Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Πολλά έχουν γραφθεί και θα γραφθούν κι αλλά για το κλείσιμο της ΕΡΤ όσο η μαύρη εικόνα στην τηλεόραση, θυμίζει στόμα ανοιχτό έτοιμο να καταπιεί βεβαιότητες. Προσωπικά όλες αυτές τις μέρες νομίζω πως:

2.600 άνθρωποι σε ένα μόλις απόγευμα βρέθηκαν άνεργοι στην πιο μαζική απόλυση που τουλάχιστον εγώ έχω αντιληφθεί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Σε τι να επιχειρηματολογήσεις γι' αυτό; Δεν είναι λυπηρό, θλιβερό, τραγικό; Μήπως πιστεύεις πως και οι 2.600 ήταν αργόμισθοι, βολεψάκηδες, σφουγκά των εξουσιών; Αν έχεις κατηγόριες για τόσες χιλιάδες άτομα και δικαιούσαι να μπορείς να κρίνεις απόλυτα την αθωότητα των άλλων, πρέπει να είσαι ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, να κυκλοφορείς με έναν χιτώνα, δεμένο στη μέση με ένα σκοινί και να βγάζεις στίγματα στο σώμα.

2.600 εργαζόμενοι πάλι, διαβάζω ως επιχειρηματολογία, είναι όλοι «ανηψούλες» υπουργών, συνδικαλοπατέρες, κομματόσκυλα και άλλα τέτοια που δείχνουν αναλγησία, απανθρωπιά, έλλειψη συναίσθησης της κατάστασης του άλλου. Τους τριμηνίτες στην ΕΡΤ ξέρουν, που ζουν με τη δαμόκλεια σπάθη της μη ανανέωσης πάνω από τα κεφάλια τους; Τους εργαζόμενους με τη συλλογική σύμβαση, στα αμπάρια της γαλέρας που βγάζουν τη δουλειά όλη για να 'ναι καλοπληρωμένοι οι σταρ εμπρός από τις κάμερες και τα αφεντικά; Ξετσίπωτες κουβέντες!

Όποιος κλάδος διεκδικεί, απεργεί, αντιδρά αυτόματα ενοχοποιείται. Οι ναυτεργάτες πάλι έδιωχναν τον τουρισμό, οι ταξιτζήδες αμαύρωναν την εικόνα της χώρας διεθνώς (σ.σ: τους ταξιτζήδες περίμενε), οι καθηγητές αδιαφορούσαν για τον πόνο των μαθητών, οι εργαζόμενοι στο μετρό ήταν καλοπληρωμένοι και άρα τι μιλάγαν αυτοί; Σήμερα οι απολυμένοι της ΕΡΤ είναι όλοι αργόσχολοι, βύσματα, ανίκανοι, βολεψάκηδες και δεν ξέρω εγώ τι άλλο! Ποιος είναι ο επόμενος κλάδος που θα κάνει κάνα αστείο να απεργήσει; Έως εξωγήινους απ' αυτούς που μολογάει ο Λιακόπουλος, με σκοπό να βλάψουν σύσσωμο τον ελληνισμό, θα τους βγάλουνε!

Αν κλείνει σε ένα απόγευμα η δημόσια τηλεόραση, με όλες τις κακοδαιμονίες, τότε είναι θέμα χρόνου να κλείσουν τα δημόσια πανεπιστήμια, η ΔΕΗ για κάνα τρίμηνο και να 'μαστε όλοι χωρίς ρεύμα –εκεί να δεις κακοδαιμονίες!- και οτιδήποτε δημόσιο, εκτός από τις φυλακές που όσο να 'ναι αυτών τον φόβο έχουμε όσοι πληρώνουμε, ότι μπορούμε ακόμα (και όταν!)…

Το επιχείρημα «γιατί να πληρώνω εγώ τη δημόσια τηλεόραση που δεν βλέπω» δεν είναι τόσο παράλογο όσο το γιατί να φορολογείσαι για τα δημόσια σχολεία, όταν πήγες σε ιδιωτικό ή για τα νοσοκομεία, όταν δεν αρρωσταίνεις και είσαι υγιέστατος πάντα; Πως έλεγε ως Ζήκος ο Χατζηχρήστος, «εγώ γιατί να πληρώνω αυτόν τον ΙΚΑ και ποιος είναι αυτός ο ΙΚΑΣ; Εγώ πότε θα αρρωστήσω;», έτσι!

Η ανάγκη που είχαμε όλοι για διαμαρτυρία και εκδήλωση της δυσφορίας μας, ώστε να μαζευόμαστε χιλιάδες κόσμου, στην Αγία Παρασκευή άσχετα καιρικών συνθηκών.

Η πικρία όσων δουλέψαμε σε ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης που έκλεισαν επίσης εν μια νυκτί και κάνεις δεν ήταν στο πλευρό μας. Προσωπικά θυμάμαι στο ΑΛΤΕΡ χαιρέκακα μηνύματα συναδέλφων, τύπου «καλά να πάθουμε» οι δεύτεροι, οι λαϊκοί κλπ. Θυμάμαι επίσης πως στο πλευρό μας ήταν μόνο οι εργάτες της Χαλυβουργικής, ομαδικά και όχι ως μονάδες και ουδείς άλλος! Θυμάμαι επίσης για την ΙΜΑΚΟ πως η αντιμετώπισή μας είχε εκφρασμένους πανηγυρισμούς και μυθεύματα διέρρεαν στα social media για τις συνήθειες των εργαζομένων και τη μεγάλη ζωή που ζούσαμε. Οι εργαζόμενοι της «Απογευματινής» τους βρήκε το κακό νωρίς και τράβηξαν το κάρο μόνοι τους. Πόσοι εργαζόμενοι σε αθλητικές εφημερίδες μοναχοί τους αντιμετώπισαν αδιέξοδα και απελπισία, οι άνθρωποι της «Ελευθεροτυπίας», οι εργαζόμενοι στου «Λυμπέρη» που βίωναν αργά το γεγονός ενός προδιαγεγραμμένου εργασιακού θανάτου. Όλοι κατάμονοι, στηρίζαμε ο ένας τον άλλον. Και επειδή έχουμε ζήσει αυτά έπρεπε να νιώθουμε δική μας υπόθεση το αδιέξοδο των εργαζομένων στην ΕΡΤ και όχι να λέμε, «που ήσασταν εσείς όταν εμείς κοπανιόμασταν;».    

Και ναι! Η ΕΡΤ είχε εκπομπές που σε πολλούς δεν άρεσαν όπως τα γραδαρίσματα των κατρούτσων του Σπύρου Παπαδόπουλου, ή ατυχή κακέκτυπα της λουσάτης ανουσιότητας των ιδιωτικών καναλιών, αλλά είχε και άλλες που ήταν υποδείγματα σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της. Βράδια ξαγρύπνιας, θυμάμαι επαναλήψεις αφιερώματα στον Γκάτσο, στον Αναγνωστάκη, τις εκπομπές υποδειγματικών συνεντεύξεων «Φώτα Πορείας» της Ακρίτα, τα ιστορικά και δημοσιογραφικά ντοκουμέντα για τον Εμφύλιο, την Μάχη της Κρήτης, την Αντίσταση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οκ! Δεν σ' αφορούν ρε φίλε και δε θα δεις, αλλά εγώ γουστάρω να τα βλέπω και εκτός από τον ΣΚΑΪ που έχει βγάλει και τις μεγάλες προσωπικότητες των Ελλήνων και την ιστορία της Επανάστασης του 1821, έχετε δει πουθενά αλλού να νοιάζονται για τίποτα άλλο εκτός από τα ψώνια της Μενεγάκη, τις λιποθυμιές της Πάολας και τη συγκίνηση του Νίκου Γκάνου που έκανε τον Μαργαρίτη φτυστό Πορτοσάλτε χωρίς γυαλιά και παραληρούσε από το μεγαλείο του ταλέντου η Μάλφα; Εσείς δείτε αυτά, αφήστε όμως το περιθώριο να υπάρχει και μια τηλεόραση που να μην έχει αυτοσκοπό την τηλεθέαση και αμοραλιστικό χαρακτήρα μπροστά στην μόνη ηθική αξία που αποδέχεται: τη διαφήμιση!

Μεταξύ μας, τώρα, οι δημοσιογράφοι, δεν είμαστε απλά των ρετιρέ και των υπόγειων και δυο ταχυτήτων, αλλά σαν ξένοι στην ίδια χώρα, βουτάμε πένες στην εμπάθεια για να βλάψουμε τον άλλον, που στα χαρτιά, μόνο, είναι συνάδελφός μας και κάποτε  μπορεί να ξενυχτούσε στο διπλανό μας γραφείο. Συναισθηματισμός ναι, αλλά εγώ δεν ευαγγελίστηκα ποτέ τον έγκριτο και αλάθητο λόγο.

Και επειδή ο Αλμπέρ Καμί φυσικά το 'χε πει καλύτερα, άρα γιατί να κουράζομαι εγώ: «ο ελεύθερος τύπος μπορεί να είναι, είτε καλός είτε κακός, αλλά χωρίς ελευθερία, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο τύπος δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο από κακός». Ξέρετε καμία μεγαλύτερη στέρηση ελευθερίας από τις απολύσεις και την ανεργία; 

TAGS