Aπό τη Φανή Πλατσατούρα
Σχεδόν κάθε Έλληνας επώνυμος που σέβεται τον εαυτό του και έχει κάνει και δυο τρία εξώφυλλα (όταν γίνονταν), διαθέτει τον προσωπικό του manager (!) Μεσολαβητή θα τον λέγαμε στο χωριό μου, που και κοσμικό δεν το λες. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που έχουν ως αρμοδιότητα να φροντίζουν τη δημόσια εικόνα του καλλιτέχνη, να κλείνουν τις συνεντεύξεις που θα δώσει και τις εμφανίσεις που θα πραγματοποιήσει. Ενίοτε παίζουν και τον ρόλο του... bodyguard. 

Όταν, παρόλα αυτά, ως δημοσιογράφος ζητήσεις συνέντευξη από έναν νέο και ανερχόμενο (πιθανόν και άσχετο ακόμα με τη λειτουργία του καλλιτεχνικού δικτύου) τραγουδιστή, εκείνος σε παραπέμπει κατευθείαν στη δισκογραφική του εταιρεία και στις κοπέλες που έχουν αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις του. Αν εκείνες οι καλές κυρίες, δώσουν το πράσινο φως, τότε μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου με τον τρόπο που γνωρίζεις. Αν εκείνες όμως, ξύπνησαν στραβά, δεν ακούγεται εύηχο στα αυτιά τους το όνομά σου ή δεν τους πέτυχε ο πρωινός καφές βρε αδερφέ, δυστυχώς η συνέντευξη δεν θα γίνει.

«Σας ευχαριστούμε πολύ, μπορούμε όμως να κανονίσουμε τη συνέντευξη λίγο αργότερα που θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος του καλλιτέχνη;... Να το δούμε όταν αρχίσει κάποιες εμφανίσεις του; (όταν πάρει δηλαδή τα βουνά και τα λαγκάδια και επισκεφθεί άγνωστα μέρη του χάρτη για τη λεγόμενη «αρπαχτή»;). Κάπως έτσι απαντούν, πάντα με ευγένεια που σε σκλαβώνει.

Είναι οι ίδιες κυρίες που λίγο καιρό αργότερα, θα σε βομβαρδίσουν στα τηλέφωνα για να τους κάνεις μια εξυπηρέτηση. Να ανεβάσεις ένα δελτίο Τύπου, να επισκεφθείς το μαγαζί που τραγουδά ο καλλιτέχνης που μανατζάρουν (ναι αυτός που μετά παίρνει τα βουνά και τα λαγκάδια) και να γράψεις έναν καλό λόγο αρχικά, να του κάνεις μια μεγάλη συνέντευξη στη συνέχεια για να διαφημίσει τη δουλειά του. Και ο κύκλος είναι ατέρμονος...

Για να μην αναφερθώ σε μεγάλη δισκογραφική εταιρεία που το τμήμα των δημοσίων σχέσεων της, δεν σηκώνει ποτέ τηλέφωνα. Ούτε σταθερά, ούτε κινητά... Δηλαδή πιο πιθανό είναι να σου σηκώσει το τηλέφωνο ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που είναι πιο καταδεκτικός, παρά οι δημοσιοσχετίστες κάθε είδους...

Το θέμα που ανακύπτει, πέραν της προφανούς αστειότητάς του, είναι βαθύ και άξιο διερεύνησης: Αυτοί οι άνθρωποι - σκιές των καλλιτεχνών όντως συμβάλλουν στην καλή δημόσια εικόνα του «πελάτη» τους; Οι ίδιοι οι... πελάτες γνωρίζουν τα όσα παίζονται πίσω από την πλάτη τους; Και τελικά οι άνθρωποι που εκτελούν χρέη μεσάζοντα γιατί τις περισσότερες φορές παριστάνουν τους ανθρωποδιώχτες; Παίρνουν κάποια «δωράκια» για την απρεπή αυτή συμπεριφορά τους ή το κάνουν επειδή η άρνηση έχει περάσει στο DNA τους;

Ήμουν μπροστά σε μεγάλο μουσικό event και τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν. Μεγάλο όνομα στον χώρο της μουσικής - ιδιαίτερα αγαπητό στον κόσμο, με ταλέντο, καλοσύνη και επικοινωνιακό χάρισμα- κατεβαίνει από τη σκηνή. Φαν κάθε ηλικίας σπεύδουν να του εκφράσουν τον θαυμασμό τους, να πουν έναν καλό λόγο (που τόσο χρειάζονται οι καλλιτέχνες για την εμψύχωσή τους), να πάρουν μια αγκαλιά το μουσικό τους είδωλο και ξαφνικά εμφανίζονται από το πουθενά οι κυρίες από τις δημόσιες σχέσεις... Διώχνουν τον κόσμο, ξεχνούν τα προσχήματα και τους κανόνες ευγένειας, συμπεριφέρονται αγενώς έως και προσβλητικά στους ανθρώπους εκείνους που κάθε λίγο και λιγάκι τρέχουν να αγοράσουν τον νέο δίσκο του αγαπημένου τους ερμηνευτή. Αυτοί είναι ουσιαστικά που τον οδήγησαν στην κορυφή, αυτοί τίθενται τώρα στο περιθώριο από κάθε είδους παρατρεχάμενους...

Το παραμυθάκι με τους δημοσισχετίστες πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει... Ούτε Hollywood είμαστε, ούτε star παγκόσμιας φήμης και αποδοχής διαθέτουμε για να υιοθετούμε ξένες τακτικές. Και πραγματικά ακόμη δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι σημαίνει το επάγγελμα «δημόσιες σχέσεις». Σκιές λαμπερών ανθρώπων; Παρατρεχάμενοι; Παιδιά για όλα τα θελήματα; Σωματοφύλακες χωρίς τα απαραίτητα σωματικά προσόντα; Εμψυχωτές της κακιάς ώρας;

Αφήστε το ταλέντο να λάμψει, αφήστε τους καλλιτέχνες σας να πάρουν μια ανάσα αγάπης...

Υ.Γ.: Καλό θα ήταν εμείς οι δημοσιογράφοι να μην τους δίνουμε πάτημα να νιώσουν ότι επιτελούν έργο... Φυσικά σε κάθε κανόνα υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις. Άνθρωποι - επαγγελματίες που πραγματικά αγαπούν τους καλλιτέχνες τους...