Aπό τη Φανή Πλατσατούρα
Πολύ σπάνια θα την ακούσεις να ερμηνεύει τραγούδια με ελληνικό στίχο. «Εσύ είσαι το τυχερό μου αστέρι, όλη η φύση και ο κόσμος το ξέρει, σαν μας βλέπουν μαζί αγκαλιά... Μοίρα μου που με έριξες στα βήματά σου...» Είναι οι στίχοι του τραγουδιού «Τυχερό αστέρι» σε μουσική Κωνσταντίνου Βήτα. Ένα μόνο από τα μουσικά κομμάτια που απογειώνει κυριολεκτικά με τη βαθιά, μεστή, πάντα αισθησιακή φωνή της. Υπάρχουν και άλλα πολλά, στην πλειονότητά τους σε αγγλικό στίχο. «Yes I do», «Never», «Fraud», «Excuse my friends», «Forever yours».

Ροκ στυλάκι, κοντοκουρεμένα μαλλιά, απαλό μέικ απ, αιχμαλωτική ματιά. Είναι μόλις 27 χρονών και μετρά ήδη έξι χρόνια στο μουσικό στερέωμα. Τραγούδια μελωδικά, σε ξένο κυρίως στίχο, με ευδιάκριτες επιρροές από Χατζηδάκι και Beatles. Σέβεται τους σπουδαίους της γενιάς μας και το αξιόλογο μουσικό τους έργο, αλλά αρνείται να συνεργαστεί μαζί τους. «Η μουσική είναι ταξίδι, έμπνευση, δημιουργία... όλα τα άλλα ανούσια και μικρά» λέει και συνεχίζει την ανοδική -πάντα μοναχική- καλλιτεχνική της πορεία.

Μοναχική...; Όχι και τόσο! Η απήχηση που έχουν τα τραγούδια της στον κόσμο είναι τουλάχιστον άξια λόγου και αναφοράς. Αυτό το «αγοροκόριτσο» τους συναρπάζει, έχει κάτι το διαφορετικό αλλά και συγχρόνως τόσο τραβηχτικό... Το αποδεικνύουν εξάλλου και τα εκατοντάδες χτυπήματα που έχουν τα κομμάτια της στο Youtube, η προσαρμογή της βραχνής φωνής της σε κάθε είδος μουσικής, οι live εμφανίσεις της που στέφονται από επιτυχία, το ζεστό χειροκρότημα που κάθε φορά εισπράττει.

Το επίθετό της είναι Χριστοδούλου, ελάχιστοι το γνωρίζουν, ακόμη πιο λίγοι το θυμούνται. Όταν ακούς όμως το όνομα Μόνικα, ξέρεις πως αναφέρονται στο μοναχικό κορίτσι με την εύπλαστη φωνή. Κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή, χαμηλώνει το βλέμμα, πιάνει το μικρόφωνο στο ένα χέρι, την κιθάρα στο άλλο και το ταξίδι ξεκινά. Κοινό και ερμηνεύτρια γίνονται Ένα. Αδιάσπαστο, μελωδικό, ταξιδιάρικο. 

Δεν την λες star, αν και έχει τη στόφα τέτοιας. Και δεν την λες έτσι γιατί έχει αποδεσμευτεί από παρεάκια, δημοσιοσχετίστικες δηλώσεις, ανούσιες κοσμικές εξόδους. Έχει τελειώσει το Μαθηματικό Αθήνας, γράφει μουσική, παίζει έξι όργανα, δηλώνει φανατική οπαδός του Παναθηναικού. Όσα χρήματα έβγαλε από το πρώτο της άλμπουμ τα έδωσε για να πάρει καινούργια μουσικά όργανα. Δηλώνει υπηρέτης της Τέχνης, λατρεύει τον Παβαρόττι, να οδηγάει βράδυ, να τρέχει πίσω από το φεγγάρι, να προσφέρει δώρα στις Μοίρες που πιστεύει, όπως έχει δηλώσει η ίδια σε συνέντευξή της.

«Η μικρή Μόνικα είναι μια εναλλακτική τραγουδοποιός με γκαμπριολέ ανησυχίες...» έγραψε πριν μια εβδομάδα περίπου για εκείνη ο σπουδαίος μουσικός Μιχάλης Δέλτα στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. (Οι «γκαμπριολές ανησυχίες» αναφέρονταν σε ένα mini couper αμάξι που εκείνη οδηγεί). Και η διαδικτυακή επίθεση συνεχίστηκε και από την κ. Στεφανία Γουλιώτη - επίσης σπουδαία στην Τέχνη της- αλλά και από τον κ. Μιχάλη Μιχαήλ, διευθυντή της εφημερίδας Lifo, που ουκ ολίγες φορές το συγκεκριμένο έντυπο έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν άρθρα που εξυμνούσαν το ταλέντο της νεαρής.

Συνηθίζεται, όταν το ταλέντο εκπέμπει μια διαπεραστική λάμψη -και όταν μάλιστα αυτή έχει και διάρκεια- να τυφλώνει κάποιους άλλους που αδυνατούν να αποδεχθούν ότι ακόμη και σε καιρούς καλλιτεχνικής υποδούλωσης, υπάρχουν δημιουργοί που το μόνο σύστημα που έχουν μάθει να υπηρετούν είναι αυτό των ανθρωπιστικών αξιών, βαθιά χαραγμένων μέσα τους...