Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Ο Αντώνης Ρέμος, μίλησε στο Esquire για πολλά θέματα και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη δική του πραγματικότητα, αλλά μας εντυπωσίασε η οργή του για τη δημοσιότητα ή μάλλον και αυτός πιάνοντας το χέρι των άλλων διάσημων μπήκε στον κυκλικό χορό των οργισμένων με όσους χειρίζονται τη δημοσιότητα. Έτσι ανάμεσα σ' άλλα, λέει:

«Συμφωνώ ότι κάποιοι στον χώρο την επιδιώκουν αυτή την τριβή, αυτού του είδους τη δημοσιότητα. Εγώ δεν είμαι από αυτούς. Και επειδή δεν δίνω δικαίωμα, ο Τύπος αναπαράγει κάτι βλακείες. Βλακείες, όμως, παπαριές. Γιατί, δηλαδή, πρέπει να ασχολούμαστε με την παπαριά, να πουλάμε παπαριά;

Προσωπικά, νομίζω ότι η παπαριά δεν πουλάει ή, τουλάχιστον, δεν πουλάει πια. Ο κόσμος έχει αγανακτήσει. Και το χειρότερο είναι ότι δημιουργείται η λανθασμένη εντύπωση ότι εμείς οι ίδιοι το τροφοδοτούμε όλο αυτό. Δεν είναι αλήθεια όμως!
Υπάρχουν και οι γραφικοί, που θα σου απαντήσουν: «Εγώ που όντως δεν δίνω δικαίωμα διατηρώ μια χαρά την ιδιωτική μου ζωή». Συγγνώμη, ρε μαλάκα, ποιος ασχολείται μαζί σου; Κανείς. Και ούτε πρόκειται, δώσεις δεν δώσεις δικαίωμα. Προφανώς και η δημοσιότητα είναι μέρος του παιχνιδιού. Και ψώνιο, αν θες. Η παπαριά, όμως, δεν είναι. Την ανέχομαι μέχρι το σημείο που δεν γίνεται χυδαία και έχω αποφασίσει στο εξής να παίρνω τα μέτρα μου.

Ήδη, τώρα τελευταία έγινε μια χοντράδα και έστειλα αγωγή. Πρώτη φορά στη ζωή μου μπήκα σε τέτοια διαδικασία, γιατί έχω μπουχτίσει και δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Δεν  γίνεται να ξεφτιλιζόμαστε έτσι, απλά δεν γίνεται. Ή θα πρέπει να πάρω ένα μαχαίρι και να κάνω τον σαμουράι και να κόβω κεφάλια ή να πάω με τον νόμο»…

Δικαίωμα του κ. Ρέμου να κάνει αγωγές, να στέλνει μηνύσεις ή εξώδικα και να ζητά τη νομική προστασία ως πολίτης αυτής της χώρας. Δικαίωμα του κ. Ρέμου να είναι ενοχλημένος από την «παπαριά» αν και θα μπορούσε απλώς να μην ασχολείται. Δικαίωμα του κ. Ρέμου η δημοσιοποίηση των απόψεών του, εφόσον του ζητείται μάλιστα κάτι τέτοιο. Άλλωστε ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τον καλλιτέχνη, τον καταξιωμένο, τον φημισμένο με τους χιλιάδες ενθέρμους θαυμαστές. Μόνο μια μικρή, ταπεινή διαφωνία να εκφράσουμε –όχι τίποτα άλλο άλλα μην επιλέξει την άλλη λύση με τα μαχαίρια και εμφανιστεί μπροστά μας ντυμένος Τομ Κρουζ στον «Τελευταίο Σαμουράι» και φοράω και άσπρα και δε βγαίνουν οι λεκέδες με το αίμα από τις πιτσιλιές.

Ώστε όποιον περιφρουρεί την ιδιωτική του ζωή και δεν δίνει δικαιώματα είναι αυτός, ο «μαλάκας» που δεν ασχολείται κάνεις μαζί του; Σοβαρά; Δηλαδή το ότι δεν έχουμε δει φωτογραφίες με μαγιό, πάνω σε κότερα πολυτελείας ή στην παραλία της Ψαρούς της Χαρούλας Αλεξίου, της Δήμητρας Γαλάνη, του Γιώργου Νταλάρα, της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, του Γιώργου Μητσιά, της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, του Βασίλη Παπακωσταντίνου, της Τσαλιγοπούλου, της Γλυκερίας, της Ελεονώρας Ζουγανέλη, της Νατάσσας Μποφίλιου είναι επειδή αδιαφορεί ο τύπος; Μήπως –λέω τώρα ταπεινά πάντα και με το λαιμό στη θέση του- επειδή οι άνθρωποι αυτοί υπηρέτησαν ένα είδος τέχνης που δεν έχει ανάγκη κανένα δημοσίευμα, καμία «παπαριά» για να αλιεύσουν κοινό; Μήπως γιατί το έργο της ζωής τους, το μέτρο της τέχνης τους είναι μεγαλύτερο, ή καλύτερα στέκεται πάνω από τις λεπτομέρειες της προσωπικής τους ζωής;

Ένα σύστημα δημοσιότητας που η ύπαρξη κάποιου βασίστηκε στη δημοσιοποίηση γρήγορα της δουλειάς, στο σουξέ που ίσως ξεχαστεί σε λιγάκι, αλλά πρέπει γρήγορα να γίνει σαν πλύση εγκέφαλου οικείο, είναι ένα αλισβερίσι καλλιτέχνη – τύπου. Έχοντας παίξει το παιχνίδι ή έστω αφήνοντας το να λειτουργεί υπέρ σου, δεν είναι αργά να διεκδικήσεις να σου φερθούν σαν τον Παβαρότι μέσω μηνύσεων και αγωγών;

Ο Φρεντ Άλεν, κωμικός αμερικανός, ξεχασμένος πια παρότι γνώρισε και αυτός τη μεγάλη φήμη στην εποχή του, έδωσε μια ατάκα που δανείστηκε η θεϊκή Γκρέτα Γκάρμπο για να αυτοσαρκάζεται: «Οι σταρ δουλεύουν όλη τους τη ζωή για να γίνουν γνωστοί και μετά φορούν μαύρα γυαλιά για να μην τους αναγνωρίζουν». Διάλεξες τον σταρ έχει κόστος! Διάλεξες τον καλλιτέχνη που ανατρέπεται με το σπουδαίο και το υψηλό, εκεί το κόστος είναι άλλο! Να σε πουνε «μαλάκα» που κάνεις δεν νοιάζεται για σένα…