Ο σκληρός «Πουπουλένιος» του Μαρκουλάκη!

Ο σκληρός «Πουπουλένιος» του Μαρκουλάκη!

Από τη Φανή Πλατσατούρα

"Μια φορά και έναν καιρό..." γράφθηκε από τον Ιρλανδό Μάρτιν ΜακΝτόνα ο "Πουπουλένιος"(πρωτότυπος τίτλος The Pillowman). Ανέβηκε στο Βασιλικό θέατρο του Λονδίνου και τη σκηνή του Broadway, διακρίθηκε με βραβεία (olivier), μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, εξασφάλισε διθυραμβικές κριτικές, όπου και αν παίχτηκε.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αποφάσισε να ανεβάσει φέτος το συγκεκριμένο έργο στο θέατρο Αθηνών. Για το καταπιεσμένο παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας.... Παίζεται εδώ και έναν μήνα και ήδη συζητιέται σε καλλιτεχνικές παρέες ως μία από τις πιο αξιόλογες παραστάσεις του φετινού χειμώνα. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος, τα κείμενα, η σκηνοθεσία όλα φέρουν την υπογραφή του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Ένα στοίχημα προσωπικό...

Βγαίνοντας από την παράσταση το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα ήταν για ποιον λόγο επέλεξε ο Μαρκουλάκης να ανεβάσει αυτό το έργο -που μόνο εύκολο δεν το λες- τη δεδομένη χρονική στιγμή. Πιθανότατα για να στηλιτεύσει τη βία της εξουσίας. Μια βία που πρωταγωνιστεί μέσα στο έργο, με εικόνες μάλιστα αρκετά σκληρές. (βλ. το μικρό κορίτσι πάνω στον σταυρό).

Ο "Πουπουλένιος" του Μαρκουλάκη είναι μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ενδιαφέρουσα παράσταση και εκείνος ένας... καλός παραμυθάς. Εντούτοις σφίγγεται πολλές φορές η καρδιά του θεατή μπρος στην τόση σκληρότητα: Παραμύθια βαμμένα με αίμα, δολοφονίες μικρών παιδιών, αναπαραστάσεις εγκλημάτων, έντονη σωματική βία, η σκληρή δοκιμασία της ενηλικίωσης, άνθρωποι εξουσιομανείς γεμάτοι ψυχικά τραύματα. Ευτυχώς όλο αυτό το ψυχοπλακωτικό σκηνικό αντιδιαστέλλεται με μια διάχυτη παιδική αθωότητα και ένα ιδιότυπο χιούμορ...

Σε γενικές γραμμές, η παράσταση συνδύασε άψογα το δραματικό με το κωμικό στοιχείο, είχε αστυνομική δράση, πολύ σασπένς, συνεχείς ανατροπές που όμως δεν απομακρύνονταν από τον κεντρικό θεματικό άξονα και τέσσερις δεξιοτέχνες ηθοποιούς, διαβασμένους, με χημεία μεταξύ τους (Μαρκουλάκης, Κουρής, Πυρπασόπουλος, Παπασπηλιόπουλος). Ειδικά ο Πυρπασόπουλος κατάφερε να υποδυθεί τον διανοητικά καθυστερημένο αδερφό του συγγραφέα Κατούριαν (Μαρκουλάκης) χωρίς κανένα στοιχείο υπερβολής. Ενδεχομένως, θα ήταν ωφέλιμο, να είχε περιοριστεί η έκταση κάποιων παραμυθιών που παρεμβάλλονταν της δράσης και κούρασαν λίγο τον θεατή (βλ. η αφήγηση με τον Κινέζο σοφό). Η συνολική παραγωγή φροντισμένη, η σκηνοθεσία προσεγμένη με εντυπωσιακά φλας μπακ, τα σκηνικά ταιριαστά με την υπόθεση, τα κουστούμια (της Αθανασίας Σμαραγδή) εξυπηρετούσαν πλήρως την πλοκή του έργου.

"Μια φορά και έναν καιρό..." ο Πουπουλένιος έδειξε ότι ακόμη και αν οι συγγραφείς πεθάνουν, τα έργα τους πρέπει να ζήσουν...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο