Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Η κρίση μπορεί να βαθαίνει, η ΕΡΤ να κλείνει, η ανεργία να φτάνει σε επίπεδα ρεκόρ για τα δεδομένα όχι φυσικά της χώρας, αλλά όλης της Ευρώπης. Όμως, τα μπουζούκια ως τρόπος διασκέδασης δε μασάνε από κρίση, δεν καταλαβαίνουν από φτώχεια! To μεράκι, ο καημός, η καψούρα βρε αδελφέ, ο εντυπωσιασμός του πρώτου τραπεζιού πίστα, δεν βγαίνει από την εθνική μας διάθεση. Είναι τοπίο για να μεγαλουργούμε, να ποθούμε, να φθονούμε όσους το έχουν ακόμα ως νυχτερινή διέξοδο και εκτόνωση στη ζωή της.

Πώς λοιπόν να μη σταθούμε στις φωτογραφίες της κ. Εύας Καϊλή που σε βραδινή έξοδο σε μπουζούκια της Θεσσαλονίκης, μας θύμισε άλλες εποχές. Τότε που η διασκέδαση με τα πανέρια ήταν στο βραδινό πρόγραμμα μοντέλων, ανθυπομοντέλων, καλογυμνασμένων με ξυρισμένα κεφάλια νεαρών επιχειρηματιών, μυθικά πλούσιων ατόμων που κάπνιζαν το πούρο τους ακούγοντας απ' έξω απ' έξω και κανένα «φτωχολογιά για σένα γράφουν τραγούδια», πολιτικών –καλή ώρα- παρουσιαστών της ενημέρωσης που χόρευαν τα βάρια ζειμπέκικα, λαμπερών πρωινατζούδων που ανέβαιναν τα επιτελεία τους στα τραπέζια για αχνιστά τσιφτετέλια. Ήταν εκείνη η εποχή της επίδειξης που κοινωνικό status ήταν το να σε δουν στις φαραωνικές αίθουσες διασκέδασης, να ακούς τραγούδια άμεσης ανάφλεξης και διαλαλείς τι ωραία που περνάς!

Και όλα αυτά ωραία ήταν, αντίρρηση καμία! Μόνο που είναι μια ζωή και δυο γενιές πίσω…

Όλα αυτά μας θύμισε η έξοδος της κ. Καϊλή, όπου με την παρέα της και τον κ. Ιβάν Σαββίδης, ιδιοκτήτη του ΠΑΟΚ, επιδόθηκαν σε πατροπαράδοτο και ρετρό λουλουδοπόλεμο στο νυχτερινό κέντρο όπου τραγουδά ο Κωνσταντίνος Αργυρός, με τ' όνομα.

Ταξιδέψαμε μέσω αυτών των φωτογραφιών, που δημοσιεύτηκαν στη RealLLife, στο αγαπημένο παρελθόν και μελαγχολήσαμε με παλιά νοσταλγικά τραγούδια όπως τα «Θα μελαγχολήσω», «Τ(θ)ραυμα είσαι ανοιχτό», «Σώμα μου φτιαγμένο από πηλό», «Γιατί (χ)κλαίς;». Πάντα τέτοια!