Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα  
Βλέπω σε περιοδικά και στο διαδίκτυο φωτογραφίες των εγχώριων, χλωμών λογω κρίσης σταρ στα εμπορικά κέντρα, κυρίως της Κηφισιάς και της Γλυφάδας. Είναι άλλωστε οι μοναδικές φωτό τους με φυσικό φωτσιμό, μέρα και όχι στα στούντιο ή τις νύχτες με ειδικούς προβολείς για λάμψη. Γύρω ερημιά. Σα να 'χει βομβαρδιστεί το τοπίο. Σα να απαγορεύεται η κυκλοφορία.

Στο κέντρο της φωτογραφίες οι κυρίες, παρουσιάστριες, τραγουδίστριες, σύζυγοι, μοντέλα, πρωταγωνίστριες μιας σεζόν. Σα να εκκενώθηκε η χώρα για να βαδίζουν αυτές! Πόζα! Αυταρέσκεια, ικανοποίηση, έπαρση με τη καρναβαλίστικη μάσκα, «να, απλός άνθρωπος είμαι και ψωνίζω και εγώ». Μα μαντάμ, μόνο εσύ ψωνίζεις και κάνεις άλλος. Μόνο εσύ διαθέτεις κεφάλαιο για την πάρτι σου, όλες οι άλλες καλύπτουμε καμία εφορία, καμία τράπεζα και καμία ΔΕΗ. Δε βλέπεις την ερημιά γύρω σου; Τα μονά ζωντάνιας πλάσματα που συναντάς στη βόλτα είναι ο παπαράτσι και η πωλήτρια που εργάζονται οι άνθρωποι! Αυτές τη χαρά τους, όμως!

Μανικιούρ, ρίζα, ρούχα, εσώρουχα, παπούτσια, τσάντες και πόζες έξω από τις βιτρίνες ώστε να πάρουν και κάτι δωρεάν τάχα ότι κάνουν διαφήμιση. Λες και άμα δω εγώ, έξω από τη γνωστή γαλλική φίρμα, την μπουζουξού, να μαζέψω πέντε μισθούς να πάω να πάρω πορτοφόλι από κει! Οι κυρίες δε, ντυμένες για πρεμιέρα. Ψώνια το Σάββατο το πρωί, με τακούνια 12 πόντων, σινιέ τζιν, τσάντα που κοστίζει όσο 12 μισθοί, όλες του κουτιού και τάχα ξαφνιασμένες γιατί τις πετυχαίνουν να μιλάνε στο κινητό, που μοιάζει οργανική προέκταση του αυτιού τους.

Η απορία μου είναι ποιους – ποιες νοιάζει να δούνε τις θαμπές Αντουανέτες να κάνουν τα ψώνια τους, χωρίς να ακούνε τις κραυγές πως πέφτει η Βαστίλη τους;