Από τη Φανή Πλατσατούρα
Δύο φοιτητές, Ελληνόπουλα με πολύχρωμα όνειρα στις αποσκευές τους, έχασαν τη ζωή τους σε ένα διαμέρισμα στη Λάρισα, στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν. Tρεις ακόμη χαροπαλεύουν στην εντατική. Το μαγκάλι τα δηλητηρίασε, τους έκοψε απότομα το νήμα της ζωής, οδήγησε σε βαρύ πένθος τις οικογένειές τους.

Η συγκεκριμένη είδηση απασχόλησε ιδιαίτερα την κοινή γνώμη. Είναι αν μη τι άλλο ανατριχιαστικό να ακούς τον πατέρα ενός από τους άτυχους νεαρούς, τραγική φιγούρα με χείλη σφιγμένα, να λέει «το αίμα του παιδιού μου να γίνει δρόμος για να αλλάξει η κατάσταση στην Ελλάδα». 

Η ευθύνη ανήκει σε όλους μας. Στους πολιτικούς, στην αβλεψία κάθε κοινωνικής πρόνοιας, στον γείτονα - πολίτη αυτής της χώρας που ταμπουρωμένος στο σπίτι και τα δικά του προβλήματα, ξεχνά να ενδιαφερθεί για τον συνάνθρωπο. Σίγουρα η ευθύνη όμως δεν βαραίνει τα άτυχα παιδιά, που πρόσφεραν αμαχητί το κρύο τους κορμί στον Θάνατο.

Με την τραγική σε όλες τις πτυχές της είδηση αποφάσισε να ασχοληθεί και ο Λάκης Λαζόπουλος στο χθεσινό Τσαντίρι του. Έκανε λόγο για πολιτικές ευθύνες, για ακήρυχτο πόλεμο, για μια παγωμένη Ελλάδα, για εθνικό θρήνο. 

Η σατυρική του εκπομπή που χθες φιλοξένησε τη Χρύσα Ρώπα και τα σκετσάκια της, την ηθοποιό Κατερίνα Τσάβαλου που υποδύθηκε μια Ουκρανή πόρνη και τον Κώστα Βουτσά σε ρόλο Άραβα, χώρεσε κάπου και το πένθος. Η ώρα του γέλιου μίκρυνε αυτή τη φορά λίγο περισσότερο για να παίξει το θέμα που συγκλόνισε τη χώρα μας.

Σαν καλός ηθοποιός που είναι ο κύριος Λαζόπουλος, βγήκε από την κουβέρτα με την οποία είχε σκεπαστεί για τις ανάγκες ενός σκετς, το κωμικό του ύφος έδωσε τη θέση του στο περίλυπο και με βουρκωμένα μάτια προσπάθησε να αγγίξει μηχανάκια της AGB και ανθρώπινες ψυχές. 

Τα φώτα αίφνις χαμήλωσαν, μια λυπητερή μουσική περιέλουσε όλο το στούντιο, ένα βιντεάκι από το πόρισμα του ιατροδικαστή και τον πόνο ψυχής του τραγικού πατέρα άρχισε να παίζει. Ο παρουσιαστής - ηθοποιός αποφάσισε να υπερφορτώσει την -ήδη εντέχνως φτιαγμένη- συγκινησιακή ατμόσφαιρα. Λέει τα λόγια του με μάτια υγρά, λέξεις μακρόσυρτες, τηρεί τις απαραίτητες παύσεις μεταξύ των προτάσεων πόνου. Ακόμη και το σώμα του είναι πλήρως εναρμονισμένο με το κλίμα πένθους που επικρατεί στο στούντιο. Σκυμμένο λίγο μπροστά να νιώθει την απώλεια, σαν ένα τυλιγμένο κουβάρι πόνου.

Μια βαθιά ανάσα στη συνέχεια. Ανάσα ανακούφισης ότι εκτέλεσε επιτυχώς τον ρόλο του; Ανάσα επιτυχίας; Ανάσα συγκαλυμμένης συμπόνοιας; Ανάσα για να περάσει στο επόμενο θέμα του, το λιγότερο τραγικό;