Από τη Φανή Πλατσατούρα
Ο Νιόνιος των 70 χρόνων με τη σοφία αποτυπωμένη στο βλέμμα, το σύμβολο αντίστασης με τη βραχνή φωνή, ο δημιουργός που αρνήθηκε να παραλάβει τα βραβεία του, ο αντιστασιακός ποιητής των δρόμων... Όταν ακούς το όνομα Διονύσης Σαββόπουλος σηκώνεις την πένα σου μόνο για να καλλιγραφίσεις, να αποτυπώσεις το μεγαλείο του έργου και της ψυχής του. Δεν τον φυλακίζεις μέσα στην Κόλαση που εσύ ο ίδιος ενδεχομένως βιώνεις. Δεν φυλακίζεται...

Οι στίχοι του μεγάλωσαν γενιές, τους έδωσαν το όραμα σε εποχές με μαύρο φόντο. Δεν έχει νόημα να αρχίσεις να αναλύεις την προσφορά του Διονύση Σαββόπουλου στην Τέχνη και τις ελληνικές αριστερίζουσες ψυχές. Να παραθέσεις βιογραφικά, να αναφερθείς στις αναρίθμητες συνεργασίες του, να αναλύσεις το "Βρώμικο Ψωμί", τα "Πολιτευτάκια", τους "Κωλοέλληνες", τη "Συννεφούλα", να θυμηθείς τον Νιόνιο του Κύτταρου και του Ροντέο, να  παινέψεις τον διαβρωτικό λόγο του. Αποτελεί από μόνος του ένα μεγάλαιο κεφάλαιο της μουσικής, της Τέχνης, της ίδιας της Ελλάδας με διεθνή αναγνώριση, βραβεύσεις, χειροκρότημα καρδιάς. Τις δάφνες δεν τις αγάπησε, παρότι του προσφέρθηκαν σε αφθονία...

Με κάτασπρα μαλλιά και ψυχή νέου έδωσε το παρών την περασμένη Παρασκευή και Σάββατο στο Garagin 205. Τραγούδησε, πέρασε μηνύματα από αυτά που κόβονται για διαφημίσεις, έξυσε πληγές, αφύπνισε συνειδήσεις. Έγινε ένα με το κοινό του.

"Βιώνει μια κόλαση ο Διονύσης Σαββόπουλος" γράφει τη Δευτέρα το απόγευμα ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κανελλόπουλος στο site του e-tetradio.gr και συνεχίζει: "Χωρίς πρόζα κύλησε η συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου, την Παρασκευή στο Gagarin. Ελάχιστα μίλησε με τον κόσμο, ούτε καλησπέρα δεν είπε. Γιατί, άραγε; Κάτι θα του έφταιγε προφανώς. Ο χώρος ίσως που δεν του ταίριαζε, το όχι και τόσο πολυπληθές κοινό (δεν πρέπει να μάζεψε περισσότερα από 500-600 άτομα όλα κι όλα), κάτι άλλο μήπως; Έχω την υποψία πως (του) έφταιγαν τα τραγούδια. Δυστυχώς ο κ. Σαββόπουλος αναγκάζεται να ερμηνεύει κομμάτια που δεν τον αντιπροσωπεύουν πια. Βιώνει μία... κόλαση ο τραγουδοποιός, λέει τραγούδια στα οποία υποχρεώνεται να αλλάξει ακόμα και τους στίχους ώστε να τους φέρει στα τωρινά, ιδεολογικά, μέτρα του... Τον λυπάσαι τον καλλιτέχνη... Ήταν μία κακή συναυλία, μία κάκιστη συναυλία. Δεν θα τη θυμόμαστε στο μέλλον".

Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε πει ένα φεγγάρι πως "Ο κριτικός οφείλει να εκπαιδεύει το κοινό. Ο καλλιτέχνης οφείλει να εκπαιδεύει τον κριτικό". Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δυστυχώς, κάπου χάλασε η συνταγή...