Από τη Φανή Πλατσατούρα

Τον Σταμάτη Κραουνάκη τον σέβομαι. Δεν θα ΄ταν υπερβολή να πω ότι είναι από τους καλλιτέχνες που αγαπώ για εκείνο το διαφορετικό που αντιπροσωπεύει. Ελευθερόστομος, ειλικρινής, ευθαρσής, δεν διστάζει να τα βάλει με όλους, να ξεσηκώσει αντιδράσεις, να χαλάσει φιλίες, να ορθώσει ανάστημα, να γράψει δημόσια και με σκληρή γλώσσα για ό, τι δεν τον αντιπροσωπεύει, να διαδηλώσει μαζί με τον απλό κόσμο και λίγη ώρα μετά να πάει να πιει το κρασί του σε ένα σικ ρεστοράν.

Ο Σταμάτης είναι οι αντιθέσεις του. Όποιος μπορεί να τις κατανοήσει και να δει πίσω από αυτές, μπορεί και να γνωρίσει το αληθινό πρόσωπο του ιδιοφυούς καλλιτέχνη. 

Ωστόσο αυτό που έλαβε χώρα προχθές στον υπαίθριο χώρο του Ραδιομεγάρου, με «χάλασε» ως θεατή - διαμαρτυρόμενο, που θα έλεγε και ο ίδιος. Ο Σταμάτης Κραουνάκης ανεβαίνει πάνω στην αυτοσχέδια σκηνή που είχε στηθεί στο προαύλιο της ΕΡΤ, να δυναμώσει τον αγωνιστικό παλμό του κόσμου, ερμηνεύοντας τα λυτρωτικά τραγούδια του. Οι φωνές μας ενώνονται με τη δική του. Τίθεται φανερά κατά του λουκέτου στη Δημόσια Τηλεόραση - μόνιμου ή προσωρινού - και κερδίζει απευθείας τις εντυπώσεις για να τις χάσει λίγα λεπτά αργότερα, όταν ξεστομίζει από σκηνής βαριές κουβέντες.

Μια παραλλαγή γνωστού τραγουδιού, γεμάτη ύβρεις και ακατάληπτες εκφράσεις για εν ενεργεία βουλευτή και τη σύζυγό του, ακούστηκε από τα μικρόφωνα. 

Η δικαιολογία «είναι καλλιτέχνης, μπορεί να λέει ό, τι θέλει» με βρίσκει σύμφωνη, αλλά όταν τηρούνται τα όρια μιας υποτυπώδους ευπρέπειας...

Όταν αυτό που λαμβάνει μέρος μπροστά στα μάτια μου με προσβάλει ως θεατή, έχω κάθε δικαίωμα είτε να αποχωρήσω είτε να εκφράσω δημόσια την αντίθεσή μου... Έστω και αν πρόκειται για τον πάντα αγαπημένο μου κ. Κραουνάκη και την «αναρχική πρόζα» του.