι της τηλεόρασης, που παρακολουθούσα την «Ανατροπή». Αισθάνθηκα άβολα, δυσφόρησα και φυσικά απόρησα! Έχοντας τον μέσο νου, δεν ένιωσα καλά όταν ως υπουργός της κυβέρνησης, ο κ. Δένδιας βγήκε να τοποθετηθεί τηλεοπτικά, μιλώντας για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, χωρίς αντίλογο. Ο κ. Πρετεντέρης δεν εντόπισε τις επίμαχες φράσεις που θα έθιγαν όχι το κόμμα, αλλά και το 26,8% που του εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους.

Αμηχανία γιατί ο κ. Βούτσης, με το «δεν είναι δυνατόν ένας υπουργός της κυβέρνησης να λέει για τον ΣΥΡΙΖΑ, την αξιωματική αντιπολίτευση, πως κάνει μετάβαση προς τη νομιμότητα και με την ιδεολογία του χαϊδεύει την τρομοκρατία», πέταξε το μικρόφωνο και έφυγε, αν και περιμέναμε να επιμένει.

Αμηχανία γιατί στο στούντιο μένουν η κ. Βούλτεψη της κυβέρνησης, η κ. Τζάκρη, της κυβέρνησης, η κ. Βόζεμπεργκ, στέλεχος του κόμματος της Ν.Δ. της κυβέρνησης και ένα συνταγματολόγος, στον όποιο μάλιστα η κ. Βούλτεψη δεν παρέλειψε να επιτεθεί λέγοντας: «έφυγε ο κ. Βούτσης αλλά άφησε εσάς στο πόδι του».

Αμηχανία λοιπόν, γιατί ακούγεται μόνο μια φωνή σε μια εκπομπή καθολικού ενδιαφέροντος στις μέρες μας. Διότι ο φυσικά αποδεδειγμένης αξίας δημοσιογράφος δεν κρύβει την ιδεολογία του –σωστά- αλλά δεν οφείλει να προασπίζει το δικαίωμα της άλλης άποψης, ώστε να εκφραστεί και να αισθανθεί προστατευμένη;

Αμηχανία διότι «να αδελφέ μου, που ΔΕΝ μάθαμε, να συζητούμε ήσυχα και απλά».

Αμηχανία γιατί η εκπομπή είχε θέμα τον ΦΟΒΟ. Ήταν μάλιστα με μεγάλα γράμματα γραμμένη η λέξη πίσω από τον δημοσιογράφο. Τον φόβο να μη σκάσει η βόμβα στη χύτρα, το γκαζάκι, η σφαίρα ενώ απλά υπάρχουμε κάπου και όχι τον φόβο της ανεργίας, της οικονομικής καταστροφής, του οικονομικού αποκλεισμού, της ανασφάλιστης μας αρρώστιας, του παιδιού που δε φτάνουν τα λεφτά για νέα παππούτσια και μπουφάν γιατί ψήλωσε, του κομμένου ρεύματος, των φαρμάκων που δεν θα πάρουμε.

Αμηχανία γιατί είναι δύσκολο να φτάσει η απόηχος του ουσιαστικού φόβου, του τρόμου, του αδιέξοδου, της απελπισίας στα ακριβά προάστια, στα πολυτελή αυτοκίνητα με τα ενισχυόμενα για τους θορύβους παράθυρα και στα γραφεία του 7ου ορόφου, όπου ζουν και εργάζονται τα επιτυχημένα στελέχη των δημοσιογραφικών οργανισμών. Από διηγήσεις δημοσιογραφία προφανώς και δεν γίνεται.

Αμηχανία γιατί αν η εμπειρία των κορυφαίων δημοσιογράφων δε μπορεί να σε πείσει πως έχεις πολυφωνία, εκφρασμένη άποψη, ασφάλεια για τη νομιμότητα των δημοκρατικών επιλογών σου, τότε δικαίως νιώθεις ακόμα πιο έντονο τον ΦΟΒΟ.

Αμηχανία γιατί ούτε τα πεταμένα μικρόφωνα, ούτε οι συνδυασμοί μια ομάδας να ασκεί λεκτικό μποξ πάνω σε έναν μόνον που τολμά να πει κάτι άλλο, ούτε και οι υψηλοί τόνοι και οι κατηγόριες εναντίον των άλλων, ούτε η φτωχοποίηση αλλά ούτε και ο αντουανετισμός μας βοηθάνε να κατεβούμε σιγά από τα κάγκελα που έχουμε σκαρφαλώσει και όχι να πηδήξουμε στο κενό…