Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Δυο είναι οι τάσεις στις συνεντεύξεις, που οικοδομούν δημόσια εικόνα! Η μία αφορά στο να θυμούνται όλοι ότι μιζέρια πέρασαν, μπερδεύοντας την δίαιτα χαμηλών λιπαρών με φτώχεια και στην εσχατιά της πενίας το ότι μπήκαν μια φορά σε λεωφορείο γιατί δεν είχαν ακόμα διθέσιο κάμπριο και απεργούσαν τα ταξί. Η άλλη τάση αφορά στο να λένε σεμνά και ταπεινά πόσο απλοί άνθρωποι είναι και πόσο οικονόμοι στην ζωή, υπονοώντας ότι δε βγάλανε πολλά χρήματα αλλά ξεραν να τα χειρίζονται.

Ο άνεργος εργάτης, η απολυμένη πωλήτρια, οι μισθωτοί που εξαφανίστηκαν οι δουλειές τους και πρέπει να ζήσουν με την υπερφορολογήση, την ακρίβεια στα είδη πρώτη ανάγκης, στη βενζίνη και στο πετρέλαιο θέρμανσης, όλος αυτός ο κόσμος που βαρυγκωμά και έχει φτάσει στα όρια του, δεν είχε, πολύ απλά, πνεύμα οικονομίας, όπως ας πούμε οι τηλεστάρ. Τηλεστάρ που κάποτε, στα χρόνια των παχουλών αγελάδων είχαν αμοιβές από άλλο πλανήτη για τον εργάτη, την πωλήτρια, του μισθωτούς που λέγαμε πιο πάνω.  

Για παράδειγμα η κ. Μπέτυ Μαγγίρα μόνο που δεν μας μάλωσε λέγοντας σε συνέντευξη της: «εμένα δεν με επηρέασε τόσο η κρίση, γιατί δεν υπήρξα ποτέ σπάταλος άνθρωπος. Δεν ψώνιζα ιδιαίτερα ούτε ήμουν όλη μέρα στα κομμωτήρια. Ήμουν και είμαι οικονόμα. Ευτυχώς δεν έπεσα στην ανάγκη του να κάνω οποιαδήποτε δουλειά μου πρότειναν επειδή δεν θα είχα να ζήσω. Από την άλλη έχω δίπλα μου τον σύζυγό μου, ένα στήριγμα, που εξασφαλίζει στην οικογένειά του μία άνεση». Πρόσθεσε δε πως κρίση είναι για καλό μας.

Η κ. Μανωλίδου δε, που έστω και στις παρυφές της πολιτικής, έχει μια βαρύτητα στον χώρο, ενώ για μια τριετία περίπου ήταν πανταχού παρούσα στην τηλεόραση, με αμοιβές που μια δασκάλα πιάνου για παράδειγμα, δε τις βγάζει σε όλη τη ζωή, είπε και αυτή πως: «εμείς πάντα ήμασταν μαζεμένοι οικονομικά. Βεβαίως, εδώ και καιρό, έχουμε μαζευτεί ακόμα περισσότερο και μειώνουμε παντού όπως όλοι μας».

Για να καταλάβουμε δηλαδή, εμείς μένουμε στις μεζονέτες; Εμείς πάμε διακοπές σε υπερπολυτελή ριζορτ; Εμείς οδηγούμε τα φινετσάτα θαύματα της μηχανική αυτοκίνητα; Εμείς ντυνόμαστε με την τελευταία λέξη της μόδας μόνο με σινιέ ρούχα; Εμείς έχουμε νταντάδες, παραμάνες και παιδαγωγούς για τα παιδιά μας; Εμείς πάμε τα δικά μας παιδιά στα ακριβά σχολεία, τα απαγορευτικά για τον λαό στην άκρως ταξική μας παιδεία; Τα δικά μας ρολόγια κοστίζουν όσο το ετήσιο εισόδημα μας; Ποια θεωρείται σπατάλη λοιπόν; Το ότι κάποτε περνάμε και φέτα και κασέρι για το οικογενειακό τραπέζι; Το ότι μπορούσαμε να πληρώνουμε ΔΕΗ και οδηγήσαμε και εμείς ένα οικογενειακό αυτοκίνητο, που πιθανόν να το θέλει τώρα πίσω η τράπεζα, ή γιατί με στεγαστικό πήραμε διαμέρισμα στην Πεύκη, για παράδειγμα; (σ.σ: Πεύκη είναι μια μεσοαστική περιοχή κοντά στην Εκάλη και μακριά απ την Γλυφάδα που συνήθως ζουν και γνωρίζουν οι τηλεστάρ).

Και πολύ μετρημένα η κ. Μανωλίδου δήλωσε μετά: «Δουλεύω συνεχώς, ψάχνω ιδέες και τρόπους για να κάνω την καθημερινότητα της οικογένειάς μου λίγο πιο άνετη. Δεν κοιτάω πολύ μπροστά, προσπαθώ για την κάθε μέρα, για την κάθε στιγμή. Και έχει ο Θεός». Ναι έχει. Αλλά μόνο για οικονόμες τηλεστάρ. Όχι για υποαπασχολούμενες μισθολογικά μητέρες…