Διαβάσαμε συνέντευξη του κ. Ηλία Ψινάκη, στην Real, που ακαριαία σχεδόν έκανε το γύρω του διαδικτύου. Ο μάνατζερ, μπον βιβέρ, μη ξεχνάμε πως είναι και δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων. Με αυτήν την ιδιότητα λοιπόν και όχι του σελέμπριτι, με την οποία εμφανίστηκε να δώσει βραβεία αγκαλιά με τον Ζαχαράτο, θυμήθηκε να σοκαριστεί απ την φτώχεια του κόσμου.

«Εγώ τόσα χρόνια ζούσα στην κοσμάρα μου» λέει σε αποστροφή του λόγου του, «άκουγα για δυστυχία και πείνα , αλλά δεν την είχα «βιώσει». Με την εμπλοκή μου στο Δήμο της Αθήνας, «ξύπνησα». Το πρώτο σοκ που έπαθα ήταν όταν πήγα στο Δημαρχείο και μια γριούλα λιποθύμησε από την πείνα μπροστά μου. Έτρεξα, πήρα τυρόπιτες και νερά από ένα φούρνο.

Η γριούλα συνήλθε, αλλά δε συνήλθα εγώ. Είναι ντροπή στο κέντρο της Αθήνας, παιδάκια και γεροντάκια να λιποθυμάνε από την πείνα το 2013. Πιστεύω ότι αν όλοι μας κάνουμε ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε, αυτός ο τόπος θα ανακάμψει πιο γρήγορα.

Πήγα στην Αρχιεπισκοπή και στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και ανακάλυψα ότι στην εκκλησία ένα πλήρες γεύμα στοιχίζει ένα ευρώ και σκέφτηκα ότι αν δώσουμε όλοι ένα ευρώ, που δεν παίρνουμε πια ούτε τσίκλες, δεν θα πεινάει κανείς. Έτσι άρχισε όλη αυτή η ιστορία με το «ένα πιάτο φαί».

Με αυτά και μ αυτά, ο Ηλίας Ψιννάκης, ένιωσε τύψεις που είχε και έχει τα πάντα άφθονα στη ζωή του, όπως τόνισε. Η πείνα του άλλου, ως υπογράμμιση προσωπικής ευδαιμονίας, λοιπόν και δη στους δημοτικούς συμβούλους του πλέον άγριου δήμου της χώρας…