Στο «Down Town Κύπρου» και στον δημοσιογράφο Αλέξανδρο Πρίφτη μίλησε η Ναταλία Γερμανού για το βιβλίο που γράφει, τη σχέση της με τον πατέρα της αλλά και τα τηλεοπτικά της σχέδια.

- Το φθινόπωρο κυκλοφορεί το πρώτο σου βιβλίο. Ποια ήταν η αφορμή και τελικά, ο λόγος για να μπεις σ’ αυτή τη διαδικασία;

«Νομίζω ότι έγραφα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου… Αν υπήρχε, δηλαδή, ένα μάθημα στο οποίο ήμουν καλή στο σχολείο -και το οποίο τελικά με βοηθούσε να περνώ τις τάξεις και να μη μείνω για πάντα μετεξεταστέα- ήταν η έκθεση. Ήμουν πολύ καλή στην έκθεση! Από 12-13 χρόνων θυμάμαι ότι έγραφα κείμενα, διηγήματα - ό,τι μπορείς να φανταστείς. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι -για να μην πω τη λέξη «χάρισμα», ακούγεται πολύ βαρύ- που μου το κληροδότησε ο πατέρας μου. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο. Όταν μεγάλωσα λιγάκι και συζητούσα μαζί του για τα πράγματα που ήθελα να κάνω και του έλεγα όλες αυτές τις σαχλαμάρες που λένε τα κορίτσια, τα «θέλω να γίνω ηθοποιός» για παράδειγμα, εκείνος μου έλεγε «εγώ πάλι θέλω να γράψεις και να το κάνεις έτσι, για χάρη μου». Και μου το έλεγε συνέχεια, κάθε χρόνο… Λίγο πριν φύγει απ’ τη ζωή, θυμάμαι ότι μου είχε πει «σε παρακαλώ πολύ, κάνε ό,τι σ’ αρέσει να κάνεις, τηλεόραση και οτιδήποτε άλλο, αλλά μην ξεχάσεις να γράφεις. Μην ξεχνάς ποτέ να γράφεις!». Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, λοιπόν, είχα αυτό: το γράψιμο. Και έφτασε η ώρα, έστω και κάπως αργά, να κάνω αυτό το όνειρο και αυτή την υπόσχεση πραγματικότητα».

- Ποιο είναι το θέμα του βιβλίου;

«Το θέμα του βιβλίου είναι η ιστορία δύο ανθρώπων, του Μάνου, της Έλλης και όλου του περίγυρού τους, οι οποίοι μπλέκονται στις ζωές τους - άλλες φορές με τρόπο βοηθητικό, αλλά τις περισσότερες φορές με τρόπο καταστροφικό».

- Οι «κακοπροαίρετοι» θα πουν «δεν φοβάται τη σύγκριση με τον πατέρα της η Ναταλία;». Τι απαντάς;

«Νομίζω ότι κακοπροαίρετοι υπάρχουν πάντα στη ζωή μας, αλλά αυτοί οι κακοπροαίρετοι είναι που ίσως μας βοηθούν να γινόμαστε λίγο καλύτεροι. Αν τους ακούγαμε με λίγο καλοπροαίρετη διάθεση τους κακοπροαίρετους -και όχι ακυρώνοντάς τους- κάτι θα παίρναμε. Όχι, δεν προσπαθώ να συγκριθώ μαζί του. Εκείνος, όσο ζούσε, πρόλαβε να διαβάσει κάποια κεφάλαια, τα πρώτα-πρώτα κεφάλαια από το βιβλίο αυτό, γιατί μετά το παράτησα για πάρα πολλά χρόνια. Μου είχε πει μάλιστα ότι το γράψιμό μου δεν μοιάζει καθόλου με το δικό του. Ξέρεις, ένας κακοπροαίρετος θα έλεγε ότι ασχολήθηκα με την τηλεόραση για να συγκριθώ μαζί του, κάποιος άλλος θα έλεγε οτιδήποτε άλλο… Δεν μπορούμε, όμως, να ζούμε τη ζωή μας φοβούμενοι πάντα τι θα πουν οι άλλοι»!

- Έχεις κρυμμένα πράγματα μέσα σου, τα οποία θα ήθελες να του πεις μέσω αυτού του βιβλίου; 

«Ίσως σε ένα επόμενο βιβλίο να βάλω περισσότερα αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά αυτό το πρώτο μυθιστόρημα, το «έτσι, για χάρη σου», είναι νομίζω μυθοπλασία». 

- Ο τίτλος «συγγραφέας» σε τρομάζει;

«Ο τίτλος «συγγραφέας» είναι πολύ βαρύς και πιστεύω ότι συγγραφέας γίνεσαι μετά από 3-4 βιβλία - δεν νομίζω ότι από το πρώτο μπορείς να χαρακτηριστείς «συγγραφέας». Όπως και ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου δημοσιογράφο, γιατί ποτέ δεν έκανα ρεπορτάζ, ποτέ δεν είχα θητεία αρκετών χρόνων σε εφημερίδα για να μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου «συνάδελφο δημοσιογράφο». Άρα, λοιπόν, συγγραφέας θα θεωρηθώ αφού διανύσω κάποια χιλιόμετρα επάνω σε μελάνι και χαρτί». 

- Πρόσφατα πάντως δήλωσες πως θα ήθελες να παρουσιάσεις μια εκπομπή late night show, κάτι σαν το «Αλάτι και Πιπέρι». Μάλιστα είχε γραφτεί πως σου είχε ήδη γίνει πρόταση από την ΕΡΤ. Αυτό είναι το μεγάλο κρυφό τηλεοπτικό σου όνειρο;

«Η αλήθεια είναι ότι δεν μου έγινε ποτέ πρόταση από την ΕΡΤ. Θα ήταν εξαιρετικά τιμητικό για μένα να μπορούσα να κάνω μια εκπομπή που να θυμίζει, έστω στο ένα χιλιοστό της, κάτι από τη μαγική ατμόσφαιρα που είχε το «Αλάτι και Πιπέρι». Αυτό που σίγουρα μου ταιριάζει και που σίγουρα λατρεύω να κάνω στην τηλεόραση είναι οι συνεντεύξεις, άρα ιδανικά αυτό που θα λάτρευα και θα επιθυμούσα διακαώς να είναι το επόμενο τηλεοπτικό μου βήμα είναι ένα βραδινό talk show όπως της Chelsey, το «Chelsey lately», παντρεμένο με το show της Elen. Κάτι ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο νομίζω ότι είμαι εγώ».