Μια εφ΄ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα Citypress και τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Μουλόπουλο παραχώρησε ο καταξιωμένος ηθοποιός Χάρης Ρώμας. Με τον δικό του πάντα μοναδικό τρόπο αναφέρθηκε στο θέατρο και την κρίση που αυτό περνά, την τηλεόραση και την τραγική εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ενώ δίνει τη δική του απάντηση στις αρνητικές κριτικές που κατά καιρούς δέχεται...
Ακολουθεί αυτούσιο ένα μέρος της συνέντευξης του πρωταγωνιστή:

 
- Δίνετε το «παρών» στα θεατρικά δρώμενα με τέσσερα έργα. Κάντε μας έναν απολογισμό.

«Τα έργα αυτά δημιουργήθηκαν πρώτιστα από καλλιτεχνική ανάγκη. Ασχολούμαι με την θεατρική συγγραφή πολλά χρόνια, ενώ τα τελευταία πέντε ιδιαίτερα έντονα. Πιστεύω ότι αυτός ήταν πάντα ο προορισμός μου και αυτή θεωρώ ότι είναι η κύρια ενασχόληση μου. Τα προηγούμενα χρόνια είχα υπερ-απασχοληθεί με την τηλεόραση και ήταν δύσκολο να μπορέσω να έχω τον θεατρικό λόγο και στίγμα που ήθελα και θέλω να έχω.

Υπήρξε μία τηλεοπτική υπέρ-κατανάλωση, λοιπόν, για την οποία δεν μετανιώνω, γιατί και από εκεί έμαθα να γράφω αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο. Παράλληλα, ήρθα σ’ επαφή με το πλατύ κοινό, έκανα επιτυχίες όπως όλοι ξέρουν, ασχολήθηκα με το μέσο αυτό. Η τηλεόραση θέλει τη δική της τεχνική και συγγραφικά και υποκριτικά για να την κατακτήσεις και να κάνεις διαχρονικές επιτυχίες. Ο διακαής μου πόθος, όμως, ήταν πάντα το θέατρο. Όταν αποφάσισα να αποκοπώ από την τηλεόραση έγινε με δική μου απόφαση προ κρίσης. Το «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο», μία –επίτηδες- διαφορετικού είδους δουλειά, ήταν το επιστέγασμα της τηλεοπτικής μου προσπάθειας για να κλείσει ένας μεγάλος κύκλος και να ασχοληθώ περισσότερο με το θέατρο. Έτσι κι αλλιώς μετά ήρθε η κρίση που απέκοψε τους περισσότερους καλλιτέχνες από την τηλεόραση, γιατί δεν υπάρχουν λεφτά».

- Το θέατρο το κάνετε μόνο από καλλιτεχνική ανάγκη;

«Το κάνω και για επιβίωση. Το κάνω γιατί αυτός είναι ο βασικός κορμός της δουλειάς μου, από την οποία θέλω να βγάζω το ψωμί μου. Αλλά και γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος για μένα για να επικοινωνώ με τον κόσμο. Παρατηρώ, σήμερα, ότι γίνονται χιλιάδες θεατρικές δουλειές! Όλοι γράφουν, παίζουν και σκηνοθετούν στο θέατρο και αυτό κάποιοι το χαρακτηρίζουν σαν θεατρική άνθιση. Εγώ δεν το βλέπω έτσι! Άλλη η ανάγκη του να υπάρχω με κάθε τρόπο και άλλη του θέλω να εκφραστώ, καταθέτοντας κάτι επί της ουσίας. Είναι τελείως διαφορετικής ποιότητας αυτές οι δύο ανάγκες. Αυτό που λέγεται, ότι τώρα με την κρίση θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και θα περάσουν όλα από ένα κόσκινο για να μείνουν στην επιφάνεια οι αληθινές αξίες, δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα. Αντιθέτως, στο θέατρο μεγαλώνει η θολούρα, επεκτάθηκε υπερβολικά και πήρε την θέση της τηλεοπτικής ασυδοσίας των προηγούμενων χρόνων.

Είναι αδιανόητο να παίζουν 800 δουλειές ταυτόχρονα και τα μικρά θεατράκια που ξεφύτρωσαν παντού αντί να είναι φυτώρια νέων πρωτοποριακών τάσεων να φιλοξενούν ότι να 'ναι, μόνο και μόνο για να πληρώνουν το ενοίκιό τους. Σίγουρα υπάρχει και μία μερίδα καλλιτεχνών που έχουν γόνιμο προβληματισμό και αληθινή έμπνευση που παράγουν πραγματικό καλλιτεχνικό έργο. Αλλά είναι σχετικά λίγοι. Θα περάσει πολύ χρόνος για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι. Και όχι, όπως πιστεύουν πολλοί, ότι έφτασε η στιγμή που θα γίνει αυτό».
 
- Δεν πιστεύετε ότι στο πλαίσιο της γενικότερης κρίσης, θα γίνει το λεγόμενο ξεκαθάρισμα;

«Δεν το πιστεύω, γιατί δεν το βλέπω. Αντίθετα, βλέπω να διογκώνεται μία καλλιτεχνική θολούρα, με το κοινό να είναι χαμένο μέσα σε εκατοντάδες πράγματα που άλλα πλασάρονται σαν καλλιτεχνικά αλλά δεν είναι, άλλα εμπορικά, τα οποία κατρακυλάνε στο φτηνό εμπορικό και στο μπινελίκι που είναι εύκολη λύση».

- Μέσα στην πληθώρα των παραστάσεων που παρουσιάζονται, εσείς είστε ικανοποιημένος από την πορεία των δικών σας παραστάσεων;

«Είμαι ευχαριστημένος γιατί παρουσιάζω διαφορετικές παραστάσεις που είναι συμπληρωματικές της καλλιτεχνικής μου υπόστασης. Είναι τελείως διαφορετικές η μία από την άλλη εκτός, βέβαια, από το προσωπικό μου στίγμα που είναι, πιστεύω, ευδιάκριτο σε όλες. Δε το διακρίνεις, βέβαια, σε πρώτο επίπεδο. Ας πούμε το ''Sex Revolution'' μόνο ένας φανατικός των έργων μου μπορεί να καταλάβει ότι είναι δικό μου.
Έχουν πάει νέοι άνθρωποι να δούνε την παράσταση και ρωτάνε τα παιδιά ποιανού Αμερικάνου συγγραφέα είναι το έργο επειδή αναφέρεται στην Αμερική των ‘70s και οι ήρωες είναι Αμερικάνοι».

- Συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, στιχουργός. Με ποια ιδιότητα νιώθετε πιο ευτυχής;

«Γράφω στίχους από χόμπι και το κάνω σαν προσωπική εκτόνωση αραιά και που. Όσον αφορά τους άλλους τρεις ρόλους αισθάνομαι πολύ καλά όταν ''παίζω'' και τους τρεις. Όχι αναγκαστικά, όμως, και τους τρεις μαζί. Μπορώ να παίξω στο έργο κάποιου άλλου, που ευχαρίστως θα το ‘κανα αν μ’ ενδιέφερε, να με σκηνοθετήσει κάποιος άλλος, καθώς και να μην παίξω καθόλου σε ένα έργο μου, όπως έγινε με το έργο μου «Γηραιά ηθοποιός χάνει τον έλεγχο», όπου πρωταγωνίστησε η Μαρία Σκούντζου. Ένα έργο για το οποίο είμαι υπερήφανος! Πάντως, γεννήθηκα πολυσχιδής και έτσι θέλω να παραμείνω μέχρι το τέλος».

- Σας ενοχλούν τα βέλη που «εκτοξεύονται» στο πρόσωπο σας, όταν τυχαίνει σε παραστάσεις να κρατάτε όλους τους παραπάνω ρόλους;

«Όταν μου μιλάνε για βέλη που εκτοξεύονται στο πρόσωπο μου, ειδικά τα τελευταία χρόνια, πραγματικά εκπλήσσομαι, γιατί δεν έχω ιδέα γι’ αυτά που λέγονται ή γράφονται. Δεν υποκρίνομαι. Απέχω, πλέον, τελείως από αυτή τη λογική. Είμαι πολύ απασχολημένος μ’ αυτά που κάνω, είμαι μεγάλος πια, πέρασα τα 50, και δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ ούτε με τα βέλη, αλλά ούτε και με τις υπερβολικές κολακείες.
Έχω στόχους που προσπαθώ να τους φέρω εις πέρας. Έχω συνεργασίες που είναι συνεργασίες ζωής. Έμεινα φίλος και συνεργάτης με ανθρώπους πάνω από 20 χρόνια. Είναι το σημαντικότερο παράσημο της ζωής μου και η σπουδαιότερη απόδειξη ότι γνωρίζω την αξία της δουλειάς του συνόλου. Είναι εύλογο να μην αρέσουν όλες οι δουλειές μου σε όλους. Αν υπάρχουν κάποιοι που έτσι κι αλλιώς δεν θέλουν να τους αρέσω πουθενά και σε τίποτα, επίσης είναι θεμιτό».

- Πως σας φαίνεται η εικόνα της τηλεόρασης σήμερα;

«Τραγική! Αλλά δεν είναι τώρα που φαίνεται τραγική, αλλά είχε αρχίσει να γίνεται προ κρίσης, καθώς ήταν αντικατοπτρισμός της χαζοανάλαφρης κοινωνίας που ζούσαμε. Η πνευματική κρίση είχε αρχίσει πολύ πριν την οικονομική κρίση. Η απογοήτευσή μου σε σχέση με το μέσο είναι παλαιότερη, δεν έχει να κάνει μόνο με τα τελευταία 3 χρόνια».