«Chicago»... γίναμε στο Παλλάς! (Εκτενές φωτορεπορτάζ)

«Chicago»... γίναμε στο Παλλάς! (Εκτενές φωτορεπορτάζ)

Aπό τη Φανή Πλατσατούρα

Παράσταση δυνατή με γερά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και φυσικά την υπογραφή του έμπειρου Σταμάτη Φασουλή, που με ό, τι έχει καταπιαστεί μέχρι στιγμής, έχει κάνει επιτυχία και δεν εννοώ μόνο την εμπορική.

Έπειτα από κάθε έργο του, ο θεατής φεύγει με ένα χαμόγελο περιέργειας. Αυτή είναι και η προσδοκώμενη επιτυχία μιας παράστασης, να γεννά περισσότερα ερωτήματα απ΄ όσα είχες, πριν κάτσεις στη θέση του θεατή.

Στο Παλλάς λοιπόν το βράδυ της Πέμπτης δόθηκε η πρεμιέρα του μιούζικαλ «Chicago», παρουσία πολλών επωνύμων. Η Σμαράγδα Καρύδη ως δαιμόνια Ρόξυ Χαρτ έδωσε ρέστα με την ερμηνεία της. Απόλυτα αισθησιακή, διαβασμένη, φυσική ζούσε την ερμηνεία της πάνω στη σκηνή. Στα δε χορευτικά της; Παίρνει 10 με τόνο! (συγχαρητήρια και στον Φωκά Ευαγγελινό – μετρ στις χορογραφίες). Η δε Τάνια Τρύπη προσπάθησε να δώσει τον καλύτερο εαυτό της -στην υπερβολή του βέβαια- αλλά τα κατάφερε. Εύστοχες ερμηνείες και από τους άνδρες της παρέας, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και Αντώνη Λουδάρο.

Αναλύοντας το βραβευμένο -με βραβεία Tony, Olivier και Grammy- έργο, συνειδητοποιείς ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τη δεκαετία του ΄70 όπου γράφθηκε μέχρι σήμερα: καιροσκόποι, άνθρωποι παραδομένοι στα πάθη τους, έτοιμοι να διαπράξουν έγκλημα, να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάολο για μια στιγμή πρόσκαιρης δόξας.

Η μετάφραση των πρωτότυπων στίχων που έγινε από τον Μιχάλη Ρέππα πιστή και τρανή απόδειξη ότι προηγήθηκε αρκετή δουλειά, ενώ σε ό, τι αφορά σκηνικά και κουστούμια, εντυπωσιακά όπως αρμόζουν σε ένα Παλλάς και σε μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών σαν τη συγκεκριμένη. Μοναδική μου ένσταση, ο μεγάλος χώρος που δόθηκε στο τραγουδιστικό μέρος. Πολλά τραγούδια, λίγοι διάλογοι (πρόζα).

Κατά τα άλλα, δεν αποτέλεσε έκπληξη η νέα είσοδο στο «Chicago», αυτή της Άννας Παναγιωτοπούλου, η οποία επιλέχθηκε να αντικαταστήσει τη σπουδαία Μαρινέλλα στον ρόλο της διευθύντριας φυλακών, της Μάμα Μόρτον. Το παίξιμό της είχε κενά και αναίτιες παύσεις που όμως, καλύπτονταν σχεδόν αριστοτεχνικά από την πολύχρονη εμπειρία της πάνω στη σκηνή. Πρωταγωνιστεί άλλωστε για πρώτη φορά σε μιούζικαλ, «άλλοθι» καθόλα υπολογίσιμο.

Αξίζει να αναφέρουμε, πως όταν ανεβαίνουν τέτοιου είδους υπερπαραγωγές σε ελληνικά θέατρα και βομβαρδισμένους από την κρίση χώρους Τέχνης, δεν μπορείς να είσαι αυστηρός με το αποτέλεσμα –που στη συγκεκριμένη παράσταση ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες-. Σέβεσαι τον κόπο των συντελεστών της παράστασης, την εναπόθεση των ελπίδων τους πάνω στη σκηνή. Αν μη τι άλλο επαινείς την προσπάθειά τους να ανεβάσουν με ρίσκο τις περισσότερες φορές προσωπικό, έργα βραβευμένα, που έχουν αποσπάσει τιμητικές πλακέτες, έχουν γίνει επιτυχημένες κινηματογραφικές μεταφορές και έχουν εισπράξει τις καλύτερες κριτικές, όπου και αν έχουν παιχτεί: Aπό το Μεξικό έως τη Μόσχα και το Σάο Πάολα. Δεν είναι τυχαίο πως το Chicago θεωρείται το 4ο μακροβιότερο μιούζικαλ στην ιστορία του Broadway!

Υ.Γ.: Προς λοιπούς θεατές: Όταν η παράσταση τελειώνει, καλό θα ήταν να μην σηκωνόμαστε απευθείας από τις θέσεις μας, γυρνώντας την πλάτη στους ηθοποιούς που υποκλίνονται πάνω στη σκηνή, επιζητώντας το χειροκρότημα. Συμπεριφορά που δείχνει αν μη τι άλλο, έλλειψη σεβασμού προς τους ηθοποιούς και τον ιστορικό χώρο…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο