Φαίνεται πως δεν είναι μόνο συνήθεια των εγχώριων σταρ –που λέει ο λόγος- να θυμούνται να μας διηγηθούν δακρύβρεχτες ιστορίες φτώχειας, ανέχειας και στέρησης, για να αισθανθούμε πως είναι κομμάτι του λαού, κάποιοι σαν εμάς, πως μας μοιάζουν. Και φαίνεται πως δεν έχουν ανακαλύψει μόνο εδώ πως για να μην γίνεις αντιπαθής όταν το 80% πεινάει, κάνεις τον φιλάνθρωπο, ή θυμάσαι μια περίοδο της ζωής σου, που αναγκάστηκες μια φορά να μπεις σε λεωφορείο, για παράδειγμα. Και το κοινό να αποκοιμιέται με παραμύθια με πριγκιποπούλες και happy end, όπου ο καλός πάντα κερδίζει στο τέλος, ο δράκος σκοτώνεται και αν προσπαθείς και αξίζεις σε περιμένει μια ζωή με χρήμα, αιώνια πλαστικά νιάτα, ομορφιά και επί γης ειρήνη.

Έτσι και η λατίνα σούπερ σταρ, σύμβολο αισθησιασμού και παγκοσμίως ίνδαλμα, Jennifer Lopez, προέβη σε συνταρακτική και καλά αποκάλυψη πως στα 18 της ήταν άστεγη. Όταν τώρα διαβάζεις κάτι τέτοιο, φαντάζεσαι το καημένο το κορίτσι να κοιμάται σε χαρτόκουτο μες στον χιονιά, μέσα στα σκοτάδια κάποιου αδιέξοδου δρόμου, στην άκρη μιας λεωφόρου. Να 'ναι αυτή η ωραία, ανάμεσα σε αλκοολικούς, τοξικομανείς, χαμένες ψυχές, εγκληματίες και να ψάχνει την τροφή της στα σκουπίδια. Όχι όμως. Η Λοπέζ επιστρατεύει μεν το παρελθόν και τις δυσκολίες του για να συγκινήσει, αλλά όλο αυτό γιατί ήθελε να ακολουθήσει το όνειρό της που δεν ήταν άλλο από τον χορό και αποφάσισε να φύγει από το σπίτι της, καθώς οι γονείς δεν ενέκριναν την απόφασή της.

Η σταρ αποκαλύπτει στο περιοδικό «W»: «Η μαμά μου κι εγώ μαλώσαμε. Δεν ήθελα να πάω στο Πανεπιστήμιο, ήθελα να προπονούμαι στον χορό όλη την ημέρα. Έτσι κι έφυγα από το σπίτι. Κοιμόμουν στον καναπέ της σχολής χορού. Ήμουν άστεγη αλλά είπα στη μαμά μου: Αυτό πρέπει να κάνω». Λίγους μήνες αργότερα βρήκε δουλειά στην τηλεοπτική σειρά «In Living Color». Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες και μέσα σε έναν χρόνο τα είχε καταφέρει. Αρχικά είχε προβλήματα προσαρμογής και της πήρε χρόνο να εγκλιματιστεί στη νέα της ζωή και στη νέα της γειτονιά. Όμως: «Όλη τη δύναμη που χρειαζόμουν στην ζωή μου, την πήρα από την παλιά μου γειτονιά».

Το τελευταίο επιστρατεύεται για να θυμηθούν οι Λατίνοι των ΗΠΑ που είναι και μεγάλη αγορά πως είναι δικιά τους και ας βρίσκονται μονίμως στο περιθώριο της λευκής υπεροχής. Εν τω μεταξύ το «άστεγη» σημαίνει «χωρίς κρεβατοκάμαρα» διότι για τους πραγματικά αστέγους, ένας καναπές σε πολυτελείς σχολές χορού είναι άπιαστο όνειρο…

… επειδή όμως το λέει η Λοπέζ, ας αποκοιμηθούμε όλοι στο παγκόσμιο χωριό. Ας μη φωνάζουμε, ας μη διεκδικούμε, ας μη παραπονιόμαστε. Θα έρθει η στιγμή που θα ζήσουμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα. Εμείς στα άχυρα και αυτοί;… στις υπερπολυτελείς τους βίλες…

Α.Τ.