Στις παλιές μελό ταινίες, κλαίγανε και οι πέτρες με ιστορίες σαν αυτή, που τα επόμενα κυνικά χρόνια, μάθαμε να περιφρονούμε. 

Κάπου στα Τρίκαλα, μια κοπέλα μένει έγκυος χωρίς γάμο. Με μια κοινωνία εναντίον της, θ' αναγκαστεί να δώσει το κοριτσάκι της για υιοθεσία. Θα περάσει μια ζωή κοιτώντας το από μακριά, με εργασιακή της μοναδική επιλογή την πορνεία. Χρόνια μετά και βαριά άρρωστη γράφει, λίγο πριν πεθάνει ένα γράμμα αποδοχών κι συγγνώμης στο παιδί της.

Της λέει πως εκείνη ήταν η μητέρα της, πως όταν θα διαβάζει το γράμμα θα 'χει πεθάνει και πως της αφήνει μια μικρή περιουσία. Για εκείνη δούλευε όλα τα χρόνια, για εκείνη επέμενε και υπόμενε. Της γράφει «σ' αγαπώ» και «συχώρεσέ με». Το παιδί θα πάρει την επιστολή και τον κόπο της μάνας του από τα χέρια συμβολαιογράφου.

Δεν θα γνωρίσει ποτέ τη βιολογική της μάνα. Και δεν θα υπάρξει ποτέ το λυτρωτικό «ΤΕΛΟΣ» στη ζωή. Μόνο συνέχεια…