TiVictim: Τώρα όλοι μάγκες σε τηλεόραση και ραδιόφωνα;

TiVictim: Τώρα όλοι μάγκες σε τηλεόραση και ραδιόφωνα;

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

«… Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζητώ την τιμωρία.
Εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου ζητώ την τιμωρία.
Εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία.
Εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία.
Δεν τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους
Θέλω να τους δω να δικάζονται
Σε τούτη την πλατεία, σε τούτο δω το μέρος
Σε τούτη την πλατεία, σε τούτο δω το μέρος…»…

-Τραγούδησε ο Νίκος Ξυλούρης, σε μουσική Χρήστου Λεοντή και στίχους βασισμένους στην ποίηση «Los muertos de la plaza» του Πάμπλο Νερούντα, από το Canto General / Ελληνική μετάφραση Δ. Στρατηγοπούλου-
 
Υπήρχε πάντα για το θέμα του φασισμού, στα μεγάλα ΜΜΕ μια σιωπή! Μια ερημιά! Μια ακατοίκητη άνυδρη έκταση, όλο άμμο! Ψυχή ζώσα εκεί! Ναι! δε λέω, πρόβαλαν τη βίαιη κλοτσοπατινάδα στους πάγκους στη λαϊκή και τη γυναίκα που της αρνήθηκαν τρόφιμα γιατί ήταν αλλοδαπή στα "φιλανθρωπικά" τους συσσίτια. Και τίποτα άλλο! Ούτε σχόλια, ούτε αποκηρύξεις!...

… Ή μάλλον πως! Κάποιες συνεντεύξεις, το ανθρώπινο πρόσωπο, η life style προσέγγιση των ανθρώπων με τα ξυρισμένα κεφάλια, με τα μαύρα ρούχα, τους ελληνικούς μαιάνδρους, τις ογκώδεις φιγούρες, τα άγρια βλέμματα… Ένα θεματάκι υπήρχε μ' αυτούς, αλλά ήταν και «γλυκούληδες» όπως είχε χαρακτηρίσει κάποιον τους, τον πιο παρανοϊκής εμφάνισης και ξυρισμένο γουλί, παρουσιάστρια σε πρωινό, κάποτε…

Από το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου του 2013, που συλλάβανε τους ανθρώπους που δρούσαν εγκληματικά από το 1987, όλοι εκείνοι που σιωπούσαν έβγαλαν επιδειξιομανείς, ηχηρότερες από τη σιωπή τους κορώνες, σαν κόρνες. Για πότε βρεθήκαν ντοκουμέντα, παλιά ρεπορτάζ που έδειχναν τι πραγματικά πίστευαν εκείνοι που τους έπαιρναν συνεντεύξεις και την αλήθεια τους δεν την έβλεπαν, γεγονότα που δεν είχαν φιλοξενηθεί στα δελτία ειδήσεων και στις ραδιοφωνικές τους εκπομπές και απόψεις! Ω! Πόσες απόψεις! Όλοι ήταν αντιφασίστες! Όλοι μισούσαν το μόρφωμα! Όλοι θριαμβολογούσαν για την κατακρήμνισή του!

Και, τότε, γιατί δε μιλούσαν; Γιατί δεν έπαιζαν, τότε, τα ρεπορτάζ; Γιατί δεν πρόβαλαν, τότε, τα ντοκουμέντα; Γιατί δεν όριζαν, τότε, τις φονικές ασκήσεις και εκτελέσεις; Η σιωπή ήταν φόβος ή άτυπη συνενοχή; Και τώρα οι κραυγές τι είναι; Φωνάζει ο κλέφτης πιο δυνατά για να φοβηθεί ο νοικοκύρης; Και μη πουν πως δεν ήταν δική τους ευθύνη! Αυτών των σοβαρών, των έγκριτων, των εχόντων τα μέσα όλα στα πόδια τους! Δυο τρεις, μιλούσαν. Και κάποιοι άλλοι, που τους παρουσιάζουν έως και γραφικούς! Δεν είδαν όλοι, δα, τη βίαιη επίθεση σε Κανέλλη και Δούρου; Αλλά δεν ήταν σ αυτούς, δεν ήταν στους «δικούς» τους, δεν τους αφορούσε, θα πείτε!
Άκουγα στο ραδιόφωνο βετεράνο δημοσιογράφο! Ποσά έλεγε το στόμα του! Σωστά τα έλεγε, αλλά τόσο θυμωμένος πια, τώρα που πιαστήκαν, που δεν ήταν πριν, όσο ήταν ελεύθεροι! Τότε που η σιωπή έδινε ψήφους και υψηλή ποσοστά στις δημοσκοπήσεις! Κατόπιν εορτής μάγκας, τα βάζε με όλους! Μα τώρα; Τώρα είναι αργά…

Ο καθένας έχει κριθεί για τη στάση του… και ελπίζω, αν και η μεγαλύτερη είδηση κρατά παγκοσμίως 3 μέρες, η μνήμη μας να μην εξασθενίσει. Και ο καθένας να λάβει αυτό που του αξίζει. Βραχνιασμένος από τις ψεύτικες φωνές ή ακόμη βροντόφωνος…

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο