Η εκθαμβωτική Ζέτα Μακρυπούλια με τη τουρκουάζ τουαλέτα και το χαώδες σκίσιμο, ο «μπαμπάς» Γιάννης Λάτσιος, η χορευτική αυθεντία πια, Ντορέττα Παπαδημητρίου, ο συμπαθής κ. Βρεττός, κόσμος να ουρλιάζει βλέποντας τη Λάουρα Νάργες, σα να νεκραναστήθηκαν οι Μπιτλς. Και ακόμα, ασημένια παντελόνια, αέρινα λευκά σαν νυφικά του Τρανούλη, κολάν κολλητά, το Φάντασμα της Όπερας να συναντά τα μπουζούκια και το πρώτο τραπέζι πίστα να ξιπάζατε ταυτιζόμενο με Μπρόντγουει, παγιέτα, κρόσι, τακούνια, γκλίτερ, πανό αγάπης στους σταρ, αρκουδάκια χάρισμα, λουλούδια.
Μέσα σ' όλον αυτόν το ορυμαγδό της λάμψης και του σόου να θυμίζει αναπαράσταση παλιών επιτυχιών, η Λάουρα Νάργες να περιμένει τα αποτελέσματα του ποιος θα φύγει ή όχι, παίζοντας με τα ασημένια μανίκια της, με αγωνία εφάμιλλη των Εβραίων που θα άκουγαν τα ονόματά τους για να μπουν στη Λίστα του Σίντλερ και να αποφύγουν το Νταχάου, το Άουσβιτς ή την Τρεμπλίνκα.

Οι εναπομείναντες της εκκαθάρισης, ο Βρεττός και η Παπαδημητρίου, συγκινημένοι και τροπαιούχοι, να περιμένουν να γεμίσει το πρόγραμμα με τον Φερεντίνο να χορεύει –τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι, Χρήστο μου;- και την Ηλίαδη, μετά βίας να στέκεται και λέει συνέχεια «εγώ» και «θέλω».

Και από τη μια βλέπουμε κάτι τις Κυριακές, που μας κάνει να ξεφύγουμε από την παρατεταμένη μας μιζέρια και την αγωνία της επόμενης μέρας. Ωραία σώματα και μουσικές σπουδαίες. Όσο κι αν είναι αστείο να βλέπεις τις μουσικές της υπερπαραγωγής «Εβίτα» να χαιρετίζεται σαν υψηλή δημιουργία με ένα ζευγάρι να κυλιέται στα πατώματα ή να κάνει ακροβατικά, λες και πάθαμε λοβοτομή και δεν θυμόμαστε ας πούμε την Μαντόνα να λάμπει σ' αυτό, πλαισιωμένη από τους σπουδαιότερους χορευτές στον κόσμο. Από την άλλη είναι θλιβερό να παρακολουθείς μια τηλεόραση να αγωνίζεται να θυμίσει τον εαυτό της, ή άλλες ξένες με τούλια και φόδρες. Από την αναβροχιά βέβαια καλό και το χαλάζι…


Τελικά χωρίς κανένα σασπένς και ανατροπή, η κ. Παπαδημητρίου πάει για τελικό και φυσικά θα νικήσει με τον κ. Βρεττό να δίνει υλικό σε κοριτσίστικα όνειρα, για έναν πρίγκιπα και των σαλονιών και των αλωνιών. Και άντε και του χρόνου. Αν υπάρχει τηλεόραση…


Α.Τ.