Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Όταν το 1975 και μέχρι το 1982, ο Μάνος Χατζιδάκις, αναλάμβανε καθήκοντα Διευθυντή της Κρατικής Ορχήστρας και Διευθυντή του κρατικού ραδιοσταθμού Τρίτο Πρόγραμμα, βυθίζονταν στην κοιλία του κήτους του Κράτους και της Βίας, των μόνιμων δορυφόρων του Δία ως κάθε εξουσία. Η παρουσία του στο Τρίτο Πρόγραμμα αποτελεί, σε γενική ομολογία, σημείο αναφοράς και ίσως την ποιοτικότερη περίοδο του ραδιοσταθμού. Φυσικά έφυγε μόνος του, μπαιλντισμένος, βαριεστημένος, με ένα εσωτερικό «σιχτίρ» στις εξουσίες τους. Στον πρόλογο της έκδοσης από τον «Εξάντα» των σχολείων στο Τρίτο Πρόγραμμα, ο Μάνος Χατζιδάκις μιλάει για εμπειρία με όσους «σώζουν» κάθε φορά τη δημόσια ραδιοφωνία και τηλεόραση, αλλά και τους «δημοσιογράφους» που στρώνουν το όποιο παιχνίδι εντυπώσεων. Και αλήθεια, ποτέ και τίποτα, δεν αλλάζει, μόνο τα πρόσωπα και οι γραβάτες που φορούνε…

«… Σαν άρχισα τα "Σχόλια" στο Τρίτο το '78, δεν είχα αποσαφηνίσει μέσα μου ούτε το ύφος της γραφής τους, ούτε καλά-καλά τους στόχους μου. Γνώριζα βέβαια πως θα πρεπε να ξεκινήσω από την πραγματικότητα του τόπου μας, αλλά όχι με τον τρόπο της "βραδυνής" και "μεσημβρινής" παραδημοσιογραφίας -τρόπος και είδος γραφής που απεχθάνομαι από νέος και περιφρονώ.

Σχόλιο με σχόλιο λοιπόν σχημάτιζα τον τρόπο, τη γραφή και το επίπεδο μέσα απ' το οποίο έβλεπα τον νεοελλαδικό κόσμο μας και επικοινωνούσα ολοένα με ένα πλατύτερο κοινό ή καλύτερα με ένα μεγαλύτερο κοινό, γιατί ποτέ είναι αλήθεια δεν υπήρξα κατάλληλος για το πλατύ κοινό. Φυσικά επικοινωνούσα με όλους, εκτός από τους παραδημοσιογράφους και τον αρμόδιο υφυπουργό -ανίκανους, για μια οποιαδήποτε επικοινωνία. Αυτοί όμως ενοχλήθηκαν πολύ σαν συνειδητοποίησαν το γεγονός ότι επιτυγχάνετο επικοινωνία χωρίς τη συμμετοχή τους, χωρίς τα δημοσιογραφικά ή τα πολιτικά οφέλη, έτσι κι η αντίδρασή τους ήταν άμεση -ενορχηστρωμένη λασπολογία, "αγανακτισμένοι ακροατές", μηνύσεις και ένας υφυπουργός πιεζόμενος από την Κοινή, κοινότατη Γνώμη...

... Το Τρίτο σταμάτησε τη λειτουργία του, σταμάτησαν και τα "Σχόλια". Για μιαν ακόμη φορά η ποιητική συνείδηση και η έκφρασή της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στη σιωπή. Η έκδοση λοιπόν αυτών των "Σχολίων" ήταν επιβεβλημένη για να μην ξεχνάμε την αθλιότητα και τις οδυνηρές αλήθειες του καιρού μας και του τόπου μας…»…