Οι Άγγλοι λένε πως όταν ο Θεός μοίραζε χώρες, ξέχασε τους Έλληνες. Πήγαν αυτοί και του είπαν: «Κύριε; Εμείς που θα ζούμε; Ποια θα ναι η πατρίδα μας;». Εκείνος χτύπησε το κεφάλι Του, γιατί ήταν αφηρημένος και με στενοχώρια είπε στον Αρχάγγελο, «Μιχαήλ; Πιασε εκείνο το οικοπεδάκι που είχα για τα γεράματα»…

Έτσι και φέτος, οι Βρετανοί διαλέγουν δέκα μπλε, σε όλες τις αποχρώσεις του, νησιά, από τα Επτάνησα, τις Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα, αλλά και την Αθήνα που είναι συμφωνά με τη Telegraph μέσα στους 100 κορυφαίους ταξιδιωτικούς προορισμούς παγκοσμίως.

Οι ειδικοί αναλύουν και επιχειρηματολογούν για το κάθε μέρος, την ιστορία του, την εποχή που ενδείκνυται, το φαγητό, τα καταλύματα, τα μουσεία, περιγράφοντας αυτά τα νησιά, μικρούς, διαφορετικους Παραδείσους. Οι βρετανοί λοιπόν, ξεχωρίζουν την ιστορική Αθήνα, την αρχοντική Κέρκυρα, τη ξελογιάστρα Κρήτη, τη μικρούλα Ύδρα, τη κοσμική Μύκονο, τη περήφανη Νάξο, την νεανική Πάρος, τη μυστικιστική Πάτμο, τη καλλονή Ρόδος, τη μοναδική Σαντορίνη, την μαγική Σκιάθο.

Για την Αθήνα γραφούν πως βέβαια είναι «το λίκνο του δυτικού πολιτισμού, μια πόλη 2.500 ετών,  ένα σκυρόδεμα και τούβλα πάνω από αρχαία πέτρα, που παρά την κρίση παραμένει δέλεαρ και ταξίδι που πρέπει να κάνουν οι λάτρεις του πολιτισμού» σημειώνοντας πως το «κυκλοφοριακό στο κέντρο έχει μειωθεί και η ατμόσφαιρα είναι πιο καθαρή», ενώ την αναγνωρίζουν ως «ένα από τα πιο έντονα νυχτερινά σκηνικά στην Ευρώπη».

Για την Κέρκυρα ανάμεσα σ άλλα τονίζεται πως «δεν υπάρχει τόσο όμορφος τόπος όσο η πόλη της Κέρκυρας και το Ντουμπρόβνικ». Η Κρήτη φυσικά είναι η «μεγαλόνησος ή σπουδαίο νησί και είναι από μόνη της μια ξεχωριστή χώρα» που «η ακτογραμμή της, οι παραλίες της, είναι εξαιρετικές, αμμώδεις με υπέροχα νερά».

Γράφεται ακόμα για την Ύδρα πως «Πλούσια αρχοντικά και σπίτια αμφιθεατρικά χτισμένα γύρω από ένα λιμάνι που εξύμνησε την υδραίικη ανδρεία και έφερε μεγάλο πλούτο. Παρά τη φήμη του το νησί, παραμένει συνεπές αρχιτεκτονικά και μακάριο δίχως αυτοκίνητα , εκτός από ένα ζευγάρι απορριμματοφόρων».

Στη Μύκονο ξεχωρίζουν πως «τη δεκαετία του '60 έγινε μια μποέμ Μέκκα και πλέον είναι ο πιο χλιδάτος και διάσημος τουριστικός προορισμός της Ελλάδας. Αυτό το κεντρικό κυκλαδίτικο νησί υπήρξε το κορυφαίο θέρετρο της Μεσογείου για gay ταξιδιώτες, αν και έκτοτε η Μύκονος έχει επανατοποθετήσει το προφίλ της. Η νυχτερινή ζωή εξακολουθεί να είναι έντονη και πολύ gay-friendly, οι παραλίες πολλές, όμορφες και πολυσύχναστες, τα είδη ένδυσης και τα κοσμήματα πωλούνται εν αφθονία, και οι δρόμοι γίνονται αδιάβατοι ειδικά την ώρα που ξεφορτώνουν τα πλοία τουρίστες στο λιμάνι».

Ατμοσφαιρική βρίσκουν την Νάξο με «τα ανηφορικά καλντερίμια του Κάστρου, οι πύργοι των Ενετών συνθέτουν ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό. Νοτιοδυτικά της Νάξου, από το θέρετρο του Αγίου Προκοπίου κάτω στην Αγιάσο, το νοτιότερο ακρωτήρι του νησιού, αποτελεί ουσιαστικά μια τεράστια υπέροχη παραλία, που χωρίζονται από μικρά ακρωτήρια».

Η Πάρος πάλι, «έχει λίγο απ 'όλα όσα θα περιμένατε από ένα νησί στο αρχιπέλαγος των Κυκλάδων. Ασβεστωμένα χωριά, μπλε τρούλους εκκλησιών, παραλίες με ξανθή άμμο, γραφικά λιμάνια με ταβέρνες και μπαράκια. Από τις ακτές της είναι συγκλονιστική η θέα προς τα μυριάδες γύρω νησιά».

Στην Πάτμο, ο συντάκτης στέκεται στην παράδοση της. «Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής -ο Θεολόγος στα ελληνικά- έγραψε το βιβλίο της Καινής Διαθήκης, «Αποκάλυψη», στην Πάτμο. Μια χιλιετία αργότερα, ο μοναχός Χριστόδουλος ίδρυσε το επιβλητικό οχυρωμένο μοναστήρι του αγίου στην κορυφή του νησιού. Η ηφαιστειακή γεωλογία της Πάτμου, με σχηματισμούς βασάλτη που δείχνουν προς τον ουρανό και ιδιόμορφα νησάκια που επιπλέουν στο πέλαγο, προσφέρουν μπόνους σε μια απολύτως κατανυκτική ατμόσφαιρα. Οι παραλίες, εξάλλου, είναι εξαιρετικές και η Πάτμος διαθέτει την μεγαλύτερη ποικιλία επισκεπτών από οποιοδήποτε άλλο νησί».

Η Ρόδος με τα «μίλια παραλιών, δασωμένο, ορεινό εσωτερικό, κάστρα σταυροφόρων, νωπογραφίες σε εκκλησίες» έχει «μία από τις ωραιότερες μεσαιωνικές πόλεις της Μεσογείου και παραμένει ηλιόλουστη οκτώ μήνες το χρόνο». Η Σαντορίνη πρέπει να πλησιάζεται απ τη θάλασσα γιατί «οι ελιγμοί των πλοίων στα απίστευτα καταγάλανα νερά της καλντέρας, τα απόκρημνα πολύχρωμα από τη λάβα βράχια, ένας αργαλειός με κάτασπρα σαν νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό... Αυτό είναι το πιο όμορφο θέαμα της Μεσογείου»!

Όσο για την Σκιάθο; Ο συντάκτης μονο που δεν προσκυνά στην ομορφιά της γράφοντας πως «διαθέτει περισσότερες από 50 παραλίες με χρώμα νερών καλύτερο από αυτό της Καραϊβικής και πεύκα να ακουμπούν στη θάλασσα».

Όχι πως δεν ξέρουμε εμείς την ευλογημένη ομορφιά αυτού του τόπου, όσο και αν πιο σπάνια σιγά σιγά την απολαμβάνουμε, αλλά να, χαιρόμαστε λιγάκι να μας ζηλεύουν για την ευτυχία της καθημερινότητας –τη φυσική μόνο- σ αυτό το «οικοπεδάκι του Θεού» που ζούμε…