Μια συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης παραχώρησε ο Πέτρος Λαγούτης στο k-mag.gr και τη δημοσιογράφο Κατερίνα Μαντά. 
Ο δημοφιλής ηθοποιός μίλησε με την ειλικρίνεια που τον χαρακτηρίζει για όλους και για όλα. Ακολουθεί ένα απόσπασμα της συνέντευξης:

- «Δύο χρόνια το πολύ» Είναι ο τίτλος της νέας σου παράστασης, που έγραψες με τον Kώστα Καρυπίδη. Είσαι ο εαυτός σου σε αυτή την παράσταση; Πόσο βιωματική, «βγαλμένη από τη ζωή», είναι;

«Υπάρχουν πολλά κομμάτια του εαυτού μου σε αυτή την παράσταση και βιωματικά. Επειδή και η σκέψη πολλές φορές είναι βίωμα, άρα ναι, είναι βιωματική, κάποια κομμάτια τα έχω βιώσει και άλλα τα έχω σκεφτεί και είναι σαν να τα έχω ζήσει».

- Στην παράσταση μιλάτε για «φαντάσματα». Ποιες είναι οι δικές σου φοβίες; Ως παιδί και σήμερα…

«Δεν ξέρω γιατί στην παράσταση λέμε ότι η παιδική ηλικία δεν έχει φαντάσματα. Μεγαλώνοντας έρχονται… Νομίζω ότι όταν βγαίνουμε από το προστατευμένο περιβάλλον του σπιτιού, που έχουμε μάθει και αντιμετωπίζουμε ξαφνικά μία άλλη πραγματικότητα, εκεί νομίζω ότι εμφανίζονται, οι φοβίες μας και τα άγχη. Αλλά νομίζω ότι και αυτό για καλό γίνεται, γιατί μέσα από αυτά, παλεύουμε ή δεν παλεύουμε με τα «φαντάσματα» μας, και γινόμαστε ή όχι καλύτεροι. Προχωράμε ή δεν προχωράμε… Ο εαυτός μου είναι «ο κακός ο λύκος», κομμάτια του εαυτού μου. Είμαι πολύ αναλυτικός, το κουράζω στη σκέψη μου! Όταν σκέφτεσαι πότε δεν τελειώνουν οι ερωτήσεις, δεν παίρνεις απόλυτη ικανοποίηση από τις απαντήσεις και καμιά φορά χρειάζεται να αφεθείς και λίγο στην αίσθηση των πραγμάτων. Και αυτά μπορεί να σου φέρουν άγχη και ανασφάλειες στις ερωτικές σου σχέσεις  ίσως ζήλεια… «Φίλοι» μου είναι όλα αυτά»!

- Είσαι άνθρωπος που απολαμβάνει τη ζωή;

«Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που το μαθαίνουμε. Κάποιοι γεννιούνται με αυτό το ταλέντο. Εγώ νομίζω ότι ανήκω στην κατηγορία αυτών που το έμαθα. Αλλά για να το μάθεις, πρέπει πρώτα να έχεις περάσει από τα δύσκολα. Ας πούμε χαίρομαι πάρα πολύ, που έχω νικήσει αισθήματα-συναισθήματα, όπως το άγχος. Πολύ δύσκολα αγχώνομαι, σε μία εποχή που έχω λόγους να αγχωθώ για μένα και για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αλλά θεωρώ το άγχος «δηλητήριο». Για το αν κάτι πρόκειται να συμβεί, σε ένα μήνα και μας αγχώνει. Όλο αυτό το διάστημα «αγχωνόμενοι» δηλητηριάζουμε τη ζωή μας, την καθημερινότητά μας, για κάτι που μπορεί να συμβεί, αν δεν συμβεί αποδεικνύεται ότι κακώς «σκάγαμε» για αυτό και αν τελικά συμβεί, γινόμαστε ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε αυτό που θα συμβεί. Το άγχος είναι πάντα ο χειρότερος σύμβουλος. Και σε μπλοκάρει, αφαιρώντας σου οποιαδήποτε δημιουργικότητα και νέα σκέψη για να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Και δεν τα λέω έτσι… επειδή έχω υπάρξει πολύ αγχώδης, μέσα από το βίωμα κατάφερα να το ξεπεράσω. Έχω απλοποιήσει τη ζωή μου, θα αγχωθώ για τα παιδιά μου… θεωρώ ότι όλα εξαρτώνται από εμάς –και μπορούμε να τα φτιάξουμε- εκτός από θέματα υγείας».

- Κεντρικός άξονας στο έργο είναι ο έρωτας και η αγάπη. Για σένα τι σημαίνει «αγάπη»;

«Κεντρικός άξονας θα έλεγα ότι είναι ο έρωτας- ο παράφορος έρωτας- που μετά μετουσιώνεται ίσως σε αγάπη, αν καταφέρει να συμβεί αυτό σε μία σχέση. Δίπλα στην αγάπη και εγώ βάζω τα παιδιά μου και είναι η μόνη αγάπη που a priori δίνεις σε ανθρώπους αγάπη και άλλα πολλά, χωρίς να θέλεις να σου δώσουν τίποτα. Από εκεί και πέρα, θεωρώ ότι υπάρχουν κατηγορίες αγάπης. Αλλιώς αγαπάς τα παιδιά σου, τους φίλους σου, μία γυναίκα την οποία ερωτεύτηκες…. Οι φίλοι μου και γενικά οι άνθρωποι παίζουν τεράστιο ρόλο. Έχω μάθει πλέον, πρακτικά, να μένω μόνος μου… αλλά είναι κάτι που έπρεπε να μάθω. Η τάση μου πάντα είναι να έχω δίπλα μου ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε. Είτε είναι μια σύντροφος, είτε είναι οι φίλοι μου. Οι φίλοι μου υπάρχουν πάντα στη ζωή μου. Είναι η περιουσία μου. Μου είπε μία μέρα ένας φίλος που ήμουν σε δύσκολη οικονομική φάση, και  του έλεγα τα παραπόνα μου «Ναι, αλλά είσαι πλούσιος, έχεις φίλους» και το είπε τόσο γλυκά, τόσο ωραία κι αληθινά, που πείστηκα πραγματικά, είναι αλήθεια. Μεγαλώνοντας κάνω όλο και πιο δύσκολα φίλους, άλλα αν κάνω, θα είμαι σίγουρος ότι θα είναι «φίλοι» μου. Έχω φίλους που είναι από πολύ πίσω, οι οποίοι είναι αδέλφια μου πλέον».

- Ζηλεύεις, είσαι κτητικός τύπος;

«Ζηλεύω μόνο σε ερωτικό επίπεδο. Επαγγελματικά ή σε άλλους τομείς δεν έχω ζηλέψει τίποτα… Άλλο να θαυμάσω κάτι! Αλλά το να ζηλεύεις ερωτικά, θεωρώ ότι είναι πολύ άσχημο συναίσθημα. Το λέμε στο έργο, κάπου διάβασα, δεν είναι δική μου έκφραση, και με εκφράζει πολύ «Η ζήλεια είναι το μοναδικό είδος τυραννίας που ο τύραννος, υποφέρει πολύ περισσότερο από αυτόν που τυράννα». Είναι εκπληκτικό… Αλλά είναι ένα συναίσθημα που επίσης έχω καταφέρει να αποτινάξω, ίσως σε βαθμό κακουργήματος. Σε σημείο που ο άλλος σκεφτεί «καλά, αυτός είναι αναίσθητος;» , απλά δεν θέλω να το ζήσω».

- Ερωτεύεσαι συχνά;

«Δεν ερωτεύεσαι κάθε μέρα, ούτε ερωτεύεσαι πάντα το ίδιο μοτίβο ανθρώπου… Πόσες φορές να σου συμβεί; Τρεις-τέσσερις φορές να ερωτευτείς βαθιά».