Φτωχός, αριστερός, εξαπατημένος. Αυτοί ήταν οι τρεις κορμοί στους οποίους πάτησε ο Σπύρος Παπαδόπουλος και ξετύλιξε το δικό του κουβάρι ζωής σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Real.

Πρώτα μίλησε για τα φτωχικά του χρόνια - έχει γίνει μόδα εξάλλου επώνυμοι να μιλούν εν μέσω κρίσης για τις δύσκολες στιγμές τους, ποντάροντας στη συμπάθεια του κοινού: «Συνθήκες απόλυτης φτώχειας αλλά και στοργής, οικογενειακής και κοινωνικής σε μια εποχή που μετά το "ωραίος γκόμενος" το να είσαι καλό παιδί ήτανε τίτλος τιμής. Δεν υπήρχε κανενός είδους μιζέρια στο σπίτι μας. Παρότι δεν είχαμε να φάμε ήμασταν με το χαμόγελο. Οι συνθήκες της ανέχειας με οδήγησαν στην ΑριστεράΈμεινα κάποια χρόνια εκεί ώσπου μια μέρα ξύπνησα και κατάλαβα ότι δοκιμάζεται η λογική μου και το περί του δικαίου αίσθημα που έχω μέσα μου».

Αριστερά χωρίς Ριζοσπάστη δεν γίνεται, έτσι και ο γνωστός παρουσιαστής - ηθοποιός έδωσε στη δημοσιότητα τη δική του μικρή ιστορία: «Αγόραζα κάθε μέρα τον Ριζοσπάστη και τις Κυριακές τον πούλαγα κιόλας πόρτα πόρτα. Η ημέρα που είπα τέλος ήταν την επόμενη του Τσέρνομπιλ. Είχαν βουίξει τα πρωτοσέλιδα και έλεγαν για τις συνέπειες του πυρηνικού ατυχήματος και ο Ριζοσπάστης είχε κρύψει ένα μονόστηλο με την συγκεκριμένη είδηση κάπου προς την τελευταία σελίδα. Και είπα: "Εδώ τελειώνουν οι σχέσεις μας"».