Μια συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης έδωσε η Ζήνα Κουτσελίνη στο περιοδικό Adore της εφημερίδας Μακεδονία και στη δημοσιογράφο Σοφία Τουντούρη. Η σπουδαία κυρία των media μίλησε όπως ήταν φυσικό για την τηλεόραση και την εικόνα που αυτή παρουσιάζει σήμερα, το πρώτο της βιβλίο «Ο πιο δύσκολος δρόμος», ενώ αναφέρθηκε και σε ενδεχόμενη επιστροφή της στα τηλεοπτικά πράγματα.
- Πώς γεννήθηκε η ιδέα του βιβλίου;

«Γεννήθηκε πριν από περίπου τρία χρόνια, όταν σταμάτησα για λίγο την τηλεόραση και ήθελα να διοχετεύσω κάπου όσα έζησα. Βέβαια, η συγγραφή μου άρεσε πάντα, από τα φοιτητικά μου χρόνια. Όμως η ζωή μου τα έφερε έτσι που δεν είχα τα περιθώρια να γράψω». 

- Έχετε πει ότι στο βιβλίο σας περιγράφετε ένα υπαρκτό πρόσωπο της τηλεόρασης. Δεν φοβηθήκατε τον απόηχο όταν καταλάβει αυτό το πρόσωπο ότι γράφετε γι’ αυτό;  Μετανιώσατε ποτέ για τον αυθορμητισμό σας;

«Δεν ήταν σκοπός μου να φωτογραφίσω το πρόσωπο γιατί ο τρόπος που είναι γραμμένο παραπέμπει σε πολλές παρουσιάστριες και όχι σε μία. Η αφορμή μου και το ξεκίνημά μου ήταν, όντως, μόνο ένα πρόσωπο. Για τον αυθορμητισμό μου δεν μετάνιωσα ποτέ γιατί πάντα λέω αυτό που νιώθω και αυτό που αισθάνομαι. Αν έλεγα κάτι άλλο δεν θα ήμουν εγώ. Μ’ αυτές τις προυποθέσεις πορεύτηκα και έτσι θα παραμείνω. Δεν θα αλλάξω για κανέναν».

- «Ο πιο δύσκολος δρόμος» είναι ο τίτλος του βιβλίου σας, υπάρχει και εύκολος;

«Υπάρχει εύκολος δρόμος. Για κάποιους ανθρώπους τα πράγματα στην αρχή είναι πιο εύκολα και μπορεί να δυσκολέψουν στο τέλος της ζωής του. Τα πάντα είναι στη ζωή».

- Για εσάς;

«Για εμένα ο δύσκολος δρόμος ήταν τα παιδικά μου χρόνια, μετά ήταν όλα λίγο πιο εύκολα. Σαν η μοίρα να ήθελε εκεί να μου δώσει μαθήματα. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια με δυσκολίες λόγω του αλκοολισμού του πατέρα μου, αναγκάστηκα να φύγω από το σπίτι στα 14, με “έσπρωξε” το χέρι της μάνας να πάω στο Βόλο και να ζήσω εκεί μόνη μου. Δύσκολα ήταν και τα φοιτητικά μου χρόνια στη Θεσσαλονίκη γιατί ήταν οι οικονομικές δυσκολίες αυτές που δυσχαίρεναν την καθημερινότητά μου, όμως “πάλεψα” και νομίζω μου βγήκε σε καλό. Γιατί στην πορεία όλα ήταν λίγο πιο εύκολα για μένα.

- Πότε στη ζωή σας φοβηθήκατε πραγματικά;

«Πραγματικά δεν φοβήθηκα ποτέ. Ακόμη και τον θάνατο των γονιών μου τον αντιμετώπισα με αγάπη. Δηλαδή, σαν να έπρεπε όλοι να πάμε παρακάτω. Ξέρω πως όταν τους χρειάζομαι είναι εκεί. Να φανταστείς, καμιά φορά τις Κυριακές τους παίρνω τηλέφωνο -γιατί αυτή ήταν η συνήθειά μου- παίρνοντας ένα τηλέφωνο στη Σκόπελο που δεν υπάρχει πια, αλλά αυτό γίνεται υποσυνείδητα. Ίσως το μόνο που φοβήθηκα ήταν μήπως δεν γίνω μάνα».

- Εάν η κόρη σας μεγαλώνοντας σας πει ότι θέλει να ασχοληθεί με την τηλεόραση, θα τη βοηθήσετε;

«Θα το έκανα με αγάπη. Η τηλεόραση μπορεί να είναι στο φως αλλά έχεις τη δυνατότητα να γευτείς την ίδια τη ζωή στην καθημερινότητά της. Το θέμα από κει και πέρα είναι ο κάθε άνθρωπος που θα μπει  σ’ αυτή τη δουλειά να έχει αυτό το επίπεδο αυτογνωσίας που θα του επιτρέψει η ζωή του να είναι όμορφη. Και όχι με πολλές εκπτώσεις. Όταν κάποιος κανεί αυτό που κάνει και ξέρει γιατί το κάνει, δεν τον φοβάμαι, όταν αυτοσκοπός κάποιου είναι η προβολή τότε μπαίνουν στη ζωή σου οι εκπτώσεις».

- Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν τηλεοπτικά πρόσωπα που “πήραν” δουλειές όχι και με τον πιο αξιοκρατικό και ηθικό τρόπο;

«Υπήρξα διευθύντρια για έξι χρόνια δεν μου χτύπησε κανένας την πόρτα γυμνός ή γυμνή. Αυτές οι κυρίες που θέλουν να γίνουν παρουσιάστριες που χτυπάνε τέτοιες πόρτες πηγαίνουν στα μεγαλύτερα αφεντικά, εκεί συνήθως οι πόρτες είναι πιο ανοιχτές. Και τώρα υπάρχουν πρόσωπα στην τηλεόραση γιατί χτύπησαν πόρτες ανωτέρων με… άλλο τρόπο, ενώ έφυγαν νύχτα πρόσωπα που τις είχαν χτυπήσει κανονικά. Το ποσοστό είναι περίπου από τα 100 τηλεοπτικά πρόσωπα τα 30 έχουν χτυπήσει τις πόρτες με τον άλλο τρόπο».

- Είστε καθόλου αισιόδοξη για το μέλλον της ελληνικής τηλεόρασης;

«Τώρα είμαστε κάτω από τον πάτο, στον βούρκο. Από εκεί μέσα προσπαθούμε να βγάλουμε το κεφάλι έξω και να αναπνεύσουμε. Σ’ αυτή την αναπνοή πιστεύω. Αναγκαστικά, οι άνθρωποι που διοικούν θα δουν ότι αυτή η τηλεόραση, όπως είναι τώρα, δεν είναι βιώσιμη».

- Θα επιστρέφατε στην τηλεόραση;

«Μου έγιναν προτάσεις προκειμένου να επιστρέψω. Αυτές οι δύο προτάσεις που μου έγιναν δεν με βρήκαν σύμφωνη προς το παρόν, αιοσιοδοξώ για το μέλλον. Θέλω να επιστρέψω, αλλά αυτό που θα κάνω να είναι στο πλαίσιο των σκέψεων μου».

- Ποιο είναι το “όπλο” σας;

«Το “όπλο” μου είναι ότι μπορώ και αφουγκράζομαι. Τώρα αφουγκράζομαι και λέω ότι η τηλεόραση πρέπει να αλλάξει. Χρειαζόμαστε μία τηλεόραση που να είναι μέσα στην πραγματκή ζωή, μέσα στην αλήθεια των προσώπων και των πραγμάτων. Δεν είναι τυχαίο που το DWTS  φέτος δεν κάνει την επιτυχία που έκανε πέρυσι, ο κόσμος θέλει να δει κάτι άλλο. Οι αληθινές ιστορίες ζωής στο εξωτερικό αποτελούν εξώφυλλα μεγάλων περιοδικών και θέματα των εκπομπών. Ήρθε η ώρα να δούμε νέα παιδιά, να ακούσουμε τις ιδέες τους». 

- Από τα πρόσωπα που εσείς έχετε συνεργαστεί στην τηλεόραση, ποιο σας απογοήτευσε;

«Επαγγελματικά κανένα. Για να επιλέξω ένα πρόσωπο, σημαίνει ότι στα μάτια του είδα κάτι. Και νομίζω πως όλα τα πρόσωπα με τα οποία συνεργαστήκαμε υπάρχουν ακόμη στην τηλεόραση πλην ελάχιστων περιπτώσεων που έχασαν τον δρόμο, καβάλησαν λίγο και τους έχασε έτσι και ο κόσμος. Δεν ήταν ατάλαντοι, αλλά υπέρμετρα φιλόδοξοι και εγωιστές και όταν πάτησαν στα πόδια τους χωρίς να σε χρειάζονται ως πατερίτσα τους, σε ξέχασαν».

- Τι τίτλο θα βάζατε στη ζωή σας;

«Έζησα όπως ήθελα».