Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα


Η Μαρκέλα Γιακούμπ, δικηγόρος, συνεργάτης της συστημικά προοδευτικής Liberation, αλλά και ερωμένη για επτά μήνες το 2012, του ισχυρού άνδρα της Ευρώπης, του ΔΝΤ και του πλούτου, Στρος Καν, απασχολεί τα ΜΜΕ του παγκόσμιου χωριού των ισχυρών, που μοιάζει αποσβολωμένο, γιατί στην υπόθεση της καμαριέρας βιάστηκε να υποστηρίξει τον δικό της άνθρωπο!

Η μια σκανδαλώδης αποκάλυψη, διαδέχτηκε την άλλη, καταδεικνύοντας τον Στρος Καν, ως υποκριτή, διττό και πρόστυχα διπρόσωπο, βγαλμένο σχεδόν από τις σελίδες του ομοεθνή του υπέροχου Μαρκησίου Ντε Σαντ. Είναι αυτό που και οι δικοί μας στοχαστές βιάστηκαν να απαλλάξουν λέγοντας πως «τα θελε η καμαριέρα» όπως πάντα, που σαν τη φιλοσοφία του Ντε Σαντ, το τόσο σοβαροφανές του καλοντυμένο δημόσιο προφίλ, στηρίζονταν σε μία ακραία μορφή ηθικής ελευθερίας, με πλήρη απεξάρτησή του από κάθε κατεστημένη νομική, ηθική ή θρησκευτική αρχή με τελικό στόχο την επίτευξη της απόλυτης ατομικής ικανοποίησης. Την ανώτατη αξία του.

Η πρώην ερωμένη έρχεται να συμπληρώσει την πινακοθήκη της διαστροφής, υποκρισίας και χυδαιότητας του κάποτε αξιοσέβαστου μεγαλοαστού «εγκεφάλου» της παγκοσμιοποίησης, δίνοντας του τη χαριστική βολή.

Η Γιακούμπ παρομοιάζει τη ζωή του με αυτή ενός γουρουνιού, κατηγορώντας τον ότι του άρεσε να τον κολακεύουν φίλοι και γνωστοί, οι οποίοι διοργάνωναν όργια για να τον ικανοποιήσουν με την προσδοκία ότι κάποια μέρα θα γίνει πρόεδρος της Γαλλίας. Η πρώην ερωμένη καταγγέλλει ότι ο λόγος που έσμιξε με την πρώην σύζυγό του Αν Σενκλέρ, την προβεβλημένη δημοσιογράφο, την αριστοκράτισσα των γαλλικών media, ήταν τα χρήματα και η πολυτέλεια στην οποία αδυνατούσε να αντισταθεί.

Το βιβλίο έχει τίτλο «Η ωραία και το τέρας» και ενώ θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου, ήδη αποσπάσματα του βλέπουν τη δημοσιότητα. «Η κύρια προσωπικότητα του», γράφει εκτός άλλων, η Γιακούμπ, «είναι ενός διττού όντος, μισού ανθρώπου και μισού γουρουνιού... Αυτό που είναι δημιουργικό, καλλιτεχνικό στον Ντομινίκ Στρος Καν, που είναι ωραίο, ανήκει στο γουρούνι και όχι στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι απαίσιος, το γουρούνι είναι υπέροχο, παρότι είναι γουρούνι. Είναι ένας καλλιτέχνης των υπονόμων, ένας ποιητής της αθλιότητας και της ρυπαρότητας».

«Η λίστα των ερωμένων του, των κατακτήσεων της μιας ημέρας, οι πόρνες που διαδέχονταν η μια την άλλη -ή και η ταυτόχρονη παρουσία τους- δείχνει μια άλλη όψη της γουρουνίσιας ζωής στου. Αυτές οι γυναίκες ήταν άσχημες και πρόστυχες ωσάν η αναζήτηση για τις όμορφες να αποτελούσε ήδη έναν τρόπο να είναι κανείς περισσότερο άνθρωπος από γουρούνι», λέει για την χωρίς φραγμούς ερωτική ζωή του.

Όσοι ήθελαν να γίνουν αρεστοί στον Στρος Καν του έφτιαχναν ειδικά για τα γούστα του ροζ πάρτι και «πίστευαν ότι αν οργανώσουν παρατάϊζες, θα είχαν προνόμια την ημέρα που θα γινόταν πρόεδρος...»

Απευθυνόμενη στον ίδιο αποκαθηλωμένο εραστή, η Γιακούμπ, του λέει όσα σκέφτεται για αυτόν, σα σκαμπίλια. «Σου αρέσουν αυτοί οι φτωχοδιάβολοι που προσπαθούν να σε ευχαριστήσουν. Σου άρεσε που πλήρωναν για όλα, που σε υπηρετούσαν αυτές τις βραδιές σαν να ήσουν βασιλιάς. Αυτό σε κάνει μπάσταρδο που χαίρεσαι με την ταπείνωση των άλλων, όταν ούτε και οι ίδιοι δεν ξέρουν ότι ταπεινώνονται». Για την Αν Σινκλέρ γράφει πως «είχε το όνειρο να γίνει σύζυγος ενός προέδρου. Και όταν σε γνώρισε, είπε: Αυτό είναι το άλογό μου, το όχημά μου για την εξουσία. Νάτος επιτέλους!...  Ελάχιστοι άνθρωποι ήξεραν ότι η γυναίκα σου σε είχε κάνει... κανίς. Δεν μπορούσες να σκεφτείς να την αφήσεις γιατί αυτή τη ζωή μέσα στην πολυτέλεια, ήταν αδύνατον να την εγκαταλείψεις από την στιγμή που τη γεύτηκες... Όσο πιο πολύ σε είχε στην κατοχή της, τόσο σε υπέβαλε σε αυτό τον εξευτελισμό, σε αυτή την απαίσια εκπόρνευση».

Και ενώ όλες αυτές οι διηγήσεις και οι αναφορές κάνουν τους υπό τον ζυγό της κρίσης πολίτες της Ευρώπης, να αισθάνονται πως ζουν σε καιρό πριν την Γαλλική Επανάσταση, όπου οι αριστοκράτες ζούσαν πάνω από νόμο κοινωνιών και ηθική ανθρώπων, η Γιακουμπ δίνει συνέντευξη στο Nouvel Observateur λέγοντας: «Αυτός ο άνδρας δεν είναι βιαστής, ούτε κακός. Το πρόβλημά του είναι ο εγωισμός του, η πνευματική του ένδεια και η απουσία ευαισθησίας που τον μετατρέπουν σε κτήνος. Νομίζει ότι οι άλλοι είναι ηλίθιοι, αισθάνεται πιο πονηρός και κάνει βλακείες. Είναι καταδικασμένος να τα χάσει όλα εξαιτίας αυτής της τυφλότητας και της περιφρόνησης». Η προδημοσίευση των αποσπασμάτων του βιβλίου προκάλεσε την αντίδραση του Στρος Καν που δήλωσε «διπλά αηδιασμένος» αλλά και της πρώην συζύγου του, της Αν Σενκλέρ που χαρακτήρισε την Γιακούμπ «διεστραμμένη και ανέντιμη».

Και είναι λοιπόν η εποχή ίδια με εκείνη της παρακμής και της ασυδοσίας των ευγενών και των αριστοκρατών, μόνο που τώρα τους λένε απλά πλουσίους και οι κορσέδες και οι πουδραρισμένες περούκες, έχουν αντικατασταθεί από σουρ μεζούρ κοστούμια και σινιέ τουαλέτες κουτίρ για τις Μαρίες Αντουανέτες ή τις Μερτέιγ των «Επικίνδυνων Σχέσεων» και φυσικά της ενημέρωσης…