Από τον Τάσο (ΤΑΖ) Θεοδωρόπουλο
 
Η πρώτη τους κινηματογραφική συνάντηση το 2001, με την «Τεχνητή Νοημοσύνη» (Artificial Intelligence), άφησε μουδιασμένους τόσο τους οπαδούς του Σπίλμπεργκ όσο και τους σκληροπυρηνικούς θαυμαστές ενός από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του προηγούμενου αιώνα, του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Μια αλληγορική, υπερφιλόδοξη και πανάκριβη ταινία επιστημονικής φαντασίας που ο τελειομανής Κιούμπρικ δούλευε για 12 ολόκληρα χρόνια, πριν αποφασίσει να εμπιστευτεί το σχέδιο στον Σπίλμπεργκ, θεωρώντας ότι ταίριαζε περισσότερο με τις ευαισθησίες του τελευταίου.  

To αποτέλεσμα ήταν η ιδιόμορφη συνάντηση στην οθόνη, δύο διαφορετικών δημιουργών. Γεμάτη από αναφορές στο έργο του Κιούμπρικ και βασισμένη σε μεγάλο ποσοστό πάνω στις αρχικές του ιδέες και τα story board, κουβαλώντας ταυτόχρονα όλα τα σήματα κατατεθέντα του κινηματογράφου του Σπίλμπεργκ. Το οπτικά μεγαλοπρεπές αλλά αναμφισβήτητα αντιεμπορικό αποτέλεσμα που κουβαλάει έντονα το μεταφυσικό «αποτύπωμα» του Κιούμπρικ, απέκτησε μέσα στον χρόνο τις διαστάσεις ενός cult, mainstream φιλμικού παραδόξου, με φανατικούς υποστηρικτές αλλά και πολέμιους.  

12 χρόνια μετά, ο Σπίλμπεργκ ανακοίνωσε πως αποφάσισε να συναντηθεί ξανά με το φάντασμα του Κιούμπρικ αλλά σε εντελώς άλλο τερέν και με άλλο ύφος, πιθανότα επηρεασμένος από την επιτυχία του εγχειρήματος του με τον «Λίνκολν». Όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωσε σε γαλλικό τηλεοπτικό σταθμό, θα «ξεσκονίσει» ένα επικό βιογραφικό σενάριο που έγραψε ο Κιούμπρικ για τη ζωή του Μεγάλου Ναπολέοντατο αλλά για μυστήριους λόγους εγκατέλειψε την πραγματοποίησή του.  

Μυστήριο και προσδοκίες που ανεβαίνουν ακόμα περισσότερο, εφ'  όσον ο ίδιος ο Κιούμπρικ, είχε δηλώσει  το 1971, ότι «μου είναι αδύνατο να σας πω τι πρόκειται να κάνω με αυτή την ταινία εκτός από το ότι προσδοκώ να είναι η καλύτερη ταινία της καριέρας μου». Κάτι που σίγουρα δεν ήταν ο βαρετός, νυσταλέος «Λίνκολν» για την καριέρα του Σπίλμπεργκ, παρά την κριτική του αποδοχή.  

Και πάνω απ' όλα ένα πολυαναμενόμενο project, που επιβεβαιώνει την ανερχόμενη δύναμη του τηλεοπτικού μέσου έναντι του κινηματογράφου, όσον αφορά την τέχνη της κινούμενης εικόνας, εφ' όσον αυτός ο «Ναπολέων» προορίζεται για τη μικρή (τρόπος του λέγειν πλέον) οθόνη με τη μορφή μίνι σειράς.  

*Στη φωτό, αυθεντικά σκίτσα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ για την «Τεχνητή Νοημοσύνη».