Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Άκουγα στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη, τον μοναδικό σε γνώσεις, που αν δε φοβόμασταν τους βαρύτατους χαρακτηρισμούς θα τον λέγαμε αυθεντία, κ. Γεωργουσόπουλο να λέει, πως ποτέ μα ποτέ, δεν έγραψε καλή κριτική για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την οποία θεωρούσε εγκλωβισμένη ηθοποιό στην εικόνα της σταρ. Εκείνη, ενώ μιλούσαν για διάφορα θέματα, ούτε μια φορά δεν του παραπονέθηκε, δεν θύμωσε, δε γκρίνιαξε για την κριτική του. Και ήταν η Βουγιουκλάκη.

Στις μέρες μας, όλοι μα όλοι, από την Πάολα και το fun club της που τα βάζει με τη σάτιρα της καταιγιστικής, ορμητικής σκηνικά Ματθίλδης Μαγγίρα, την Μπάρμπα που καραδοκεί να απαντήσει στον Βίδο και στην Γραμμέλη, μέχρι τον Γιάννη Μπέζο και τον Πέτρο Φιλιππίδη, που αμφισβητούν τα σχόλια και τις κριτικές, η γραφή, η άποψη, ακόμη και το χιούμορ, στέλλονται σε λαϊκά δικαστήρια με δριμύτατα «κατηγορώ» από συναδέλφους πάντα όσων γράφουν, τόσο γοητευμένους από τη συναναστροφή με τους σταρ!

Είναι δικαίωμα της Έλενας Ακρίτα που η ίδια το 'χει κατακτήσει, να απαντήσει στον Γιάννη Μπέζο, του Γεωργουσόπουλου να γράψει κριτική και να θεωρήσει τον Σεφερλή σπουδαίο κωμικό, όσο κι αν χαλάσει τη ζαχαρένια του κατεστημένου του θεάματος και όσων τους εμπιστεύονται τα μέσα τους, να λένε την άποψή τους. Δεν είναι οι δημοσιογράφοι γραφεία τύπου, ούτε δημοσιοσχεσίτες για να υμνούν κάθε κίνηση, λέξη, επιλογή των εγχώριων σταρ.

Ας πούμε, αν η κυρία Μαρία Κορινθίου, γεννήθηκε από το σύστημα που την φωτογράφιζε σε γάμους, βαφτίσεις, έρωτες, βαρύγδουπες δηλώσεις, έως το παιδικό πάρτι του παιδιού της, σε ποιους ζητάει τα ρέστα τώρα που την σχολιάζουν! Δεν έχει πια, ούτε τις επιλογές, ούτε την πορεία, αλλά ούτε τη σχεδόν μοναστική ζωή της Κονιόρδου, της Ζούνη, της Κομνηνού, της Φωτοπούλου, της Αρβανίτη ή της Ναυπλιώτου και δεν ξέρω ποια άλλης, ώστε να μην έχει δώσει δικαιώματα για σχόλια.

Τις μεγάλες της ερμηνείες τις αγνοώ πλήρως, αλλά πως είναι παντρεμένη με τον Αιβάζη το ξέρω με κάθε λεπτομέρεια, ομολογούμενη από τους ίδιους. Η ίδια δε, η φτασμένη ηθοποιός, Μαρία Κορινθίου άναψε και βρόντησε με δημοσίευμα που σχολίαζε αρνητικά την σέξι φωτογράφηση που έκανε με τον σύζυγό της Γιάννη Αϊβάζη. Η ηθοποιός, έσπασε την σιωπή της, στο Star, ως συνεπές μέλος του συστήματος που υπηρετεί: «Είναι προσβλητικό και θρασύτατο το άτομο, είναι θρασύδειλο το άτομο, κάνει το λεγόμενο πισώπλατο (σ.σ: α! προς στιγμήν τρομάξαμε για το τι ακριβώς λεγόμενο «πίσω - » κάνει το άτομο). Μια φωτογράφηση που έγινε γιατί και εγώ και ο Γιάννης είμαστε ηθοποιοί δεν νομίζω ότι δίνει δικαίωμα. Τα όρια τα βάζω εγώ και ο Γιάννης και όχι η κυρία που έγραψε το κείμενο. Δεν βάζουμε κανέναν στο σπίτι μας και δεν δίνουμε το δικαίωμα να μιλάνε θρασύτατα».

Δε ξέρω ποια κύρια υπονοεί, η κ. Κορινθίου, αλλά το δικαίωμα το παίρνει η κάθε κύρια όταν βλέπει τις σέξι πόζες της και της ίδιας «και του Γιάννη», σε συνδυασμό με τον οποίο χτίστηκε η όποια φήμη τους. Και ο Ολιβιέ, κυρία Κορινθίου μου, έπαιζε μαζί με τη σύζυγό του την Βίβιαν Λι, αλλά δε φωτογραφήθηκαν με τα σουτιέν και τα σώβρακα εξεπιτούτου και όχι σε σκηνή από κάποιο έργο τους!

Ο δε κ. Φιλιππίδης, αγαπημένος του κοινού και των δημοσιογράφων εδώ που τα λέμε, πηγαίνοντας στον Πέτρο Κωστόπουλο, εξέφρασε μια επιθετική πικρία να πεις, για όλους όσοι, τον χαρακτήρισαν καλό μίμο και όχι ηθοποιό, ενώ θεωρεί πως βάλλεται από αρνητικές κριτικές τα τελευταία χρόνια. «Δεν καταλαβαίνω τι κερδίζει αυτός που γράφει μια αρνητική κριτική, τι προσφέρει στην τέχνη» αναρωτήθηκε. Πρόχειρα αναφέρω, επιστρατεύοντας τον κοινό νου και όχι καμιά παντογνωσία πως α) προστατεύεται το κοινό από το να δει μια κακή παράσταση, για παράδειγμα και να πετάξει τα λεφτά του, β) κάνει τον ηθοποιό να προσέξει τα ελαττώματά του και τις αδυναμίες του, ώστε να βελτιωθεί παρ' εκτός κι αν θεώρει τον εαυτό του τέλειο, γ) βοηθάει ψυχολογικά τον ηθοποιό ώστε να πατεί στη γη και να μη θεώρει τον εαυτό του τη τέταρτη διάσταση της Αγίας Τριάδας, δ) προστατεύει την ίδια την τέχνη από αμετροέπεια, έπαρση, συγκεντρωτισμό, επανάπαυση των επιφανών της που μπορούν να την κρατήσουν από στάσιμη έως να την καταβαραθρώσουν για μεγάλες περιόδους, ε) προστατεύει άλλους ηθοποιούς, μπορεί και καλύτερους από κακούς ανταγωνισμούς, ώστε να φανεί και αυτών η δουλίτσα, στ) επιμορφώνει το κοινό, όταν βέβαια, είναι τέρας γνώσεων όπως ο Γεωργουσόπουλος για παράδειγμα, ζ) τονίζει την ανάγκη ταπεινότητας ακόμα και των πιο ταλαντούχων ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να προσφέρουν στην τέχνη τους, στους συνάδελφους τους, στο κοινό, όντας καλοί άνθρωποι. Φυσικά όλα αυτά δεν αφορούν στον κ. Φιλιππίδη, αλλά στον προβληματισμό του τι χρειάζεται η αρνητική κριτική!

Ο Γιάννης Μπέζος πάλι, απαντά σε ερώτηση δημοσιογράφου για «επιθέσεις» λέγοντας: "Δεν…μασάω σε επιθέσεις-ποτέ δεν το έκανα, πόσο δε που έγιναν ουκ ολίγες το τελευταίο διάστημα…Θα λέω ότι θέλω και όποτε θέλω και δεν θα μου πει κανείς αν θα παίξω με την κόρη μου! Μετράω τόσα χρόνια στον χώρο και δεν θα μου υποδείξει κανείς τι θα πω. Ας πουν ότι θέλουν- έτσι κι αλλιώς με ενδιαφέρει μόνο η γνώμη αυτών που εκτιμώ, όχι αυτών που επιτίθενται για να θορυβούν και να υπάρχουν… Μίλησα για σαβούρα που όντως υπήρχε, γιατί να μην το πω; Μήπως θιχτεί κανένας; Θα λέω ότι θέλω, θα ασχολούμαι με την πολιτική γιατί έτσι μ’αρέσει και θα διεκδικώ την διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου αν νομίζω πως έχω να καταθέσω όραμα και άποψη"…

Όταν υπάρχει δημόσιος λόγος, θα υπάρχει και αντίλογος. Όταν ο ίδιος ο κ. Μπέζος λέει σε τηλεοπτική του συνέντευξη πως η κόρη του είναι άνεργη και δεν την βοηθά αλλά μια εβδομάδα αργότερα αναγγέλλεται η συνεργασία τους, τότε δεν αφορά σε υπόδειξη το όποιο σχόλιο, αλλά σε υπενθύμιση και πολύ απλά σε καλή μνήμη!

Επίσης, αν αφορά τους καλλιτέχνες μόνο η άποψη όσων εκτιμούν -κλισέ που συνηθίζουν οι πρωταγωνιστές μας τον τελευταίο καιρό- τότε να μην δίνουν συνεντεύξεις, να μην εμφανίζονται σε εκπομπές, να μην κάνουν επίσημες πρεμιέρες, αλλά να τηλεφωνούν στους γνωστούς τους, που εκτιμούν να τους λένε πόσο καλοί είναι με κλίμακα από το 10 μέχρι το 10 με τρεις τόνους. Όσον αφορά στην πολιτική, επειδή και σε όσους γράφουν αρέσει η υψηλή της τέχνη, φυσικά και θα κρίνουν. Να απαγορευτεί μήπως η δημοσιογραφική άποψη για την πολιτική, τις επιλογές, τις πράξεις, τα λόγια κυβερνητικών ή μη πολιτικοποιημένων ατόμων; Μήπως να απογοητευτεί, μήπως, εντελώς ο τύπος και να προσκυνάμε σε κάθε βήμα τους όσους ασκούν πολιτικοί σα τους Κινέζους αυτοκράτορες, τους Βασιλιάδες Ηλιους και τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες μετά την αποδυνάμωση της συγκλήτου; Ο δημόσιος λόγος, ακόμα και σε μορφή διαγγέλματος θα 'χει αντίλογο.

Πώς να το κάνουμε τώρα! Όσον αφορά το Εθνικό Θέατρο, μιλάμε για μια δημόσια θέση, που πέφτει λόγος και στους δημοσιογράφους και στον ίδιο το λαό. Το κοινό και ο τύπος και θα γνωρίζουν, όσο και θα κρίνουν για δημόσια και περιόπτη θέση και δεν αφορά μόνο στην απόφαση κάποιου, όσο ταλαντούχος, αγαπητός, καλλιεργημένος, καταξιωμένος είναι, να διεκδικεί αν έχει καταθέσεις και σε τι ποσότητα σε όραμα και άποψη.

Άλλο λοιπόν, η επίθεση, άλλο η θέση και η φυσικά η αντίθεση…