Κατερίνα Μανανεδάκη: «Φοβάμαι, πως με όλα αυτά γύρω μας, δεν θα έχω τίποτα αστείο να πω»!

Κατερίνα Μανανεδάκη: «Φοβάμαι, πως με όλα αυτά γύρω μας, δεν θα έχω τίποτα αστείο να πω»!

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα

Δημοσιογράφος σε κυρίαρχα μέσα και συγγραφέας ευπώλητων (αλλά πολύ λέμε), βιβλίων. Η Κατερίνα Μανανεδάκη έχει τις λέξεις δουλειά αλλά και τις λέξεις δραπέτευση. Σχέση ρουτίνας και σχέση έρωτα. Τις λέξεις τις ξέρει, τις έχει, τις δαμάζει, τις παίζει και την ίδια στιγμή τις πονάει και την πονάνε, την ανακουφίζουν, τις αφήνει να φύγουν, τις συλλαμβάνει αλλά πάντα τις μοιράζεται, χωρίς να τις σκορπίζει. Πολύτιμες και πανάκριβες, σωτήριες και καταφύγια. Ίσως γι' αυτό στον χώρο της δημοσιογραφίας, που πολλές κουβέντες καλές δεν χρωστάμε συναμεταξύ μας, η Κατερίνα ξεχωρίζει γιατί λέξεις – καρφιά δεν έμπηξε ανάμεσά μας, αλλά ακούραστη, αισιόδοξη, τίμια, φύλαξε για όλους μας χαμόγελα μέσα από τη δουλειά της, κείμενα δημοσιογραφικά και βιβλία. «Ίδια η μάνα σου» το ένα της βιβλίο στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και στις λίστες των best sellers. «Ο Βίτα και η Μίνη κυνηγούν μια βιταμίνη» το άλλο της, που μόλις το έφτιαξε και θεατρικό έργο και παρουσιάζεται στο θέατρο Αμιράλ. Τα κρατώ όλα –χωρίς αφιέρωσή της, ακόμη!- και πιο πολύ την παραίνεση της: «Χαμογέλα, Αλεξάνδρα! Χαμογέλα και έλα να το μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας»… Προσπαθώ Κατερίνα μου! Προσπαθώ και ίσως στο τέλος της κουβέντας το καταφέρνω κιόλας! Βλέπεις η αισιοδοξία (και η καλοσύνη ντε!), είναι πολύ κολλητικές διαθέσεις…
 
- Κατερίνα πόσα χρόνια για σένα το γράψιμο ως εργασία δημοσιογραφική ήταν βιοπορισμός και πώς έγινε αφοσίωση και συγγραφή;

«Δούλευα περίπου μια επταετία ως δημοσιογράφος. Λέξεις, λέξεις, κουβέντες, συνεντεύξεις, θέματα, πίεση! "Το θέλω τώρα, όχι το θέλω χθες, δεν απαντάει αυτός, ψάξε να βρεις τον άλλον, τι έγινε και γιατί έγινε"! Ενημέρωση, ψυχαγωγία, τηλεόραση, ραδιόφωνο, περιοδικά, μια ωραία πρωία, χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη άνοιξα ένα καινούριο αρχείο στον υπολογιστή μου και άρχισα να σημειώνω πράγματα που παρατηρούσα γύρω μου, που τα έβρισκα αστεία, που με έκαναν να χαμογελάω και με έβγαζαν από την τρέλα της καθημερινότητας. Ήταν η εποχή που τα κινητά τηλέφωνα μόλις είχαν μπει στη ζωή μας, αστεία μηνύματα, "ερωτευμένα" μηνύματα, οι φίλες μου από δίπλα με… πλούσιο υλικό, "αυτός μου έγραψε αυτό, εγώ του απάντησα εκείνο", χωρίς να το καταλάβω το αρχείο αυτό μεγάλωνε, όλο και μεγάλωνε, άρχισε να αποκτά ήρωες, οι ήρωες… έκαναν τη ζωή τους και στο τέλος έγιναν με το έτσι θέλω βιβλίο! Το "Έχετε μήνυμα στο κινητό σας" με έβαλε στον δρόμο της γραφής…

- Και μετά το «Διαζύγιο α λα Ελληνικά», το «Τι Τραβάµε κι Εµείς οι Μάνες», το «Ουουου Μοιχεύσεις!», και φυσικά το τελευταίο και ήδη τόσο ευπώλητο «Ίδια η μάνα σου!». Από τις υψηλές πωλήσεις, τις μεταφράσεις των βιβλίων πώς πέρασες στο απαιτητικό βιβλίο για ανήλικους αναγνώστες, με τα παραμύθια σου ο «Βίτα και η Μίνη κυνηγούν μια βιταμίνη» και το «Παλιά Επαγγέλματα ζωντανέψτεεεε» ;

«Ήταν ένα ταξίδι στον κόσμο της αθωότητας, της παιδικότητας, των χρωμάτων, της φαντασίας. Είμαι κι εγώ μαμά και όταν ήθελα να μιλήσω στα παιδιά μου για κάτι έστηνα μια ολόκληρη ιστορία γύρω από αυτό. Διασκέδαζαν αυτά και διασκέδαζα κι εγώ αφού ταξίδευα μέσα από τα μάτια τους και έπαιρνα την αμοιβή μου σε χαμόγελα και δυνατά γέλια!».   

- «Ο Βίτα και η Μίνη Κυνηγούν µια Βιταµίνη» έγιναν παράσταση. Πες μου πώς σου φαίνεται που οι ήρωες σου απέκτησαν ανθρωπινή υπόσταση; Σου φαίνονται πιο ξένοι; Σαν τα παιδιά σου να μεγάλωσαν; Πώς νιώθεις γι' αυτό;

«Έγραψα το κείμενο για τη θεατρική παράσταση με μεγάλο κέφι και μεράκι. Ήταν αληθινή πρόκληση για μένα. Έγραφα και τραγουδούσα, φανταζόμουν κόκκινες κλωστές να ξετυλίγονται στην ανέμη του παραμυθιού, πρόσωπα με πολύχρωμα ρούχα, μουσικές και πολλά κρυμμένα χαμόγελα σε κάθε μέρος της σκηνής. Νιώθω χαρούμενη, ενθουσιασμένη, σα μικρό παιδί που το άφησαν να παίξει με ένα καινούριο παιχνίδι»!

- Πόσο διασκεδαστικό είναι ένα θεατρικό έργο που μιλά για την καλή διατροφή; Εννοώ τα παιδιά ταυτίζονται συνήθως με τους ανυπότακτους και ατίθασους ήρωες και όχι με τα «καλά παιδιά» που τρώνε σωστά, υπακούν τους γονείς και τους δάσκαλους και είναι υπόδειγμα;

«Η δική μας ιστορία δεν σηκώνει το δάχτυλο στα παιδιά για να πει, "μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο". Εμείς έχουμε σκανδαλιές, λέμε "ναι" σε όλα, αλλά μαθαίνουμε όμως να τα κάνουμε με μέτρο, ακόμη και… οι άτακτοι στο τέλος γίνονται πρωταγωνιστές, μαθαίνουμε τη δύναμη της φιλίας, της αγάπης, και το κυριότερο; ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ! Ήταν ζητούμενο για μένα να είναι η παράσταση μια αληθινή γιορτή».

- Στο θέατρο Αμιράλ, ποια είναι η ιστορία που βλέπουμε;

«Η Κυρία Καλή Υγεία και η Κακή Διατροφή πρωταγωνίστριες, ο Βίτα και η Μίνη που μπλέκουν σε σκανδαλιές, έχουμε δυναμωτικά φίλτρα, έναν καθρέφτη που όλα τα βλέπει και όλα τα μαρτυράει, πολλά και ωραία τραγούδια, μια διαδραστική παράσταση, με τους ηθοποιούς ανάμεσα στα παιδιά, με πολλές αγκαλιές, πολλά γέλια. Όλοι οι συντελεστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, ο Πάνος Λιβαδάς γεμάτος ιδέες και σχέδια, η σκηνοθέτης μας η Νανά Νικολάου, εξαιρετική με πολλές επιτυχημένες δουλειές στο ενεργητικό της, οι ηθοποιοί μας ταλαντούχοι. Νομίζω πως ακόμη και οι μαμάδες και οι μπαμπάδες το βλέπουν ευχάριστα και ενώνουν τα γέλια τους με αυτά των μικρών μα αληθινών πρωταγωνιστών των παιδιών θεατών, δηλαδή».

- Η θεατρική διαδικασία, γενικά, ήταν πρωτόγνωρη για σένα; Σε ξάφνιασε; Σε άγχωσε; Σε ικανοποίησε; Τι σου προκάλεσε;

«Όλα αυτά που λες μαζί κι ακόμη περισσότερα! Αλλά έβαλα όλη μου τη θετική ενέργεια, όλη μου την αγάπη, όλη μου τη φροντίδα, ένιωσα πως κάνω τις λέξεις μαγικό χαλί για να ανεβούμε επάνω και να ταξιδέψουμε σε ένα κόσμο ελπίδας και αισιοδοξίας που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη, κυρίως αυτές τις δύσκολες μέρες που ζούμε».

- Δημοσιογραφείς Κατερίνα; Και πώς βιώνεις τις αλλαγές τις κοσμογονικές στον χώρο;

«Δημοσιογραφώ και πραγματικά οι αλλαγές όχι μόνο στον χώρο μας αλλά σε όλους τους χώρους είναι… κοσμογονικές. Δεν χάσαμε μόνο δουλειές και χρήματα, χάσαμε την αισιοδοξία μας, το "αύριο ξημερώνει μια άλλη πιο χαρούμενη μέρα" που πιστεύαμε κάποτε. Αλλά δε θα χάσουμε, δεν πρέπει να χάσουμε το πείσμα και την ελπίδα μας. Πως ναι "τελικά αύριο θα ξημερώσει μια άλλη πιο χαρούμενη μέρα"».

- Η ιδανική εικόνα στο μέλλον τι περιλαμβάνει για σενα;

«Δεν σκέφτομαι ποτέ το αύριο κι αυτό με σώζει!  Προσπαθώ να ζω για τη στιγμή, γι' αυτή τη μικρή ανάσα του "τώρα". Αύριο ,ποιος ξέρει αύριο»…

- Έχεις δηλώσει πως η μητρότητα δεν αφήνει περιθώρια για εγωισμούς, όμως ποιες αρετές απαιτεί;

«Υπομονή κι αγάπη. Να παίρνεις αγάπη και να δίνεις όση περισσότερη μπορείς. Να κρύβεις την κούρασή σου στην αγκαλιά των παιδιών σου και να κάνεις τα φιλιά τους ασπίδα ενάντια σε όλους και σε όλα».

- Υπάρχει μια ερώτηση των παιδιών σου που φοβάσαι;

«"Μαμά τώρα τι θα κάνουμε";! Πάντα θέλουν κάτι καινούριο να κάνουμε! Κι αν σκεφτείς πως η Αμερική έχει ήδη ανακαλυφθεί, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να συνεχίσουμε να παίζουμε, να παίζουμε, να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα, να χτίζουμε καινούργιους δικούς μας κόσμους…»

- Ένας άνθρωπος που γραφεί σήμερα μπορεί να βιοποριστεί ή πρέπει να κάνει παράλληλες δουλειές και να διασπά την αφοσίωσή του;

«Κοίταξε, ιδανικό θα είναι να κερδίσεις το τζόκερ αλλά επειδή δεν το βλέπω να συμβαίνει τώρα γρήγορα(!), ο καθένας θα πρέπει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να συνδυάζει όσα περισσότερα μπορεί. Όσο για την αφοσίωση που λες, η γραφή είναι ο καθρέφτης του κόσμου μας άρα θα πρέπει να καταγράφει αυτά που ζούμε. Όλοι εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές των ιστοριών μου, γι' αυτό χαίρομαι πάντα όταν οι αναγνώστες νιώθουν πως αυτά που ζουν οι ήρωες μου είναι κομμάτια της δικής τους ζωής».

- Βρίσκεις ευθυμία, αισιοδοξία, χιούμορ με ευκολία στις λέξεις σου;

«Καμιά φορά φοβάμαι πως με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δεν θα έχω τίποτα αστείο να πω, πως θα ξεκινήσω να γράφω και θα είναι… όλα μαύρα κι ένα πιάνο! Και να πεις πως ξέρω και πιάνο…;!!! Αλλά είμαι τυχερή, το λέω και το ξαναλέω, έχω πολλές φίλες, που με αγαπούν, που είναι πάντα δίπλα μου, που με κανακεύουν, με μαλώνουν, με βοηθούν στα δύσκολα και με αγκαλιάζουν σφιχτά στα καλά. Η φιλία είναι ευλογία για μενα».   

- Πες μου ένα μότο που έχεις υιοθετήσει τελευταία, ένα τραγούδι που σου 'χει κολήσει, μια έμμονη που ξαφνικά μορφοποιήθηκε και μια φοβία σου ανομολόγητη.

«Το αγαπημένο μου μότο, είναι το "να λες ουρανός κι ας μην είναι", το τραγούδι που μου έχει κολλήσει είναι το "κάνε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός", -ναι ξέρω, να το κοιτάξω αυτό με τους ουρανούς!!!-, έχω αποκτήσει εμμονή με τη… ζωγραφική, ζωγραφίζω συνεχώς αν και είμαι εντελώς ατάλαντη, ούτε μια ευθεία γραμμή δεν μπορώ να τραβήξω χωρίς χάρακα αλλά με ηρεμεί, κι όσο για τον φόβο… Η γιαγιά μου μου λέει πως από αυτό που φοβάσαι δε γλιτώνεις, κι έτσι κι εγώ προσπαθώ να μη φοβάμαι…».

- Πες μου και μια χαρούμενη φράση από το βιβλίο σου για αντίο…

«"Μοιράσου ένα χαμόγελο". Αυτό θέλω να πω μέσα από κάθε μου βιβλίο. Χαμογέλα Αλεξάνδρα, κι ας το μοιραστούμε και με τους αναγνώστες μας»!

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο