Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Απρόβλεπτη, αντικομφορμίστρια, αριστοκρατικής παιδεία και γλυκειάς αλήτικης άποψης για τη ζωή, αποστολικής θέσης για τα ζώα, απαλή και τρυφερή με όσους αγαπά, απόλυτη στις αρχές της, απείθαρχη, αστείρευτη σε ιδέες, αρχοντική σε προσφορά σε φίλους, αναρχική σε εξουσίες, ατρόμητη για αγώνες, αυθόρμητη, ασταμάτητη για το δίκιο το δικό της και των άλλων. Μπορώ να βρω πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς για τη Νανά Παλαιτσάκη που να αρχίζουν απ' το «άλφα», όπως η κατηγόρια που κάνει πρωταθλητισμό και η προσωπική της ποιότητα. Το μόνο επίθετο απ -α-, που δεν της ταιριάζει είναι το «ακατάλληλη» για κάθε επικίνδυνη αποστολή. Όπως αυτή στην οποία ρίχνεται για τους δημοσιογράφους τώρα! Και για πολλοστή φορά εκτίθεται ρομαντικά, μια μάρτυρας ιδεολόγος της κοινής γνώμης! Και παραδέχεται την Α-πόγνωση, σαν ώθηση για Α- ντίδραση και Α- ντικαταθλιπτικό! 

Νανά Παλαιτσάκη, πόσα χρόνια μετράς πια στη δημοσιογραφία, πόσα απ' αυτά στην τηλεόραση και πόσα στο γραπτό;

«Το 1987 «έκοψα » το πρώτο μου «μπλοκάκι» στην Ελληνική Ραδιοφωνία και συγκεκριμένα στο Α πρόγραμμα. Η εκπομπή λεγόταν το «στρογγυλό τραπέζι της Κυριακής» και αφορούσε τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Συντόνιζε ο Νικόλας Βουλέλης και σχολίαζε ο Χριστόδουλος Γιαλουρίδης. Βρέθηκα στον Αντένα την πρωτοχρονιά του 1990 παρουσιάζοντας τον πρώτο «Πρωινό Καφέ» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και αμέσως μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων με τον Τέρενς Κουίκ. Εικοσιέξι χρόνια δημοσιογράφος -λέμε τώρα- ....

- Τα μεγαλύτερα προβλήματα στην δημοσιογραφία, σήμερα, ποια είναι;

«Το αιρκοντίσιον που δεν δουλεύει για λόγους εξοικονόμησης ενέργειας!!!!! Πλάκα μου κάνεις; Παλεύουμε για την επιβίωσή μας καθημερινώς, με τους ανέργους να συνωστίζονται και με μισθούς εφημερίδας στα 200 Ευρώ και στην τηλεόραση για ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ δουλειά τα 500 στην τσέπη»…

- Η απόφαση σου να βάλεις υποψηφιότητα στις εκλογές της ΕΣΗΑ ποιο σκεπτικό είχε;

«Την ΑΠΟΓΝΩΣΗ! Δεν αντέχω άλλο να βλέπω την κατάντια συναδέλφων που έχουμε δουλέψει «πλάτη – πλάτη» για να στηρίξουμε τα «μαγαζιά». Ξέρω -και ξέρεις- συναδέλφους μας, που κάψανε τα βιβλία τους για να ζεσταθούν, ξέρουμε πόσοι αναγκάστηκαν να πουλήσουνε προσωπικά τους αντικείμενα για να φάνε και ξέρω ότι για μήνες πέρυσι, μέχρι να γίνουν οι απογραφές στον ΕΔΟΕΑΠ για το ποιοί είχαν πληρώσει ή όχι δεν μπορούσαμε μετά από τόσα χρόνια δουλειάς να κάνουμε ούτε εξετάσεις αίματος! Αυτό είναι εξαθλίωση! Θα με ρωτήσεις: τι θα κάνω εγώ; Δύο επιλογές είχα πια. Η μία ήταν να πάθω χειρότερη κατάθλιψη με όσα ακούω και βλέπω και η δεύτερη ήταν να περάσω στην δράση. Προτείνω σε όλους τους συναδέλφους να ΠΑΜΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Για μένα, δεν έχει σημασία ποιους, αρκεί να πάμε.

Θέλω 3 θέματα και τα έχω πει στη Μαρία Αντωνιάδου να λυθούν άμεσα 1) Να ασφαλιστούν όλοι οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι του διαδικτύου. 2 ) Να δούμε τι μας ενώνει και όχι τι μας χωρίζει και 3) Αλεξάνδρα, θεωρώ ποιο συγγενή μου τον μοντέρ και τον καμεραμάν που πήγαμε σε αποστολές παρέα, παρά την θεία μου την Ασημούλα. Αν δεν υπήρχαν οι μοντέρ, οι δόκιμοι δημοσιογραφίσκοι που ήμασταν κάποτε, δεν θα είχαμε δει ποτέ θέμα μας στον αέρα... Ήμασταν, κάποτε, δημοσιογράφοι, αγκαλιά με τους μοντέρ, τους ηλεκτρολόγους, τους φωτιστές και του καμεραμενατζήδες.... Ήμαστε όλοι απαξιωμένοι, απελπισμένοι και ψάχνουμε να βρούμε δουλειές από το να κρατάμε μωρά σε ξένες χώρες, μέχρι να κάνουμε τους σερβιτόρους».

- Είχες εκλεγεί δημοτική σύμβουλος και δεν άντεξες παρά κάνα δίμηνο στα συμβούλια. Γενικά δεν αγαπάς τις «συνδικαλιστικές» και «κομματικές» υπηρεσίες. Εδώ, ας υποθέσουμε πως εκλέγεσαι, δε θα είναι πιο οδυνηρό να μη μπορείς να συμφωνείς με τους ίδιους σου τους συναδέλφους;

«Πιστεύω ότι σήμερα ήμαστε σε πόλεμο και βιώνουμε κατοχή. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Η μόνη διέξοδος είναι να νοιώσουμε ότι κάποιος μας νοιάζεται».

- Δημοσιογράφος αυτή την εποχή, με τα σάιτ και τα μπλογκ, με την αλλαγή την τεράστια στην επικοινωνία και στην ενημέρωση, ποιος ορίζεται;

«Τυπικά ή ουσιαστικά; Σε ρωτάω γιατί εγώ που εργαζόμουνα 4 χρόνια σε ένα από τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά site και τυπικά δεν είχα ασφάλεια δημοσιογράφου, αλλά κομμώτριας! Στον Αντένα, πριν τρία χρόνια, πήγα με «μπλοκάκι», πάντως για δημοσιογράφος κάνω πασαρέλα 26 χρόνια, άσχετα που πρέπει να αποδεικνύουμε, πια, τα αυτονόητα! Σήμερα, λοιπόν, πρέπει ν' αποδείξω ότι 26 χρόνια παιδιά ως δημοσιογράφος δούλευα 14 ώρες την μέρα! Αλήθεια αν σε ρωτούσα τι δουλειά κάνω; Δηλαδή τι θα απαντούσες ;;;;; -Μην με κάνεις να ντραπώ... ξέρω το μοντέλο! Σε πρόλαβα για μια ακόμη φορά-».

- «Αλήτες - ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι» υπάρχουν; Και τι αισθάνεσαι, εκεί στο Σύνταγμα που δουλεύεις, όταν ακούς αυτό το σύνθημα;

«Πως θα μπορούσαν ΝΑ ΜΗΝ υπάρχουν αλήτες – ρουφιάνοι – δημοσιογράφοι; Το μόνο θετικό από την εμπειρία μου να δουλεύω στο κέντρο της πόλης είναι ότι ΔΕΝ είχα ΠΟΤΕ πρόβλημα να κυκλοφορήσω στον δρόμο με τα πόδια και να μιλήσω με όλους όσους δουλεύουν ή διαδηλώνουν στο Σύνταγμα. Πρέπει οπωσδήποτε, σύντομα να «ξεκαθαρίσουν» οι έντιμοι από τους διεφθαρμένους, οι συνεπείς από τα λαμόγια, εκείνοι που πληρωνόντουσαν από τέσσερις δουλειές χωρίς να πατάνε σε καμία.... Νισάφι η γενίκευση που γεννάει φασισμό»!

- Έχεις κάνει παρουσίαση ειδήσεων, ρεπορτάζ, παρουσίαση σόου, όλων των ειδών της εκπομπές, ακόμη και μεταφυσικών αναζητήσεων στο Σταρ αν δε κάνω λάθος, έχεις δουλέψει σε εφημερίδες, περιοδικά, μεγάλα σάιτ, έχει γράψει βιβλία. Κι όμως σε καλούν να τοποθετείσαι για την περίοδο που βρέθηκες στη μεσημεριανή ζώνη με την Φαιή Σκορδά και μετά με την Βάσια Λόη. Τι απαντάς συνήθως;

«Στο Σταρ έκανα έξι μήνες εκπομπή το 2003 για την παιδεραστία στην Ελλάδα και για τις κακοποιήσεις ανηλίκων, εκπομπές που αφορούσαν και μεταφυσικά θέματα έκανα στο κανάλι 10. Ο κόσμος που παρακολουθούσε την πορεία μου, από το -90 και μετά σοκαρίστηκε όταν με είδε σε μεσημεριανή εκπομπή. Να σου πω την αλήθεια; Και εγώ σοκαρίστηκα όταν συνειδητοποίησα πως παίζεται το παιχνίδι εκεί. Το «μεσημεριανό» με βρήκε ανυποψίαστη ... αλλά α) Δεν είχα αγάπη μου χορηγό για να μου πληρώνει το ηλεκτρικό στο σπίτι, ούτε την ασφάλεια, ούτε τα σέρβις του αυτοκινήτου και β) το «μεσημεριανό» ήταν αυτό που δήλωνε! Δεν ήταν μια εκπομπή «τραβεστί», εννοώ τις σοβαροφανείς εκπομπές, όπου ορισμένοι εντεταλμένοι κονδυλοφόροι ανακυκλώνουν την προπαγάνδα. Αυτό είναι πολύ πιο τοξικό από το τι φόρεσε η Δέσποινα Βανδή, κάποτε. Τώρα τι απαντάω; Στην ερώτηση «γιατί το κάνατε;», απαντώ: «για να μετράνε τα συντάξιμα»

- Τηλεόραση συνεχίζεις να βλέπεις;

«Βλέπω: Αnnimal plannet, τον Γιώργο Τράγκα γιατί νομίζω ότι το ελληνικό θέατρο έχασε ένα τεράστιο ταλέντο και τηλεμάρκετινγκ κάργα»!

- Τι εικόνα, σκηνή, συζήτηση είδες που σε έκανε να θεωρήσεις πως πιο χαμηλά δεν έχει;

«Την επίθεση του Γεωργίου στον Άγγελο Πυριόχο και στον Γρηγόρη Βαλιανάτο».

- Οι πρώτοι εργαζόμενοι της ιδιωτικής τηλεόρασης την έχουν αφήσει πίσω τους. Γιατί λες; Δεν ήταν ευπρόσδεκτοι σε έναν τοπίο που ολοένα πονηρεύονταν και αγρίευε ή κουράστηκαν, μπαΐλντησαν και της γύρισαν τις πλάτες;

«Μπορεί και να τρελαθήκαμε μερικοί, όπως εγώ ας πούμε -χα χα χα χα! Νομίζω, ότι όσοι λίγοι καταλάβαμε, ότι αξίζει να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα και ας διαβάζεται μελό αυτό που γράφω, εκτός ιδρύματος τηλεοπτικού καναλιού, γιατί οι περισσότεροι υποφέραμε ή είχαμε συμπτώματα ιδρυματισμού, την κάναμε... Με κάθε τρόπο. Ξέρεις τι είναι να τρως κάθε μέρα πλαστικό φαγητό, σε ανθυγιεινούς χώρους, χωρίς να βλέπεις φως μέρας, παστωμένη με μέικαπ, μάσκαρα και λακ για πάνω από δέκα ώρες; Νομίζεις ότι ο μικρόκοσμος που ζεις είναι σπουδαίος και για τον κανονικό κόσμο όοοοοοολα αυτά που μεταδίδεις ή διαχειρίζεσαι εσύ είναι απλώς φούσκες!».

-Όλοι οι ειδικοί και περισπούδαστοι, ευαγγελίζονται μια αλλαγή στο τηλεοπτικό τοπίο, η οποία στέλνει στο πυρ το εξώτερον το life style ισοπεδωτικά σχεδόν, ενώ θεώρει πως η επιστροφή γίνεται στην ουσία – ή στην ποιότητα όπως τραγουδούσε κάποτε γυμνή στο ΟΛΑ η Σάσα Μπάστα. Την βλέπεις; Και τι χαρακτηριστικά έχει;

«Φοβάμαι πάρα πολύ όσους δηλώνουν «ειδικοί» γιατί στην καλύτερη περίπτωση δεν έχουν φαντασία και στην χειρότερη είναι ηλίθιοι. Σου προτείνω να διαβάσεις του Carlo M. Cipolla το «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας». Είμαι σίγουρη πως θα βρεις μέσα πολλούς γνωστούς μας».

- Δέχεσαι προσκλήσεις και εμφανίζεσαι στην τηλεόραση μιλώντας για πολύ προσωπικά πράγματα, όπως για την περιπέτεια της υγείας σου ή τη διάφορα ηλικίας με τον σύντροφό σου. Δεν φοβάσαι πως αυτό έχει κάποιο κόστος και δεν εννοώ μόνο αυτό της έκθεσης, αλλά και πως μπορεί να σε θεωρήσουν έναν άνθρωπο που με κάθε τρόπο επιθυμεί την τηλεοπτική προβολή του; Ή πως αν μιλάς για τέτοια θέματα δημόσια, δεν δικαιούσαι ας πούμε να 'χεις πολιτική άποψη;

«Αλεξάνδρα μου, για την περιπέτεια της υγείας μου μίλησα γιατί θεωρώ ότι ακόμη και αν ένα μήνυμα ελπίδας και δύναμης περάσει στον κόσμο που πάσχει είναι πολύ πιο σημαντικό από το να δούνε τους κανιβαλισμούς των πολιτικών σε εκπομπές. Επίσης με τον για ένα διάστημα τριών ετών σύντροφό μου, είχα διαφορά 8 χρόνια. Όταν με ρωτάνε απαντάω! Δεν έχω κανένα λόγο να κρύψω κάτι! Διότι η ηλικία είναι άθροισμα 3 ηλικιών. Είναι η βιολογική, η συναισθηματική και η ψυχολογική. Τα αυτιστικά παιδάκια βιολογικά είναι 35 χρονών και συναισθηματικά 5. Το αντίστοιχο μπορεί να συμβεί με ανθρώπους. Είχα γνωρίσει έναν παλαιστίνιο που ήταν 20 και είχε μια φιλοσοφία ζωής τόσο ώριμη που την ζήλεψα και έχω γνωρίσει έναν άντρα που με περνούσε έξι χρόνια και φερόταν σαν 13χρονο! Αλεξάνδρα, έχω μιλήσει πολύ και για την τηλεόραση εξαιτίας αυτών που γράφω, αλλά ο κόσμος ακόμη και το σινάφι θυμάται τα πιο γαργαλιστικά....»…

- Ποιους ανθρώπους σ' αυτή τη δουλεία εκτιμάς; Ποιοι σου έδωσαν ένα χέρι όταν το 'χες ανάγκη;

«Δεν θα γράψω ποιούς εκτιμώ γιατί έχω εξαιρετικά μεγάλο σεβασμό για ανθρώπους που εργάζονται και πίσω από τις κάμερες και ο κόσμος δεν γνωρίζει, όπως επίσης, άσε να κρατάω για 'μένα έναν πυρήνα ανθρώπων που δεν θα ήθελα να εκθέσω ακόμη και δίνοντας θετική πληροφορία. Εκείνη, που με βοήθησε μια «μαύρη κυριολεκτικά εποχή για μένα» όταν έκλεινε ο ΣΚΑΙ και η μαμά μου είχε όγκο στον εγκέφαλο, ήταν η Μαλβίνα. Με πήρε από το χέρι και με πήγε στον Κουρή για να παρουσιάζω το δελτίο του Alter 5 τότε».

- Έχεις έναν παιδί, που ήθελε να επιστρέψει μετά τις σπουδές του στη χώρα του αλλά αναγκάστηκε να εγκατασταθεί μόνιμα στη Γερμανία. Είσαι λοιπόν η πιο ειδική να μιλήσει για τους νέους που μεταναστεύουν. Πώς αντιμετώπισες αυτή τη πραγματικότητα; Ποιες στιγμές σου στοιχίζει; Σκέφτηκες να ακολουθήσεις το παιδί σου εκεί και να ζήσεις κοντά του;

«Ο Αλέξης είναι ήδη 7 χρόνια στην Γερμανία. Τελείωσε Πολυτεχνείο εκεί, έκανε μεταπτυχιακό, ήρθε για τον στρατό και ξαναγύρισε στην δουλειά του. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, όμως για ολόκληρη την Ευρώπη ακόμη και για τους ανθρώπους -μπορεί να ξαφνιαστείς αλλά είναι αλήθεια- στην Γερμανία. Ο Αλέξης ο οποίος κάνει παρέα με Γερμανούς, Αυστριακούς, Ιρανούς, Κοσοβάρους και είναι όλοι από 28 - 35, ξέρουν ότι οι προσδοκίες τους είναι αμφίβολες γιατί το σύστημα παγκόσμια έχει κρασάρει. Ξέρεις πόσο στοιχίζει για ενοίκιο ένα διαμέρισμα 45 τετραγωνικών στα περίχωρα του Μονάχου; 550 ευρώ. Και για ένα τριάρι με σαλοτραπεζαρία στο Μόναχο θα πληρώσεις 2000 Ευρώ, όταν οι μισθοί ταβανώνουν στα 4000 ή το πολύ στα 5000 Ευρώ για τα μεγάλα στελέχη τους! Απλώς, εκεί υπάρχει κράτος πρόνοιας, τα είδη πρώτης ανάγκης είναι πάμφθηνα και υπάρχει οργάνωση. Το μόνο που με κάνει να διαστάζω μια διαμονή τύπου ημιμόνιμη εκεί, είναι το κρύο. Σκέψου ότι τους περισσότερους μήνες είχαν από -22 έως -8 και ο ήλιος από τον Σεπτέμβρη μέχρι και το Πάσχα είχε βγει συνολικά μόνο για δύο ώρες»!

- Για ποια επιλογή σου επαγγελματική και για ποια περίοδο μετανιώνεις και για ποια το αντίθετο;

«Δεν μετανοιώνω για τίποτα, γιατί πήρα την πιο κατάλληλη απόφαση για τις συνθήκες, την εποχή που τις πήρα».

- Τι μπορεί να σε φοβίσει;

«Η αγνωμοσύνη».

- Πες μου, από τα ζώα αντλείς μόνο καλοσύνη και γεμίζεις ανθρωπιά και το ξέρω. Τώρα με την οικονομική δυσπραγία των περισσότερων μας, υπάρχει κόσμος που νοιάζεται για τα αδέσποτα ή τα κακοποιημένα ζώα; Έχει χειροτερέψει πολύ η κατάσταση και τι μπορούμε να κάνουμε;

«Ναι. Πάρα πολλοί παρατάνε τα πλάσματα αυτά στα βουνά για να τα ξεφορτωθούνε. Είναι μεγάλος πόνος... Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν οι εξαιρέσεις που δίνουν ελπίδα. Δεν θα ξεχάσω όταν στο Σύνταγμα ένα από τα αδέσποτα του δήμου, είχε τραυματιστεί σε επεισόδια. Καλέσαμε τον Κωσταντίνο που έχει pet Taxi και επιβίβασε μαζί με το τραυματισμένο ζώο έναν άστεγο Αιγύπτιο, ο οποίος τις επόμενες μέρες περιέθαλπε τον πονεμένο σκύλο».  

- Στους φίλους που έχεις και σε παίρνουν διαρκώς τηλέφωνα και σου μιλάνε για οικονομικά αδιέξοδα και κατάθλιψη τι λες; Πώς τους παρηγορείς;

«Λέω αυτό που κάνω στον εαυτό μου. Δεν μπορώ να κάνω κανένα πρόγραμμα για μεθαύριο. Το πάμε μέρα – μέρα. Και κάθε πρωί που ξυπνάω ευχαριστώ το σύμπαν που για μία ακόμη φορά ξύπνησα χωρίς να πονάω και βλέπω... Είναι η στιγμή να ευγνωμονούμε για τα όσα νομίζαμε αυτονόητα».

- Πες για τέλος ποιο τραγούδι, ποιος στίχος σε 'χει κολάσει τελευταία και είναι εσύ;

«Το my way και από Σινάτρα και απο Ρόμπιν Γουίλιαμς».

 

TAGS